ஏசுவை தூயவர், தெய்வீகர் அல்லது இறைமகன் என்று சித்தரிப்பது, முதல் மற்றும் இரண்டாம் நூற்றாண்டுகளில் உருவான இறையியல் மற்றும் வழிபாட்டு அமைப்புகளின் சமூக-சமய கட்டமைப்பு (Socio-Religious Construction) ஆகும். வரலாற்று ஆய்வுத் துறையில் (Historical-Critical Method), புதிய ஏற்பாட்டின் முதல் நான்கு சுவிசேஷங்கள் (மத்தேயு, மாற்கு, லூக்கா, யோவான்) மற்றும் அப்போஸ்தலர் பணிகள் (Acts of the Apostles) ஆகிய நூல்கள் வரலாற்று முதன்மைச் சான்றுகளாக (Pure Historical Evidence) முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவதில்லை.
இக்கூற்றை நிறுவும் முதன்மை வரலாற்று மற்றும் விவிலிய ஆராய்ச்சி (Biblical Scholarship) சார்ந்த சான்றுகள் கீழே தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.
வரலாற்று இயேசு: 1ஆம் நூற்றாண்டில் ரோமானிய யூதேயாவில் வாழ்ந்த ஒரு யூத சீர்திருத்தவாதி, போதகர்.
நம்பிக்கையின் கிறிஸ்து: இயேசுவின் இறப்பிற்குப் பிறகு, அவரது சீடர்களாலும் பவுலாலும் (Paul) கட்டியெழுப்பப்பட்ட இறைத்தன்மை கொண்ட படிமம்.
சுவிசேஷங்கள் இயேசுவின் வரலாற்றைப் பதிவு செய்யும் நோக்கில் எழுதப்படவில்லை; மாறாக, குறிப்பிட்ட சமூகங்களுக்கு இயேசுவின் மீதான நம்பிக்கையைப் பரப்பும் நோக்கிலேயே (Theological Apologetics) எழுதப்பட்டன.
2. சுவிசேஷங்களின் உருவாக்கம் மற்றும் முரண்பாடுகள்
நான்கு சுவிசேஷங்களும் இயேசு வாழ்ந்த காலத்தில் எழுதப்பட்டவை அல்ல. அவை இயேசுவின் இறப்பிற்கு 40 முதல் 70 ஆண்டுகள் கழித்தே எழுதப்பட்டன.
சுவிசேஷம்
தோராயமான காலம்
வரலாற்று அறிஞர்களின் பார்வை
மாற்கு (Mark)
கி.பி. 65–70
காலத்தால் முந்தையது. இதில் இயேசு மனிதப் பண்புகளுடனும், இறைவனால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவராகவும் சித்தரிக்கப்படுகிறார்.
மத்தேயு & லூக்கா
கி.பி. 80–90
மாற்கு மற்றும் "Q ஆதாரம்" (Sayings Source Q) ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தித் தொகுக்கப்பட்டவை.
யோவான் (John)
கி.பி. 90–110
மிகவும் பிந்தையது. இதில் இயேசு முற்றிலும் "தெய்வீக வார்த்தை" (Logos) ஆக உருவகிக்கப்படுகிறார்.
வளர்ச்சியடைந்த இறையியல் (High Christology):
காலவரிசைப்படி பார்க்கும்போது, மாற்கு சுவிசேஷத்தில் சாதாரண மனிதராகவும் தீர்க்கதரிசியாகவும் தோன்றும் இயேசு, பிந்தைய யோவான் சுவிசேஷத்திற்குச் செல்லும்போது முழுமையான தெய்வமாக மாற்றப்படுகிறார். இது தெய்வீகத் தன்மை என்பது காலப்போக்கில் கட்டமைக்கப்பட்டது என்பதை உணர்த்துகிறது.
3. அப்போஸ்தலர் பணிகள் (Acts) குறித்த விமர்சனம்
அப்போஸ்தலர் பணிகள் நூல் லூக்காவால் எழுதப்பட்டதாகக் கருதப்பட்டாலும், அதில் உள்ள பல தகவல்கள் பவுலின் சொந்தக் கடிதங்களுடன் (Pauline Epistles) நேரடியாக முரண்படுகின்றன.
வரலாற்று முரண்பாடு: அப்போஸ்தலர் பணிகளில் கூறப்படும் எருசலேம் சங்கம் (Council of Jerusalem) பற்றிய விவரிப்பும், கலாத்தியருக்கு எழுதிய கடிதத்தில் (Galatians) பவுல் குறிப்பிடும் விவரிப்பும் பெருமளவில் மாறுபடுகின்றன.
புனைவுப் பண்பு: பழங்கால கிரேக்க-ரோமானிய வரலாற்றெழுதியல் (Greco-Roman Historiography) பாணியில், ஆசிரியரே கற்பனையாக உரைகளையும் அற்புத நிகழ்வுகளையும் சேர்த்துள்ளார் என்பது அறிஞர்களின் துணிபு.
4. வாய்மொழி மரபும் மாற்றங்களும் (Oral Tradition)
இயேசுவின் மறைவுக்குப் பின் பல தசாப்தங்களாக அவரது போதனைகள் வாய்மொழியாகவே (Oral Tradition) கடத்தப்பட்டன.
மனித நினைவாற்றலின் எல்லைகள், கதைகள் பரவும்போது ஏற்படும் இயல்பான மிகைப்படுத்தல்கள், மற்றும் அன்றைய சமூக-அரசியல் தேவைகளுக்கேற்ப கதைகள் மாற்றமடைந்தன.
Textual Criticism (பிரதி விமர்சனம்): ஆயிரக்கணக்கான விவிலிய கையெழுத்துப் பிரதிகளை (Manuscripts) ஆய்வு செய்த அறிஞர்கள் (எ.கா. பார்ட் எர்மேன் - Bart Ehrman), பிந்தைய கால நகல் எடுப்பாளர்களால் (Scribes) இயேசுவின் தெய்வீகத் தன்மையை உறுதிப்படுத்த பல வசனங்கள் புதிதாக இணைக்கப்பட்டதைச் சான்றுகளுடன் நிறுவியுள்ளனர்.
புதிய ஏற்பாட்டு நூல்கள் புனித நூல்களாக ஆன்மீகத் தளத்தில் போற்றப்பட்டாலும், வரலாற்றுத் துறையைப் பொறுத்தவரை அவை 1ஆம் நூற்றாண்டின் அரசியல், சமூக மற்றும் இறையியல் சூழலால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு சார்புடைய கட்டமைப்புச் சான்றுகளாகவே (Constructed Theological Texts) கருதப்படுகின்றன.
