அநீதிக்கு எதிராகக் குரல் கொடுக்கும் ஆக்ரோஷத்தைப் போற்றும் வகையில் இதோ ஒரு கவிதை:
ரௌத்திரம் பழகு
அமைதி என்பது
அடங்கிப் போதல் அல்ல;
அநீதி கண்டபோது
மௌனமாய் இருப்பது
உயிருள்ள பிணம்
ஆகுவதற்குச் சமம்!
புன்னகையைத் தொலைத்துவிடு
பணிவை எரித்துவிடு
உன் இரத்தத்தில் உறங்கும்
சிங்கத்தை விழிப்படையச் செய்
அநீதி ஆளும் இடத்தில்
அன்பு ஒரு பலவீனம்!
தர்மம் உறங்கும் வேளையில்
தட்டி எழுப்பத் தேவை
ஒரு பெரும் கர்ஜனை...
அச்சம் நீக்கிய இடத்தில்
ஆக்ரோஷம் பிறக்கட்டும்
அடக்குமுறையை உடைக்கட்டும்!
வலிமை கொண்டவன் முன்னே
பயந்து நடுங்காதே
உன் நியாயத்தின் முன்னே
உலகமே பணியட்டும்
அன்பால் மாறாதவர்கள்
அதிகாரத்தின் மொழியை
அரவணைப்பால் உணரமாட்டார்கள்...
ஆக்ரோஷத்தால் மட்டுமே!
அநீதிக்கு எதிராக
ஆயுதம் ஏந்தத் தேவையில்லை
உன் வார்த்தைகளில்
நெருப்பை ஏற்றுக்கொள்
உன் பார்வையில்
இடியை ஏந்து...
அன்பு வேண்டும்,
ஆனால் அந்த அன்பு
அநீதியைத் தாங்கக் கூடாது!
நியாயத்திற்காகக் கத்தும்
இந்த ரௌத்திரமே
உண்மையான மனிதத்தன்மை.
ரௌத்திரம் பழகு!
தர்மத்தை நிலைநாட்ட