New Indian-Chennai News + more

Members Login
    Remember Me  
Post Info TOPIC: Did Muhammad Exist? - Question Hard to Answer- BY RICHARD CARRIER


Status: Offline
Posts: 24459
Did Muhammad Exist? - Question Hard to Answer- BY RICHARD CARRIER

Did Muhammad Exist? (Why That Question Is Hard to Answer)


I get asked this a lot. “Why not apply your methods and skills to the question of whether Muhammad actually existed or not?” My answer is always the same: I will not likely ever be able to do that, because it would require getting a whole second Ph.D. in Medieval Arabic Studies & Languages (and those languages include not just Medieval Arabic, but also Syriac at the very least). And I must emphasize, I would need not just a good command of the languages (as I do the Greek and Latin required for studying the origins of Christianity), but also “a strong grasp of the historical, cultural, political, social, economic, and religious context” of the origins of Islam (Proving History, p. 18), and that happens to include numerous relevant yet distinct cultural contexts (not just of the Middle East and North Africa, but Byzantine as well).

And I’m not going to do that. Because that period bores the **** out of me. If I ever get a second Ph.D., it will be in contemporary philosophy, to improve myself even further in that area, or a modern science. But Medieval Arabic Studies? Sorry. No. I have all these skills with respect to the origins of Christianity, so I am well qualified to produce peer reviewed studies of the historicity of Jesus (hence my book On the Historicity of Jesus, published at the University of Sheffield). But not so for Islam. We need someone to do that who has parallel skills in that field. I can competently communicate the findings of experts in the field. But on this topic, those findings are confusing and disputed at present.

Okay. So. Lacking my ability to test the question myself, or fully vet anyone else’s case as an expert, can I at least answer whether there is any plausibility to the claim that there was no Muhammad, that he was invented by early Arabic military leaders to give a name to a text they cobbled together to inspire their soldiers and build a new civilization on? In other words, that he was invented in exactly the same way and for exactly the same reasons as the militaristic Jews invented Moses? I don’t know. This is the most I can tell you…

The Basic Problem

There is a Wikipedia page on the subject (Historicity of Muhammad), but as one can tell from the similar page for Jesus (Historicity of Jesus), it’s mostly crawled over and meddled with by fundamentalist apologists and secular historicity fanatics, so it can’t really be relied upon to give you an honest picture. (Indeed, honest Jesus historians should be embarrassed by that page for Jesus. So I fear the same could be true of honest Muhammad historians for his correlating page.)

Experts (at least non-fundamentalists) do agree that:

The Quran can’t be used non-circularly to challenge such a hypothesis. (Nor, conversely, can a recent manuscript find prove such   hypothesis, since even that was written on parchment dated to precisely when the Quran claims to have been written, not before, and its stylistic features strongly suggest the current ink was not even placed on that parchment until many decades later.)

The Hadith contains much that is fabricated (so in fact Muslims were inventing Muhammad tradition, in abundance). Discussion and bibliography on that point can be found in Robert M. Price, “The Abhorrent Void: The Rapid Attribution of Fictive Sayings and Stories to a Mythic Jesus,” Sources of the Jesus Tradition (ed. R. Joseph Hoffmann).

No literature about Muhammad, that adds information not in the Quran, appears to have been written (or if written, none survives) until a century or more after his purported death, a situation in fact worse than for Jesus.

Mentions of Muhammad, and minor details about him, do exist within decades of his death, even from non-Muslim sources, but they all appear to be repeating what is said or implied in the Quran, or by Muslims using the Quran as a source. There are no eyewitness sources, nor any contemporary sources.

There is no archaeological corroboration (coins, inscriptions, or attesting manuscripts, of documents or literature, dating to within his life or very near it, other than the Quran). The earliest coins mentioning Muhammad start in 685 A.D., and the earliest inscriptionsmentioning Mohammad start in 691 A.D. (dates that are fifty to sixty years after his purported death), but both reference him only in a creedal declaration (known as the Shahada), the existence of which is already entailed by any minimal non-historicity thesis. Similarly all subsequent inscriptions (e.g. on the Dome of the Rock, inscribed a year later; in fact, that just quotes the Shahada and the Quran).

Until recently the “best” attempt to argue Muhammad was a fiction was Robert Spencer’s Did Muhammad Exist? (2012), but that is not a peer reviewed university publication, and from what I can tell, it is not very convincing to those qualified to assess it. (Spencer might also be something of an Islamophobic crank. And according to Wikipedia at least, he has only an M.A. in “religious studies,” and even that only specializing in the history of Catholicism.)

This leaves us with certain first-stage questions that need to be answered by a qualified expert:

(1) Does any of the later literature cite or describe earlier sources that they used? As is claimed to be the case; but unfortunately I can’t vet those claims. Even some comments or notes in non-Muslim Syriac texts, which seem to derive from eyewitnesses within years of Muhammad’s purported death, are problematic as to authenticity and date, and are again in Medieval Syriac, requiring a different set of skills to evaluate than I possess, and on top of all that, all they do is mention that Muslim invaders follow the writings of the prophet Muhammad. Which the non-historicity thesis already grants. None of them are witnesses to the verifiable existence of Muhammad.

(2) Has anything been overlooked? For example, by taking historicity for granted, there may be evidence yet supporting it that no one has gathered up yet. And even the evidence already acknowledged requires a more definitive and unbiased critical analysis. The Syriac notes, for example, often don’t get mentioned by historicity deniers, or treated critically by historicity defenders. And there are complicated arguments surrounding the Charter of Medina, for example, that could yet yield a case for historicity. And that is also well beyond my ability to assess. And who knows what else there might be?

(3) What is the normal expected literature, document, and epigraphy survival rate from the 7th century? (The century when Muhammad is to have lived and died, and his followers first began expanding their conquests.) Because that affects how likely we should expect better evidence to still exist if Muhammad did. For instance, we have contemporary inscriptions attesting the existence of Caliph Umar from within ten years of Muhammad’s purported death, and Umar was reputedly a “close companion” of Muhammad and major player in governing the new Muslim state; and we have inscriptions attesting other players as well; but so far, never Muhammad.

And related to both questions, (4) are there any events essential to Muhammad’s existence that should be attested by better evidence? Further questions would pertain (5) to prior probability: in that time and place, how commonly were fictive authors created to market holy books or other propaganda (since Mohammad is not in any of the myth-heavy reference classes Jesus belongs to); and then (6) to hypothesis testing: how would one prove likely an alternative origin story for Islam and the Quran. Because, remember, possibly is not probably (this is what I have named the possibiliterfallacy, as described in Proving History, Axiom 5, pp. 26-29).      

                                              Robert Spencer

Spencer’s theory, for example, is that one can adduce internal and external linguistic evidence that the Quran is just a redaction of a pre-Islamic Syriac holy text (or texts) actually foundational to a Middle Eastern sect of Jewish Christians centuries before (this is also now argued by others, including Karl Ohlig, discussed below). And certainly, Islam is actually just a sect of Christianity (as much as Muslims—and Christians—would be horrified to admit it; Islam is in many ways just the first Mormonism), and clearly descended from the obscure but more original Torah observant wing of Christianity (hence their common requirement of circumcision, their common prohibition against consuming pork, and other details). Other scholars have proposed similar theories (as even acknowledged on Wikipedia), that the Quran is not really all that original, and Spencer is drawing on their previous work—indeed, more experts continue to make similar arguments. But crucially, most others who do, didn’t and don’t conclude this entails Muhammad didn’t exist.

Indeed, Spencer’s theory is compatible with historicity, since Muhammad might have been the very one to do that adaptation and pass it off as an original work—adding, perhaps, details about himself and his use and gradual development of the treatise during his life. Although Spencer claims, “we can glean nothing” from the Quran “about Muhammad’s biography,” because such details are too vague, and it is not “even certain, on the basis of the Qur’anic text alone, that these passages refer to Muhammad, or did so originally” (p. 19), that is a claim that requires a well-qualified expert to assess. Similarly his extensive arguments for there being problems with the earliest evidence, which he argues supports the conclusion that Muhammad was invented later. Assessing all that also requires expertise I don’t have.

Likewise, while even adding a historical Muhammad back into Spencer’s theory would still be damning to fundamentalism (which requires the text to have been revealed by an angel of God and not a half-assed plagiarism of heretical Christian scriptures), even that claim requires vetting by a qualified expert. And since Spencer’s case for it depends on comparing Arabic with Syriac (although he isn’t alone in noting this evidence), the skillset required is not a simple thing to acquire. Spencer himself relies on other purported experts in the language. But that doesn’t excuse their work from the need of vetting.

For those who want to explore Spencer’s case further, the most authoritative critique I’ve found so far is that of Ian Morris, a doctoral student in Medieval Studies who exhibits significant expertise in Syriac (a crucial skill for this debate). His article “Misspelling Muhammad: Why Robert Spencer Is Wrong about Thomas Presbyter” (2014) is not comprehensive, but important to challenging key elements of the Spencer thesis, especially centering as it does on one of the most important evidences. More importantly, it shows the kinds of skills and background knowledge that are needed to engage in this debate overall, and thus why I can’t contribute to it (since I don’t have those skills, and won’t likely ever). Likewise the critical analysis “Muhammad: Man or Myth?” by J. Mark Nicovich at The Catholic World Report, who is a fully qualified professor in Byzantine Studies, and thus brings another key area of expertise to the discussion.

Even so, there are some useful favorable summaries of Spencer’s case to examine, too: most useful I think are: an article by Neil Godfrey at Vridar; a syndicated review by Aymenn Jawad Al-Tamimi (published in various places, including The Middle East Forum and The American Spectator); and an article at Answering Islam by Dallas Roark, which also links to a debate on the topic between Spencer and David Wood. (Although be aware, I think that’s this David Wood, whom I consider an established liar for Christ; the same guy also recently debated ex-Muslim Heina Dadabhoy, and was kind of a douche with them in a subsequent vidcast. So he is not, IMO, the best rep for the historicity side of the Muhammad debate.)




Status: Offline
Posts: 24459

Patricia Crone & Yehuda Nevo

Another book often cited is Hagarism: The Making of the Islamic World by Patricia Crone and Michael Cook, published by Cambridge University in 1977, which argues for similar conclusions about the Quran being an adaptation of earlier Jewish and Christian texts, and the minimal involvement of Muhammad in originating Islam, but they didn’t argue for his non-existence. Their book also remains highly controversial and has not persuaded mainstream experts. Although as we know from Jesus studies, bias could be operating on them more than sense, I am not qualified to ascertain that. But the fact that the authors themselves have evidently backed off some aspects of their thesis after some severely critical reviews is reason enough to approach it skeptically, even though their book is a peer reviewed university publication, and Crone and Cook both are fully qualified PhD’s in the subject (Crone in Islamic Studies, Cook in Middle Eastern Studies). So even their work is not trouble free assistance to anyone who would use it in a case against historicity.

Even so, other scholars have argued for the non-existence of Muhammed, most famously Yehuda Nevo and Judith Koren, in their 2003 book Crossroads to Islam: The Origins of the Arab Religion and the Arab State(Prometheus), which contains a survey of the earliest literary and archaeological evidence available (Nevo was a somewhat qualified archaeologist of the period; Koren, their research assistant), and has had some positive reception from experts, though none are convinced by it. On the other hand, those hostile to its thesis have equated it to Holocaust denialism, the same ridiculous hyperbole found in the Jesus debate, the use of which immediately discredits the opinion of anyone who utters it. And yet even they still make sober enough points that have to be addressed. And again, assessing that, or the merits of other criticisms (e.g. this), requires skills I don’t have.

Ultimately, Crone’s argument (likewise Nevo’s) was that the Quran was assembled later than claimed, which does indeed eliminate Muhammad as its author, and that’s minimally the only thing that his having done renders him relevantly historical. But certain evidence can challenge that (such as recent manuscript finds; the Syriac notes I mentioned; etc.), which then leaves the question of whether their thesis can be modified to account for that. All well beyond my ability to assess. Crone, meanwhile, does not see her theory as entailing the non-existence of Muhammad, as she sees him as just one of many compilers, and that view would work just as easily with Nevo’s position as well.

Muhammad Kalisch

Other historicity challengers now include Muhammad Sven Kalisch, a relatively qualified expert (I believe he at least has full credentials as a professor of Islamic theology), who is writing a book to make his case, and has, so far, produced one article summarizing it. It is only available in German, as “Islamische Theologie ohne historischen Muhammad,” “Islamic Theology without a Historical Muhammad.” In it Kalisch states his position as a historicity agnostic, similar to several well-qualified professors with respect to Jesus. In fact, Kalisch agrees the historicity of Jesus is also doubtable (“Islamische,” p. 9), and he thinks Muhammad might have begun the same way, as an imagined revelatory being, not an actual prophet. On this view the Shahada developed the same way as the Nicene creed: as a shibboleth to test sectarian allegiance.

The destruction of opposition literature in the first two centuries of Islam (“Islamische,” pp. 3-7) does give cover to such a sequence of events. Likewise, claims of descent from the prophet would then be another contrivance to the same end, just as apostolic pedigrees were invented in attempts to seize control of Jesus tradition (“Islamische,” pp. 8-9). Kalisch also sees the late appearance of a Muhammad tradition in coins, epigraphy, and papyri odd on the theory that he existed (“Islamische,” pp. 9-12), in particular as Allah was featured alone for half a century beforethat on coins, epigraphs, and documents. Except, apparently, some evidence Kalisch claims of a “Muhammad” figure in pre-Muslim Jewish and Christian materials (“Islamische,” pp. 10-11). Again, I lack the skills needed to vet that claim. Although that the name Muhammad means, essentially, “The Ever-Praised One” and thus can be the title of almost any exalted being is indeed a problem for historicists.

Kalisch then goes on to challenge other assumptions about early Islamic history, such as some of its traditional claims of sustained military conquest, in parallel to the now doubted claims of a sustained Hebrew military conquest of Palestine (“Islamische,” pp. 13-14). He proposes a more symbiotic and migratory evolutionary change (albeit with some military events), in which Islam results as an evolution from a newly dominant Torah-observant Christian sect under the Caliphate, with Muhammad originating as in fact a title for Jesus, the cosmic revealer of the “teachings” that came to be assembled into what is now the Quran (“Islamische,” pp. 14-17).

Kalisch attempts to lay out how this could become transformed into a historicized Muhammad for political and sectarian convenience, in order to demote external Christian traditions and set-up a superior source of authority (“Islamische,” pp. 17-18). The new “Muhammad” thus gets the teachings direct from Gabriel, God’s right-hand archangel, bypassing Jesus—perhaps adapting a Gabrielite revelatory tradition that dates all the way back to pre-Christian times, and seizing on the by-then-established precedent that the most recent revelation is God’s truest. Thus what the Christians used to supplant Judaism, the Muslims used to supplant Christianity.

Kalisch then reasons… Muhammad ist für die Muslime der ideale Mensch, das vollkommene Vorbild. Wenn man es genau nimmt, dann haben sich Muslime niemals wirklich für den historischen Muhammad interessiert. Die Idee einer Befolgung des prophetischen Vorbilds war eigentlich immer schon eine fromme Illusion. In Wirklichkeit namlich hatten Theologen aller Zeiten immer ihr Bildvom “wahren” Muhammad im Kopf, das sie dann als den historischen Muhammad betrachtet haben.

Muhammad is for Muslims the ideal man, the perfect modelLook closelyand you’ll see Muslims havenever really been interested in the historical MuhammadThe idea of following the prophetic ‘role model’has always in fact been a pious illusionIn reality, theologians of all eras just always have a true’ Muhammad in their mindswhich they then simply regard as the historical Muhammad.

Thus the “biography” of Muhammad evolved (“Islamische,” pp. 18-20). In much the same way and for the same reasons as the Gospels, in which Jesus is again the model all missionaries are to follow, in their own missions as well as in the stories they tell to explain their understanding of the world.

Kalisch admits he cannot prove this. His argument is more sensibly that it fits all the evidence, particularly evidence the traditional theory does not fit so well, so that at most we cannot rule it out. Sacred histories are simply not reliable. Ever. And yet that’s all we have for Muhammad as a historical man (as opposed to a revelatory being). And there is some odd stuff left over (such as a strange disinterest in Muhammad for the first half century or so, and evidence of a pre-Muslim Muhammad tradition). So we are left with enough uncertainty to have a reasonable doubt.

Kalisch’s case thus sounds more credible and well thought out to me than Spencer’s, but I am not qualified to know for sure, particularly at key points where he makes claims about the surviving evidence or the lack thereof. One doubt I have, for example, is that Kalisch does not address some of the best evidence for historicity in his article, such as the Syriac notes. Hopefully he will address that in his book. And hopefully his book will make it into English.

And More

Then there is Hans Jansen, also a relatively qualified expert (he has a doctorate in Arabic; though he appears to have specialized in contemporary, not Medieval, studies), but his reasons for doubting the historicity of Muhammad do not appear well thought-out. Although I am only basing this judgment on his summary; I have not read his book, Mohammed: Eine Biographie. But in the linked article, it doesn’t look good. He confuses evidence against the later and definitely mythical Mohammad as evidence against the original, minimally historical Muhammad (out of whom the myths were constructed). And he too casually leans on the argument from silence, not addressing the complications attending that (such as the fact that the record might not be so silent, e.g. he does not seem aware of the Syriac notes; and that we still have to resolve the question of evidence expectancy for minimal historicity; and so on).

I should also mention Ibn Warraq. Even though I cannot ascertain that he has any qualifications beyond a B.A. in Islamic studies, he has written or edited several books critically examining the subject of Muhammad’s historicity, in turn citing other scholarly work, or assembling it in one place, so these are probably crucial starting points for examining the broader debate. Most importantly is his anthology The Quest for the Historical Muhammad(Prometheus 2000), although also relevant are Which Koran? Variants, Manuscripts, Linguistics (Prometheus, 2008) and Koranic Allusions: The Biblical, Qumranian, and Pre-Islamic Background to the Koran (Prometheus, 2013). Notably, Warraq also wrote the new introduction to the paperback edition of Spencer.

There are also two other edited works that collect articles by several experts doubting (or at least willing to doubt) the historicity of Muhammad, which engage in some detailed analysis of key items of evidence, and lend support to key arguments of Kalisch, so I think anyone who wants to explore the matter certainly must consult them: The Hidden Origins of Islam: New Research into Its Early History (Prometheus, 2009), edited by Karl Heinz Ohligand Gerd R. Puin; and Early Islam: A Critical Reconstruction Based on Contemporary Sources (Prometheus, 2013), also edited by Ohlig (and summarized here). Ohlig is a retired professor of religious studies; Puin, an established expert in Arabic manuscripts. Their contributors are likewise qualified experts. So this is not coming from amateurs. But I would still need to see competent and honest responses by well-qualified opponents to assess it all.

The Case for Historicity

For contrast, I do not know what the best books are that argue for the historicity of Mohammad. I have found reference to only one that even focuses on the question, and that not even directly, and it is not available in English: Tilman Nagel’s Mohammed: Leben und Legende (2008), which sounds a lot like your average “historical Jesus” book—based on presumptions of historicity, rather than demonstrations of it. And we need a book that directly takes on the question.

The closest I have found in English is a short but recent article by the very Patricia Crone, “What Do We Actually Know about Mohammed” (2008), which is good, but hardly comprehensive (and not sufficiently critical of the Syriac notes to be sure she has properly vetted them as to date and content). Likewise the about ten pages surveying the matter in the introduction to The Historical Muhammad by Irving Zeitlin, which is probably worth reading as being representative of the standard mainstream view and its basis (much like the handful of pages in Van Voorst are for the Jesus question: hence for comparison see my discussion of the latter in On the Historicity of Jesus, pp. 4-7).

But perhaps equally important is an articulation of the most defensible hypothesis of minimal historicity for Muhammad, since the doubter of historicity must render improbable the most defensible alternative. Patricia Crone, again, has provided that, along with another expert co-author Martin Hinds, in God’s Caliph: Religious Authority in the First Centuries of Islam (Cambridge University, 1987). There the idea is maintained that Muhammad was just one prophet among many in the production of the Quran, and simply the last one the list was winnowed down to later when a singular authority was more convenient to claim. The most defensible minimal mythicism for Muhammad, meanwhile, is any basic revelator-authority model as followed by the Jews in creating Moses, and the Christians in creating Jesus. The fewer assumptions attached to it the better.


In the end, best I can tell (and I am not qualified to tell with much confidence), it is at least significantly more probable than not that a guy named Mohammad existed, and cobbled together the Quran, perhaps adapting earlier writings from a Torah observant Christian sect, and perhaps not alone, and perhaps even at someone else’s behest (e.g. Crone & Cook propose he was simply working as an assistant to Umar in this respect, and elevated to prophet status later for convenient propaganda). But that’s at most.

And here I am imagining a contest between minimal historicity and mythicism for Muhammad. That is, what it would take for him to merely have existed and constructed (at least some of) the first Quran. The rest of his biography could still be bull****. But proving that wouldn’t be enough to conclude he didn’t exist at all. Just as for Jesus, where one must separate the obviously mythical Jesus of the Gospels (as all mainstream experts agree, that guy is a myth) from a modern historical reconstruction of the most probable actual Jesus (which mainstream experts still struggle to do and debate the details of), so also one must separate the probably mythical Mohammad of the later Sira and Hadith, from a needed modern historical reconstruction of the most probable actual Mohammad. And the latter could well consist of nothing credible beyond that he lived and composed some of the Quran.

Whether one can go further and flip the probability the other way, or close enough to 50/50 to entail agnosticism, depends on two things: (1) Whether you can establish a low rather than a high prior for Muhammad’s existence (initially, I would say there is not a strong enough precedent for fabricating a scribal “prophet” for the Quran, e.g. Umar could just have claimed to have received and transcribed the revelation himself, so I would assign a high prior to Muhammad’s historicity, although again I only barely know enough to do this—Kalisch and Ohlig, for example, do seem to make a good case regarding the history of Muhammad’s name, which would put him in a more myth-heavy reference class); and/or (2) Whether you can show that the evidence is less likely on historicity, or at least no more likely.

And the latter can only happen once all the evidence has been fully collected and analyzed. And it does not appear that this has happened. For instance, there is no mainstream peer reviewed monograph for Mohammad equivalent to Van Voorst’s for Jesus. Nor has a good survey been done, that I know of, of what evidence we should expect but don’t have, and how likely we should expect to have it (e.g. why we have contemporary inscriptions for major leaders of Islam who were later said to be companions of Muhammad, but no inscriptions for Muhammad). And even then, once all that is done, the question must be asked: How likely is that evidence’s collective existence (including what is absent) if Mohammad minimally existed, and how likely is it if he didn’t? The ratio between the latter two probabilities gives us the likelihood ratio (or Bayes factor) favoring historicity. When that ratio is multiplied by the ratio of the prior probabilities (for and against historicity), you get the odds that Muhammad minimally existed.

No one has done that yet. And I am not qualified to do it myself.




Status: Offline
Posts: 24459

 முஹம்மது இருந்தாரா? (அந்த கேள்விக்கு ஏன் பதில் சொல்வது கடினம்)  ரிச்சர்ட் கேரியர் 

இதை நான் நிறைய கேட்கிறேன். "முஹம்மது உண்மையில் இருந்தாரா இல்லையா என்ற கேள்விக்கு உங்கள் முறைகள் மற்றும் திறன்களை ஏன் பயன்படுத்தக்கூடாது?" என் பதில் எப்போதும் ஒரே மாதிரியாக இருக்கிறது: என்னால் அதை ஒருபோதும் செய்ய முடியாது, ஏனென்றால் அதற்கு முழு இரண்டாவது பி.எச்.டி. இடைக்கால அரபு ஆய்வுகள் மற்றும் மொழிகளில் (அந்த மொழிகளில் இடைக்கால அரபு மட்டுமல்ல, சிரியமும் மிகக் குறைவு). நான் வலியுறுத்த வேண்டும், எனக்கு மொழிகளின் ஒரு நல்ல கட்டளை மட்டுமல்ல (கிறிஸ்தவத்தின் தோற்றத்தை ஆய்வு செய்ய தேவையான கிரேக்க மற்றும் லத்தீன் மொழிகளைப் போலவே) தேவைப்படுவதோடு மட்டுமல்லாமல், “வரலாற்று, கலாச்சார, அரசியல், சமூக, பொருளாதாரம் பற்றிய வலுவான பிடிப்பு , மற்றும் மதச் சூழல் ”இஸ்லாத்தின் தோற்றம் (நிரூபித்தல் வரலாறு, பக். 18), மேலும் இது பல பொருத்தமான மற்றும் தனித்துவமான கலாச்சார சூழல்களை உள்ளடக்கியது (மத்திய கிழக்கு மற்றும் வட ஆபிரிக்காவில் மட்டுமல்ல, பைசண்டைன் கூட).

நான் அதை செய்யப் போவதில்லை. ஏனென்றால் அந்தக் காலம் என்னிடமிருந்து **** ஐக் கொண்டுள்ளது. நான் எப்போதாவது இரண்டாவது பி.எச்.டி பெற்றால், அது சமகால தத்துவத்தில் இருக்கும், அந்த பகுதியில் என்னை மேலும் மேம்படுத்துவது அல்லது ஒரு நவீன அறிவியல். ஆனால் இடைக்கால அரபு ஆய்வுகள்? மன்னிக்கவும். இல்லை. கிறித்துவத்தின் தோற்றம் தொடர்பாக இந்த திறமைகள் அனைத்தும் என்னிடம் உள்ளன, ஆகவே, இயேசுவின் வரலாற்றுத்தன்மையைப் பற்றிய மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட ஆய்வுகளைத் தயாரிக்க நான் நன்கு தகுதி பெற்றிருக்கிறேன் (ஆகவே, ஷெபீல்ட் பல்கலைக்கழகத்தில் வெளியிடப்பட்ட எனது இயேசுவின் வரலாற்றுத்தன்மை பற்றிய புத்தகம்). ஆனால் இஸ்லாத்திற்கு அவ்வாறு இல்லை. அந்த துறையில் இணையான திறன்களைக் கொண்ட ஒருவர் அதைச் செய்ய எங்களுக்கு ஒருவர் தேவை. இந்த துறையில் நிபுணர்களின் கண்டுபிடிப்புகளை நான் திறமையாக தொடர்பு கொள்ள முடியும். ஆனால் இந்த தலைப்பில், அந்த கண்டுபிடிப்புகள் தற்போது குழப்பமானவை மற்றும் சர்ச்சைக்குரியவை.

சரி. அதனால். கேள்வியை நானே சோதித்துப் பார்க்கும் திறன் இல்லாதது, அல்லது ஒரு நிபுணராக வேறு யாருடைய வழக்கையும் முழுமையாக ஆராய்வது, முஹம்மது இல்லை என்ற கூற்றுக்கு ஏதேனும் நம்பகத்தன்மை இருக்கிறதா என்று நான் குறைந்தபட்சம் பதிலளிக்க முடியுமா, ஆரம்ப அரபு இராணுவத் தலைவர்களால் அவர் கண்டுபிடித்தார் தங்கள் படையினரை ஊக்குவிப்பதற்கும் ஒரு புதிய நாகரிகத்தை உருவாக்குவதற்கும் அவர்கள் ஒன்றிணைந்த ஒரு உரைக்கு பெயர்? வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், அவர் அதே வழியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டார் மற்றும் இராணுவ யூதர்கள் மோசேயைக் கண்டுபிடித்த அதே காரணங்களுக்காக? எனக்கு தெரியாது. இதுதான் நான் உங்களுக்குச் சொல்லக்கூடியது…

அடிப்படை சிக்கல்

இந்த விஷயத்தில் ஒரு விக்கிபீடியா பக்கம் உள்ளது (முஹம்மதுவின் வரலாறு), ஆனால் இயேசுவுக்கு (இயேசுவின் வரலாற்றுத்தன்மை) இதே போன்ற பக்கத்திலிருந்து ஒருவர் சொல்லக்கூடியது போல, இது பெரும்பாலும் அடிப்படைவாத வக்காலத்து வல்லுநர்கள் மற்றும் மதச்சார்பற்ற வரலாற்று வெறியர்களால் தலையிடப்படுகிறது, அதனால் அது முடியும் ' உங்களுக்கு ஒரு நேர்மையான படத்தை வழங்க உண்மையில் நம்பியிருக்க வேண்டாம். (உண்மையில், நேர்மையான இயேசு வரலாற்றாசிரியர்கள் இயேசுவுக்காக அந்தப் பக்கத்தால் வெட்கப்பட வேண்டும். ஆகவே, நேர்மையான முஹம்மது வரலாற்றாசிரியர்களுக்கும் அவரது தொடர்பு பக்கத்திற்கும் இது உண்மையாக இருக்கக்கூடும் என்று நான் அஞ்சுகிறேன்.)

வல்லுநர்கள் (குறைந்தபட்சம் அடிப்படைவாதிகள் அல்லாதவர்கள்) இதை ஒப்புக்கொள்கிறார்கள்:

அத்தகைய கருதுகோளை சவால் செய்ய குர்ஆனை வட்டமாக பயன்படுத்த முடியாது. (அல்லது, இதற்கு மாறாக, அண்மையில் கையெழுத்துப் பிரதி அத்தகைய கருதுகோளை நிரூபிக்க முடியுமா, ஏனென்றால் அது கூட குர்ஆன் எழுதப்பட்டதாகக் கூறப்படும் போது துல்லியமாக தேதியிட்ட காகிதத்தோலில் எழுதப்பட்டிருந்தது, இதற்கு முன்னர் அல்ல, அதன் ஸ்டைலிஸ்டிக் அம்சங்கள் தற்போதைய மை கூட வைக்கப்படவில்லை என்று உறுதியாகக் கூறுகின்றன பல தசாப்தங்கள் கழித்து அந்த காகிதத்தோல்.)

ஹதீஸில் புனையப்பட்டவை அதிகம் உள்ளன (எனவே உண்மையில் முஸ்லிம்கள் முஹம்மது பாரம்பரியத்தை ஏராளமாகக் கண்டுபிடித்தனர்). அந்த விஷயத்தில் கலந்துரையாடல் மற்றும் நூலியல் ஆகியவற்றை ராபர்ட் எம். பிரைஸ், “தி வெறுக்கத்தக்க வெற்றிட: ஒரு புராண இயேசுவுக்கு கற்பனையான கூற்றுகள் மற்றும் கதைகளின் விரைவான பண்புக்கூறு” இல் காணலாம், ”இயேசு பாரம்பரியத்தின் ஆதாரங்கள் (எட். ஆர். ஜோசப் ஹாஃப்மேன்).

குர்ஆனில் இல்லாத தகவல்களைச் சேர்க்கும் முஹம்மதுவைப் பற்றிய எந்த இலக்கியமும், அவர் கூறப்பட்ட மரணத்திற்குப் பிறகு ஒரு நூற்றாண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட காலம் வரை எழுதப்பட்டதாகத் தெரியவில்லை (அல்லது எழுதப்பட்டால், எவரும் பிழைக்கவில்லை), உண்மையில் இயேசுவை விட மோசமான நிலைமை.

முஹம்மதுவின் குறிப்புகள் மற்றும் அவரைப் பற்றிய சிறிய விவரங்கள், அவர் இறந்த பல தசாப்தங்களுக்குள், முஸ்லிம் அல்லாத மூலங்களிலிருந்து கூட உள்ளன, ஆனால் அவை அனைத்தும் குர்ஆனில் கூறப்பட்ட அல்லது மறைமுகமாகவோ அல்லது குர்ஆனை ஒரு ஆதாரமாகப் பயன்படுத்தும் முஸ்லிம்களாலோ திரும்பத் திரும்பத் தோன்றுகின்றன. . நேரில் கண்ட சாட்சிகளும் இல்லை, சமகால ஆதாரங்களும் இல்லை.



Status: Offline
Posts: 24459

குர்ஆனைத் தவிர வேறு எந்த தொல்பொருள் உறுதிப்படுத்தலும் இல்லை (நாணயங்கள், கல்வெட்டுகள் அல்லது கையெழுத்துப் பிரதிகள், ஆவணங்கள் அல்லது இலக்கியங்கள், அவரது வாழ்க்கையில் அல்லது அதற்கு மிக அருகில்). முஹம்மதுவைப் பற்றிய ஆரம்பகால நாணயங்கள் கி.பி 685 இல் தொடங்குகின்றன, மேலும் முகமது பற்றிய முந்தைய கல்வெட்டுகள் கி.பி 691 இல் தொடங்குகின்றன (அவர் இறந்த மரணத்திற்குப் பிறகு ஐம்பது முதல் அறுபது ஆண்டுகள் ஆகிய தேதிகள்), ஆனால் இரண்டும் அவரை ஒரு மத அறிவிப்பில் மட்டுமே குறிப்பிடுகின்றன (ஷாஹாதா என அழைக்கப்படுகிறது) எந்தவொரு இருப்பு அல்லாத வரலாற்று ஆய்வறிக்கையினாலும் ஏற்கனவே உள்ளது. இதேபோல் அடுத்தடுத்த அனைத்து கல்வெட்டுகளும் (எ.கா. டோம் ஆஃப் தி ராக் மீது, ஒரு வருடம் கழித்து பொறிக்கப்பட்டுள்ளது; உண்மையில், இது ஷாஹாதா மற்றும் குர்ஆனை மேற்கோள் காட்டுகிறது).

சமீபத்தில் வரை முஹம்மது ஒரு புனைகதை என்று வாதிடுவதற்கான “சிறந்த” முயற்சி ராபர்ட் ஸ்பென்சரின் முஹம்மது இருந்ததா? (2012), ஆனால் அது மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட பல்கலைக்கழக வெளியீடு அல்ல, நான் என்ன சொல்ல முடியும் என்பதிலிருந்து, அதை மதிப்பீடு செய்ய தகுதியுள்ளவர்களுக்கு இது மிகவும் உறுதியானது அல்ல. .

தகுதிவாய்ந்த நிபுணரால் பதிலளிக்கப்பட வேண்டிய சில முதல்-நிலை கேள்விகளுக்கு இது நம்மை விட்டுச்செல்கிறது:

(1) பிற்கால இலக்கியங்களில் ஏதேனும் அவர்கள் பயன்படுத்திய முந்தைய ஆதாரங்களை மேற்கோள் காட்டுகிறதா அல்லது விவரிக்கிறதா? வழக்கு எனக் கூறப்படுவது போல; ஆனால் துரதிர்ஷ்டவசமாக என்னால் அந்தக் கூற்றுக்களைத் தடுக்க முடியாது. முஹம்மது இறந்ததாகக் கூறப்பட்ட சில ஆண்டுகளில் நேரில் கண்ட சாட்சிகளிடமிருந்து பெறப்பட்டதாகத் தோன்றும் முஸ்லிம் அல்லாத சிரியாக் நூல்களில் சில கருத்துகள் அல்லது குறிப்புகள் கூட நம்பகத்தன்மை மற்றும் தேதி குறித்து சிக்கலானவை, மேலும் மீண்டும் இடைக்கால சிரியாக்கில் உள்ளன, என்னை விட மதிப்பீடு செய்ய வேறுபட்ட திறன்கள் தேவை முஸ்லீம் படையெடுப்பாளர்கள் முஹம்மது நபியின் எழுத்துக்களைப் பின்பற்றுகிறார்கள் என்பதைக் குறிப்பிடுவது எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக. இது வரலாற்று அல்லாத ஆய்வறிக்கை ஏற்கனவே வழங்குகிறது. முஹம்மதுவின் சரிபார்க்கக்கூடிய இருப்புக்கு அவர்கள் யாரும் சாட்சிகள் அல்ல.

(2) எதையும் கவனிக்கவில்லையா? எடுத்துக்காட்டாக, வரலாற்றுத்தன்மையை ஒரு பொருட்டாக எடுத்துக் கொள்வதன் மூலம், இதுவரை யாரும் சேகரிக்கவில்லை என்பதற்கான ஆதாரங்கள் இன்னும் இருக்கலாம். ஏற்கெனவே ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட சான்றுகளுக்கு கூட இன்னும் உறுதியான மற்றும் பக்கச்சார்பற்ற விமர்சன பகுப்பாய்வு தேவைப்படுகிறது. எடுத்துக்காட்டாக, சிரியாக் குறிப்புகள் பெரும்பாலும் வரலாற்று மறுப்பாளர்களால் குறிப்பிடப்படுவதில்லை, அல்லது வரலாற்று பாதுகாவலர்களால் விமர்சன ரீதியாக நடத்தப்படுவதில்லை. மதீனா சாசனத்தைச் சுற்றியுள்ள சிக்கலான வாதங்கள் உள்ளன, எடுத்துக்காட்டாக, இது வரலாற்றுத்தன்மைக்கு ஒரு வழக்கைக் கொடுக்கக்கூடும். அதுவும் மதிப்பீடு செய்வதற்கான எனது திறனுக்கு அப்பாற்பட்டது. வேறு என்ன இருக்கக்கூடும் என்று யாருக்குத் தெரியும்?

(3) 7 ஆம் நூற்றாண்டிலிருந்து எதிர்பார்க்கப்படும் சாதாரண இலக்கியம், ஆவணம் மற்றும் கல்வெட்டு உயிர்வாழ்வு விகிதம் என்ன? (முஹம்மது வாழ்ந்த மற்றும் இறந்த நூற்றாண்டு, மற்றும் அவரைப் பின்பற்றுபவர்கள் முதலில் தங்கள் வெற்றிகளை விரிவுபடுத்தத் தொடங்கினர்.) ஏனென்றால், முஹம்மது செய்திருந்தால் இன்னும் சிறந்த சான்றுகள் இருக்கும் என்று நாம் எதிர்பார்க்க வேண்டிய வாய்ப்பு இது பாதிக்கிறது. உதாரணமாக, முஹம்மது இறந்ததாகக் கூறப்பட்ட பத்து ஆண்டுகளுக்குள் கலீப் உமரின் இருப்பை உறுதிப்படுத்தும் சமகால கல்வெட்டுகள் எங்களிடம் உள்ளன, மேலும் உமர் முஹம்மதுவின் "நெருங்கிய தோழர்" மற்றும் புதிய முஸ்லீம் அரசை நிர்வகிப்பதில் முக்கிய வீரராக இருந்தார்; மற்ற வீரர்களையும் சான்றளிக்கும் கல்வெட்டுகள் எங்களிடம் உள்ளன; ஆனால் இதுவரை, ஒருபோதும் முஹம்மது இல்லை.

இரண்டு கேள்விகளுக்கும் தொடர்புடையது, (4) முஹம்மதுவின் இருப்புக்கு அவசியமான ஏதேனும் நிகழ்வுகள் உள்ளனவா, அவை சிறந்த சான்றுகளால் சான்றளிக்கப்பட வேண்டுமா? மேலும் கேள்விகள் (5) முந்தைய நிகழ்தகவு தொடர்பானவை: அந்த நேரத்திலும் இடத்திலும், புனித நூல்கள் அல்லது பிற பிரச்சாரங்களை சந்தைப்படுத்துவதற்காக கற்பனையான ஆசிரியர்கள் எவ்வளவு பொதுவாக உருவாக்கப்பட்டார்கள் (முகமது இயேசு எந்த புராண-கனமான குறிப்பு வகுப்புகளிலும் இல்லாததால்); பின்னர் (6) கருதுகோள் சோதனைக்கு: இஸ்லாம் மற்றும் குர்ஆனுக்கான மாற்று மூலக் கதையை ஒருவர் எவ்வாறு நிரூபிப்பார். ஏனென்றால், நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள், அநேகமாக இல்லை (இதை நான் நிரூபிக்கும் வரலாறு, ஆக்சியம் 5, பக். 26-29 இல் விவரிக்கப்பட்டுள்ளபடி, இது சாத்தியமான சாத்தியக்கூறு என்று பெயரிட்டேன்)

ராபர்ட் ஸ்பென்சர்

உதாரணமாக, ஸ்பென்சரின் கோட்பாடு என்னவென்றால், குர்ஆன் என்பது இஸ்லாமியத்திற்கு முந்தைய சிரியாக் புனித நூலின் (அல்லது நூல்கள்) ஒரு மறுசீரமைப்பாகும் என்பதற்கான உள் மற்றும் வெளிப்புற மொழியியல் ஆதாரங்களை ஒருவர் சேர்க்க முடியும் என்பது உண்மையில் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் யூத கிறிஸ்தவர்களின் மத்திய கிழக்கு பிரிவுக்கு அடித்தளமாக அமைந்தது (இது இப்போது கீழே விவாதிக்கப்பட்ட கார்ல் ஓலிக் உட்பட மற்றவர்களும் வாதிட்டனர்). நிச்சயமாக, இஸ்லாம் உண்மையில் கிறித்துவத்தின் ஒரு பிரிவு மட்டுமே (முஸ்லிம்களும் கிறிஸ்தவர்களும் அதை ஒப்புக்கொள்வதில் திகிலடைவார்கள்; இஸ்லாம் பல வழிகளில் முதல் மோர்மோனிசம் தான்), மேலும் தெளிவற்ற ஆனால் மிகவும் அசல் தோரா அவதானிக்கும் பிரிவில் இருந்து தெளிவாக வந்தது கிறித்துவத்தின் (எனவே விருத்தசேதனம் செய்வதற்கான அவர்களின் பொதுவான தேவை, பன்றி இறைச்சியை உட்கொள்வதற்கான பொதுவான தடை மற்றும் பிற விவரங்கள்). மற்ற அறிஞர்கள் இதே போன்ற கோட்பாடுகளை முன்வைத்துள்ளனர் (விக்கிபீடியாவில் கூட ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டபடி), குர்ஆன் உண்மையில் அசலானது அல்ல, மற்றும் ஸ்பென்சர் அவர்களின் முந்தைய படைப்புகளை வரைந்து கொண்டிருக்கிறார்-உண்மையில், அதிகமான வல்லுநர்கள் தொடர்ந்து இதே போன்ற வாதங்களை முன்வைக்கின்றனர். ஆனால் முக்கியமாக, முஹம்மது இல்லை என்று இது கூறுகிறது, செய்யவில்லை, முடிவு செய்யவில்லை.

உண்மையில், ஸ்பென்சரின் கோட்பாடு வரலாற்றுத்தன்மையுடன் ஒத்துப்போகிறது, ஏனென்றால் அந்தத் தழுவலைச் செய்து அதை ஒரு அசல் படைப்பாக அனுப்ப முஹம்மது தான் இருந்திருக்கலாம் - ஒருவேளை, தன்னைப் பற்றிய விவரங்களையும், அவரது பயன்பாடு மற்றும் அவரது வாழ்நாளில் படிப்படியாக வளர்ச்சியடைவதையும் பற்றிய விவரங்களைச் சேர்த்தல். ஸ்பென்சர் கூறினாலும், “முஹம்மதுவின் சுயசரிதை பற்றி” குர்ஆனிலிருந்து “நாம் எதையும் சேகரிக்க முடியாது”, ஏனெனில் இதுபோன்ற விவரங்கள் மிகவும் தெளிவற்றவை, மேலும் “குர்ஆனிய உரையின் அடிப்படையில் மட்டும், இந்த பத்திகளைக் குறிப்பிடுவது நிச்சயமாக இல்லை” முஹம்மது, அல்லது முதலில் அவ்வாறு செய்தார் ”(பக். 19), இது ஒரு கூற்று, மதிப்பீடு செய்ய ஒரு தகுதி வாய்ந்த நிபுணர் தேவை. இதேபோல், ஆரம்பகால ஆதாரங்களுடன் பிரச்சினைகள் இருப்பதற்கான அவரது விரிவான வாதங்கள், முஹம்மது பின்னர் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட முடிவுக்கு ஆதரவளிப்பதாக அவர் வாதிடுகிறார். எல்லாவற்றையும் மதிப்பிடுவதற்கு என்னிடம் இல்லாத நிபுணத்துவம் தேவைப்படுகிறது.



Status: Offline
Posts: 24459

ஸ்பென்சரின் வழக்கை மேலும் ஆராய விரும்புவோருக்கு, நான் இதுவரை கண்டறிந்த மிக அதிகாரபூர்வமான விமர்சனம் என்னவென்றால், இடைக்கால ஆய்வுகளில் முனைவர் பட்டம் பெற்ற இயன் மோரிஸ், சிரியாக்கில் குறிப்பிடத்தக்க நிபுணத்துவத்தை வெளிப்படுத்துகிறார் (இந்த விவாதத்திற்கு ஒரு முக்கியமான திறன்). அவரது கட்டுரை “எழுத்துப்பிழை முஹம்மது: தாமஸ் பிரஸ்பைட்டரைப் பற்றி ராபர்ட் ஸ்பென்சர் ஏன் தவறு செய்கிறார்” (2014) விரிவானது அல்ல, ஆனால் ஸ்பென்சர் ஆய்வறிக்கையின் முக்கிய கூறுகளை சவால் செய்வது முக்கியமானது, குறிப்பாக மிக முக்கியமான சான்றுகளில் ஒன்றை மையமாகக் கொண்டது. மிக முக்கியமாக, இந்த விவாதத்தில் ஒட்டுமொத்தமாக ஈடுபடத் தேவையான திறன்கள் மற்றும் பின்னணி அறிவை இது காட்டுகிறது, இதனால் நான் ஏன் அதற்கு பங்களிக்க முடியாது (எனக்கு அந்த திறன்கள் இல்லை என்பதால், எப்போதும் சாத்தியமில்லை). அதேபோல் பைசண்டைன் ஆய்வுகளில் முழு தகுதி வாய்ந்த பேராசிரியராக இருக்கும் கத்தோலிக்க உலக அறிக்கையில் ஜே. மார்க் நிக்கோவிச் எழுதிய “முஹம்மது: மனிதன் அல்லது கட்டுக்கதை?” என்ற விமர்சன பகுப்பாய்வு, இதனால் நிபுணத்துவத்தின் மற்றொரு முக்கிய பகுதியை விவாதத்திற்கு கொண்டு வருகிறது.

அப்படியிருந்தும், ஸ்பென்சரின் வழக்கை ஆராய சில பயனுள்ள சாதகமான சுருக்கங்களும் உள்ளன: மிகவும் பயனுள்ளதாக நான் கருதுகிறேன்: விருதாரில் நீல் காட்ஃப்ரே எழுதிய கட்டுரை; அய்மென் ஜவாத் அல்-தமிமி (மத்திய கிழக்கு மன்றம் மற்றும் தி அமெரிக்கன் ஸ்பெக்டேட்டர் உட்பட பல்வேறு இடங்களில் வெளியிடப்பட்டது) ஒரு ஒருங்கிணைந்த ஆய்வு; மற்றும் டல்லாஸ் ரோர்க் எழுதிய இஸ்லாத்திற்கு பதிலளிக்கும் ஒரு கட்டுரை, இது ஸ்பென்சருக்கும் டேவிட் வுட்டுக்கும் இடையிலான தலைப்பில் ஒரு விவாதத்துடன் இணைக்கப்பட்டுள்ளது. (விழிப்புடன் இருந்தாலும், இந்த டேவிட் வூட் தான் என்று நான் நினைக்கிறேன், அவரை நான் கிறிஸ்துவுக்கு ஒரு பொய்யர் என்று கருதுகிறேன்; அதே பையன் சமீபத்தில் முன்னாள் முஸ்லீம் ஹெய்னா தாதாபாயையும் விவாதித்தார், மேலும் அடுத்தடுத்த விட்காஸ்டில் அவர்களுடன் ஒரு விதமான சண்டையிட்டார். எனவே அவர் இல்லை , IMO, முஹம்மது விவாதத்தின் வரலாற்றுப் பக்கத்திற்கான சிறந்த பிரதிநிதி.)

பாட்ரிசியா க்ரோன் & யேஹுதா நெவோ

1977 ஆம் ஆண்டில் கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தால் வெளியிடப்பட்ட ஹாகரிஸம்: தி மேக்கிங் ஆஃப் இஸ்லாமிய உலகத்தை 1977 ஆம் ஆண்டில் கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகம் வெளியிட்டது, இது குர்ஆன் முந்தைய யூத மற்றும் கிறிஸ்தவ நூல்களின் தழுவல், மற்றும் குறைந்த ஈடுபாடு பற்றிய ஒத்த முடிவுகளுக்கு வாதிடுகிறது. இஸ்லாத்தை தோற்றுவிப்பதில் முஹம்மது, ஆனால் அவர் இல்லாததற்கு அவர்கள் வாதிடவில்லை. அவர்களின் புத்தகமும் மிகவும் சர்ச்சைக்குரியதாக உள்ளது மற்றும் முக்கிய நிபுணர்களை சம்மதிக்கவில்லை. இயேசுவின் படிப்புகளிலிருந்து நமக்குத் தெரிந்தபடி, சார்பு உணர்வை விட அவை மீது செயல்படக்கூடும் என்றாலும், அதைக் கண்டறிய எனக்கு தகுதி இல்லை. ஆனால் சில விமர்சன விமர்சனங்களுக்குப் பிறகு ஆசிரியர்கள் தங்கள் ஆய்வறிக்கையின் சில அம்சங்களை ஆதரித்திருக்கிறார்கள் என்பது சந்தேகத்திற்கு இடமின்றி அணுகுவதற்கு போதுமான காரணம், அவர்களின் புத்தகம் ஒரு மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட பல்கலைக்கழக வெளியீடாக இருந்தாலும், க்ரோன் மற்றும் குக் இருவரும் முழு தகுதி வாய்ந்த பி.எச்.டி. பொருள் (இஸ்லாமிய ஆய்வுகளில் க்ரோன், மத்திய கிழக்கு ஆய்வுகளில் குக்). எனவே அவர்களின் பணி கூட வரலாற்றுக்கு எதிரான ஒரு வழக்கில் அதைப் பயன்படுத்தும் எவருக்கும் இலவச உதவியில் சிக்கல் இல்லை.

அப்படியிருந்தும், பிற அறிஞர்கள் முஹம்மது, மிகவும் பிரபலமாக யேஹுதா நெவோ மற்றும் ஜூடித் கோரன் ஆகியோரின் 2003 புத்தகத்தில் கிராஸ்ரோட்ஸ் டு இஸ்லாம்: அரபு மதத்தின் தோற்றம் மற்றும் அரபு அரசின் (ப்ரோமிதியஸ்) புத்தகத்தில் வாதிட்டனர். கிடைத்த ஆரம்பகால இலக்கிய மற்றும் தொல்பொருள் சான்றுகள் (நெவோ அந்தக் காலத்தின் ஓரளவு தகுதி வாய்ந்த தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளராக இருந்தார்; கோரென், அவர்களின் ஆராய்ச்சி உதவியாளர்), மற்றும் நிபுணர்களிடமிருந்து சில நேர்மறையான வரவேற்பைப் பெற்றிருக்கிறார், ஆனால் யாரும் அதை நம்பவில்லை. மறுபுறம், அதன் ஆய்வறிக்கைக்கு விரோதமானவர்கள் அதை ஹோலோகாஸ்ட் மறுப்புவாதத்துடன் ஒப்பிட்டுள்ளனர், இயேசு விவாதத்தில் காணப்பட்ட அதே அபத்தமான ஹைப்பர்போல், இதன் பயன்பாடு அதை உச்சரிக்கும் எவரின் கருத்தையும் உடனடியாக மதிப்பிடுகிறது. இன்னும் அவர்கள் இன்னும் நிதானமான போதுமான புள்ளிகளைக் கூற வேண்டும். மீண்டும், அதை மதிப்பிடுவது அல்லது பிற விமர்சனங்களின் சிறப்புகள் (எ.கா. இது), என்னிடம் இல்லாத திறன்கள் தேவை.

இறுதியில், குரோனின் வாதம் (அதேபோல் நெவோவின்), குர்ஆன் கூறப்பட்டதை விட பின்னர் கூடியது, இது முஹம்மதுவை அதன் எழுத்தாளராக நீக்குகிறது, மேலும் அவர் செய்த ஒரே விஷயம் அவரை வரலாற்று ரீதியாக வழங்குவதாகும். ஆனால் சில சான்றுகள் அதை சவால் செய்யக்கூடும் (சமீபத்திய கையெழுத்துப் பிரதி கண்டுபிடிப்புகள்; நான் குறிப்பிட்டுள்ள சிரியாக் குறிப்புகள்; போன்றவை), பின்னர் அவற்றின் ஆய்வறிக்கையை அதற்காக மாற்றியமைக்க முடியுமா என்ற கேள்வியை விட்டுவிடுகிறது. மதிப்பிடுவதற்கான எனது திறனைத் தாண்டி. இதற்கிடையில், குரோன் தனது கோட்பாட்டை முஹம்மது இல்லாதிருப்பதைக் காணவில்லை, ஏனெனில் அவர் அவரை பல தொகுப்பாளர்களில் ஒருவராக மட்டுமே பார்க்கிறார், மேலும் அந்த பார்வை நெவோவின் நிலைப்பாட்டிலும் எளிதாக வேலை செய்யும்.

முஹம்மது கலிஷ்

மற்ற வரலாற்று சவால்களில் இப்போது ஒப்பீட்டளவில் தகுதி வாய்ந்த நிபுணர் முஹம்மது ஸ்வென் கலிச் (இஸ்லாமிய இறையியல் பேராசிரியராக அவருக்கு முழு நற்சான்றிதழ்கள் இருப்பதாக நான் நம்புகிறேன்), அவர் தனது வழக்கை உருவாக்க ஒரு புத்தகத்தை எழுதி வருகிறார், இதுவரை ஒரு கட்டுரையை சுருக்கமாக தயாரித்துள்ளார் அது. இது ஜேர்மனியில் மட்டுமே கிடைக்கிறது, “இஸ்லாமிய தியோலஜி ஓன் ஹிஸ்டரிசிசென் முஹம்மது,” “ஒரு வரலாற்று முஹம்மது இல்லாத இஸ்லாமிய இறையியல்.” அதில் கலிஷ் ஒரு வரலாற்று அஞ்ஞானவாதி என்ற தனது நிலையை குறிப்பிடுகிறார், இயேசுவைப் பொறுத்தவரை பல தகுதிவாய்ந்த பேராசிரியர்களைப் போலவே. உண்மையில், இயேசுவின் வரலாற்றுத்தன்மையும் சந்தேகத்திற்குரியது என்று கலிச் ஒப்புக்கொள்கிறார் (“இஸ்லாமிசே,” பக். 9), முஹம்மதுவும் அதே வழியில் ஆரம்பித்திருக்கலாம் என்று அவர் கருதுகிறார், கற்பனை செய்யப்பட்ட வெளிப்பாடாக, உண்மையான தீர்க்கதரிசி அல்ல. இந்த பார்வையில் ஷாஹாதா நிசீன் மதத்தைப் போலவே வளர்ந்தார்: குறுங்குழுவாத விசுவாசத்தை சோதிக்க ஒரு ஷிபோலெத்.

இஸ்லாத்தின் முதல் இரண்டு நூற்றாண்டுகளில் எதிர்க்கட்சி இலக்கியங்களின் அழிவு (“இஸ்லாமிசே,” பக். 3-7) இதுபோன்ற நிகழ்வுகளின் வரிசையை மறைக்கிறது. அதேபோல், இயேசுவின் பாரம்பரியத்தின் கட்டுப்பாட்டைக் கைப்பற்றுவதற்கான முயற்சிகளில் அப்போஸ்தலிக்க வம்சாவழியினர் கண்டுபிடிக்கப்பட்டதைப் போலவே, தீர்க்கதரிசியிடமிருந்து வந்தவர்கள் என்ற கூற்றுக்கள் அதே முடிவுக்கு மற்றொரு திட்டமாக இருக்கும் (“இஸ்லாமிசே,” பக். 8-9). ஒரு முஹம்மது மரபின் தாமதமான தோற்றத்தை நாணயங்கள், கல்வெட்டு மற்றும் பாபிரி ஆகியவற்றில் கலீச் காண்கிறார், அவர் இருந்த கோட்பாட்டின் அடிப்படையில் (“இஸ்லாமியம்,” பக். 9-12), குறிப்பாக நாணயங்களில் அரை நூற்றாண்டுக்கு முன்னர் அல்லாஹ் தனியாக இடம்பெற்றிருந்ததால் , எழுத்துக்கள் மற்றும் ஆவணங்கள். முஸ்லீமுக்கு முந்தைய யூத மற்றும் கிறிஸ்தவ பொருட்களில் "முஹம்மது" உருவம் இருப்பதாக கலிச் கூறுவதைத் தவிர, வெளிப்படையாக, "" இஸ்லாமிசே, "பக். 10-11). மீண்டும், அந்த கூற்றைத் தடுக்க தேவையான திறன்கள் என்னிடம் இல்லை. முஹம்மது என்ற பெயரின் அர்த்தம், அடிப்படையில், "எப்போதும் புகழப்படுபவர்" என்பதாகும், இதனால் எந்தவொரு உயர்ந்த மனிதனின் தலைப்பாகவும் இருக்கலாம் என்பது வரலாற்றாசிரியர்களுக்கு உண்மையில் ஒரு பிரச்சினையாகும்.

பாலஸ்தீனத்தின் தொடர்ச்சியான எபிரேய இராணுவ வெற்றியைப் பற்றி இப்போது சந்தேகிக்கப்படும் கூற்றுக்களுக்கு இணையாக, ஆரம்பகால இஸ்லாமிய வரலாற்றைப் பற்றிய பிற அனுமானங்களுக்கு கலிஷ் சவால் விடுகிறார், அதாவது தொடர்ச்சியான இராணுவ வெற்றியைப் பற்றிய அதன் பாரம்பரிய கூற்றுக்கள் சில (“இஸ்லாமிசே,” பக். 13-14 ). அவர் இன்னும் கூடுதலான கூட்டுறவு மற்றும் புலம்பெயர்ந்த பரிணாம மாற்றத்தை முன்மொழிகிறார் (சில இராணுவ நிகழ்வுகளுடன் இருந்தாலும்), இதில் இஸ்லாம் கலிபாவின் கீழ் புதிதாக ஆதிக்கம் செலுத்தும் தோரா-கடைபிடிக்கும் கிறிஸ்தவ பிரிவில் இருந்து ஒரு பரிணாம வளர்ச்சியாக விளைகிறது, முஹம்மது உண்மையில் இயேசுவுக்கு ஒரு தலைப்பு, அண்டம் இப்போது குர்ஆனில் கூடியிருக்கும் "போதனைகளை" வெளிப்படுத்துபவர் ("இஸ்லாமிசே," பக். 14-17).

வெளிப்புற கிறிஸ்தவ மரபுகளை கீழிறக்குவதற்கும், ஒரு உயர்ந்த அதிகார ஆதாரத்தை அமைப்பதற்கும், அரசியல் மற்றும் குறுங்குழுவாத வசதிக்காக இது எவ்வாறு வரலாற்றுமயமாக்கப்பட்ட முஹம்மதுவாக மாற்றப்படலாம் என்பதை கலிஷ் முயற்சிக்கிறார் (“இஸ்லாமிசே,” பக். 17-18). புதிய "முஹம்மது" இவ்வாறு கடவுளின் வலது கை தூதரான கேப்ரியல் என்பவரிடமிருந்து நேரடியாக போதனைகளைப் பெறுகிறார், இயேசுவைத் தவிர்த்து-ஒருவேளை கிறிஸ்தவத்திற்கு முந்தைய காலத்திலிருந்தே கேப்ரியலைட் வெளிப்படுத்தும் பாரம்பரியத்தைத் தழுவி, அப்போது நிறுவப்பட்ட முன்னுதாரணத்தைப் பற்றிக் கொண்டார். மிக சமீபத்திய வெளிப்பாடு கடவுளின் உண்மை. இவ்வாறு கிறிஸ்தவர்கள் யூத மதத்தை மாற்றியமைக்கப் பயன்படுத்தினர், முஸ்லிம்கள் கிறிஸ்தவத்தை மாற்றியமைத்தனர்.

கலிஷ் பின்னர் காரணங்கள்… முஹம்மது இஸ்ட் ஃபார் டை மஸ்லிம் டெர் ஐடியேல் மென்ச், தாஸ் வோல்கொம்மேன் வோர்பில்ட். வென் மேன் எஸ் ஜெனாவ் நிம்ட், டான் ஹேபன் சிச் மஸ்லிம் நைமல்ஸ் விர்க்லிச் ஃபார் டென் ஹிஸ்டரிசிசென் முஹம்மது இன்டெரெசியர்ட். Die Idee einer Befolgung des prophetischen Vorbilds war eigentlich immer schon eine fromme Illusion. விர்க்லிச்ச்கீட் நம்லிச் ஹட்டன் தியோலஜன் அலர் ஜீடென் இம்மர் இஹ்ர் பில்ட்வோம் “வஹ்ரென்” முஹம்மது இம் கோப், தாஸ் சீ டான் அல்ஸ் டென் ஹிஸ்டரிசிசென் முஹம்மது பெட்ராச்செட் ஹேபன்.

முஹம்மது முஸ்லிம்களுக்கு சிறந்த மனிதர், சரியான மாதிரி. உன்னிப்பாகப் பாருங்கள், வரலாற்று முஹம்மது மீது முஸ்லிம்கள் உண்மையில் அக்கறை காட்டவில்லை. தீர்க்கதரிசனமான ‘முன்மாதிரியைப் பின்பற்றுவதற்கான யோசனை எப்போதும் ஒரு புனிதமான மாயை. உண்மையில், எல்லா காலங்களின் இறையியலாளர்களும் எப்போதும் தங்கள் மனதில் ஒரு ‘உண்மையான’ முஹம்மதுவை வைத்திருக்கிறார்கள், பின்னர் அவர்கள் வரலாற்று முஹம்மது என்று கருதுகிறார்கள்.

இவ்வாறு முஹம்மதுவின் "சுயசரிதை" உருவானது (“இஸ்லாமிசே,” பக். 18-20). எல்லா மிஷனரிகளும் பின்பற்ற வேண்டிய முன்மாதிரியான இயேசு மீண்டும் அதே மாதிரியாகவும், நற்செய்திகளின் அதே காரணங்களுக்காகவும், தங்கள் சொந்த பணிகளிலும், உலகத்தைப் பற்றிய தங்கள் புரிதலை விளக்க அவர்கள் சொல்லும் கதைகளிலும்.

இதை நிரூபிக்க முடியாது என்று கலிச் ஒப்புக்கொள்கிறார். அவரது வாதம் அனைத்து ஆதாரங்களுக்கும் பொருந்துகிறது என்பதற்கு மிகவும் விவேகமானதாக இருக்கிறது, குறிப்பாக பாரம்பரிய கோட்பாடு அவ்வளவு சரியாக பொருந்தவில்லை என்பதற்கான சான்றுகள், அதனால் நாம் அதை நிராகரிக்க முடியாது. புனித வரலாறுகள் வெறுமனே நம்பகமானவை அல்ல. எப்போதும். இன்னும் ஒரு வரலாற்று மனிதனாக முஹம்மதுவுக்கு நாம் வைத்திருப்பது அவ்வளவுதான் (வெளிப்படுத்தும் ஒரு நபருக்கு மாறாக). சில வித்தியாசமான விஷயங்கள் உள்ளன (முதல் அரை நூற்றாண்டு அல்லது அதற்கு முஹம்மதுவில் ஒரு விசித்திரமான ஆர்வமின்மை, மற்றும் முஸ்லிமுக்கு முந்தைய முஹம்மது பாரம்பரியத்தின் சான்றுகள் போன்றவை). எனவே நியாயமான சந்தேகம் இருப்பதற்கு போதுமான நிச்சயமற்ற தன்மை நமக்கு உள்ளது.

கலிஷின் வழக்கு ஸ்பென்சரை விட எனக்கு மிகவும் நம்பகமானதாகவும், நன்கு சிந்திக்கப்பட்டதாகவும் தெரிகிறது, ஆனால் நான் உறுதியாக அறிய தகுதியற்றவன், குறிப்பாக உயிர்வாழும் சான்றுகள் அல்லது அதன் பற்றாக்குறை குறித்து அவர் கூற்றுக்களைக் கூறும் முக்கிய புள்ளிகளில். உதாரணமாக, எனக்கு ஒரு சந்தேகம் என்னவென்றால், கலிச் தனது கட்டுரையில் வரலாற்றுக்கு சிறந்த சில ஆதாரங்களை சிரியாக் குறிப்புகள் போன்றவற்றில் குறிப்பிடவில்லை. அவர் தனது புத்தகத்தில் உரையாற்றுவார் என்று நம்புகிறேன். அவரது புத்தகம் அதை ஆங்கிலத்தில் உருவாக்கும் என்று நம்புகிறோம்.



Status: Offline
Posts: 24459

இன்னமும் அதிகமாக

ஒப்பீட்டளவில் தகுதி வாய்ந்த நிபுணரான ஹான்ஸ் ஜான்சனும் இருக்கிறார் (அவருக்கு அரபு மொழியில் முனைவர் பட்டம் உண்டு; அவர் சமகாலத்தில் நிபுணத்துவம் பெற்றவர் என்று தோன்றினாலும், இடைக்கால, ஆய்வுகள் அல்ல), ஆனால் முஹம்மதுவின் வரலாற்றுத்தன்மையை சந்தேகிப்பதற்கான அவரது காரணங்கள் நன்கு சிந்திக்கத் தெரியவில்லை . இந்த தீர்ப்பை நான் அவரது சுருக்கத்தில் மட்டுமே அடிப்படையாகக் கொண்டுள்ளேன்; முகமது: ஐன் சுயசரிதை என்ற அவரது புத்தகத்தை நான் படிக்கவில்லை. ஆனால் இணைக்கப்பட்ட கட்டுரையில், அது நன்றாக இல்லை. பிற்கால மற்றும் நிச்சயமாக புராண முகமதுவுக்கு எதிரான ஆதாரங்களை அவர் அசல், குறைந்தபட்ச வரலாற்று முஹம்மதுவுக்கு எதிரான ஆதாரமாக குழப்புகிறார் (அவற்றில் புராணங்கள் கட்டப்பட்டன). அவரும் சாதாரணமாக ம silence னத்திலிருந்து வாதத்தை சாய்ந்துகொள்கிறார், அதில் கலந்துகொள்ளும் சிக்கல்களை நிவர்த்தி செய்யவில்லை (பதிவு மிகவும் அமைதியாக இருக்கக்கூடாது என்பது போன்றவை, எ.கா. அவருக்கு சிரியக் குறிப்புகள் பற்றித் தெரியவில்லை; மேலும் நாம் இன்னும் தீர்க்க வேண்டும் குறைந்தபட்ச வரலாற்றுத்தன்மைக்கான சான்றுகள் எதிர்பார்ப்பு பற்றிய கேள்வி; மற்றும் பல).

நான் இப்னு வார்ரக்கையும் குறிப்பிட வேண்டும். பி.ஏ.க்கு அப்பால் அவருக்கு ஏதேனும் தகுதிகள் உள்ளன என்பதை என்னால் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை என்றாலும். இஸ்லாமிய ஆய்வுகளில், முஹம்மதுவின் வரலாற்றுத்தன்மை பற்றிய விஷயத்தை விமர்சன ரீதியாக ஆராயும் பல புத்தகங்களை அவர் எழுதியுள்ளார் அல்லது திருத்தியுள்ளார், இதையொட்டி மற்ற அறிவார்ந்த படைப்புகளை மேற்கோள் காட்டி, அல்லது அதை ஒரே இடத்தில் கூட்டிச் சென்றார், எனவே இவை பரந்த விவாதத்தை ஆராய்வதற்கான முக்கியமான தொடக்க புள்ளிகளாக இருக்கலாம். மிக முக்கியமாக அவரது புராணக்கதை வரலாற்று முஹம்மதுக்கான குவெஸ்ட் (ப்ரோமிதியஸ் 2000), எந்த குரானும் பொருத்தமானது என்றாலும்? மாறுபாடுகள், கையெழுத்துப் பிரதிகள், மொழியியல் (ப்ரோமிதியஸ், 2008) மற்றும் குரானிக் குறிப்புகள்: குரானுக்கு விவிலிய, கும்ரானியன் மற்றும் இஸ்லாமியத்திற்கு முந்தைய பின்னணி (ப்ரோமிதியஸ், 2013). ஸ்பென்சரின் பேப்பர்பேக் பதிப்பிற்கான புதிய அறிமுகத்தையும் வார்ராக் எழுதினார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

முஹம்மதுவின் வரலாற்றுத்தன்மையை சந்தேகிக்கும் (அல்லது குறைந்தபட்சம் சந்தேகிக்க தயாராக உள்ள) பல நிபுணர்களின் கட்டுரைகளை சேகரிக்கும் இரண்டு திருத்தப்பட்ட படைப்புகளும் உள்ளன, அவை முக்கிய ஆதாரங்களின் விரிவான பகுப்பாய்வில் ஈடுபடுகின்றன, மேலும் கலிஷின் முக்கிய வாதங்களுக்கு ஆதரவளிக்கின்றன, எனவே நான் இந்த விஷயத்தை ஆராய விரும்பும் எவரும் நிச்சயமாக அவர்களிடம் கலந்தாலோசிக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்: இஸ்லாத்தின் மறைக்கப்பட்ட தோற்றம்: அதன் ஆரம்பகால வரலாற்றில் புதிய ஆராய்ச்சி (ப்ரோமிதியஸ், 2009), கார்ல் ஹெய்ன்ஸ் ஓலிகாண்ட் கெர்ட் ஆர். புயின் திருத்தினார்; மற்றும் ஆரம்பகால இஸ்லாம்: தற்கால ஆதாரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட ஒரு சிக்கலான புனரமைப்பு (ப்ரோமிதியஸ், 2013), மேலும் ஓஹ்லிக் திருத்தியது (மற்றும் இங்கே சுருக்கமாக). ஓஹ்லிக் மத ஆய்வுகள் ஓய்வு பெற்ற பேராசிரியர்; அரபு கையெழுத்துப் பிரதிகளில் நிறுவப்பட்ட நிபுணர் புயின். அவர்களின் பங்களிப்பாளர்களும் இதேபோல் தகுதி வாய்ந்த வல்லுநர்கள். எனவே இது அமெச்சூர்ஸிலிருந்து வரவில்லை. ஆனால் அதையெல்லாம் மதிப்பீடு செய்ய நல்ல தகுதி வாய்ந்த எதிரிகளின் திறமையான மற்றும் நேர்மையான பதில்களை நான் இன்னும் பார்க்க வேண்டும்.

வரலாற்றுக்கான வழக்கு

இதற்கு மாறாக, முகமதுவின் வரலாற்றுத்தன்மைக்கு வாதிடும் சிறந்த புத்தகங்கள் என்னவென்று எனக்குத் தெரியவில்லை. கேள்வியில் கூட கவனம் செலுத்துகின்ற ஒரு குறிப்பை மட்டுமே நான் கண்டேன், அது நேரடியாக கூட இல்லை, அது ஆங்கிலத்தில் கிடைக்கவில்லை: டில்மேன் நாகலின் முகமது: லெபன் அண்ட் லெஜெண்டே (2008), இது உங்கள் சராசரி “வரலாற்று இயேசு” போன்றது. புத்தகம் histor வரலாற்றுத்தன்மையின் ஊகங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது, அதை நிரூபிப்பதை விட. கேள்வியை நேரடியாக எடுத்துக் கொள்ளும் ஒரு புத்தகம் நமக்குத் தேவை.

ஆங்கிலத்தில் நான் கண்டறிந்த மிக நெருக்கமான பாட்ரிசியா க்ரோன் எழுதிய “முகமதுவைப் பற்றி நாம் உண்மையில் என்ன அறிவோம்” (2008), இது நல்லது, ஆனால் விரிவானது (மற்றும் சிரியாக் குறிப்புகள் குறித்து போதுமான அளவு விமர்சிக்கவில்லை) தேதி மற்றும் உள்ளடக்கம் குறித்து அவள் அவற்றை சரியாக ஆராய்ந்தாள் என்பது உறுதி). அதேபோல், இர்விங் ஜீட்லின் எழுதிய வரலாற்று முஹம்மதுவின் அறிமுகத்தில் சுமார் பத்து பக்கங்கள் இந்த விஷயத்தை ஆய்வு செய்கின்றன, இது நிலையான பிரதான நீரோட்டக் காட்சியின் பிரதிநிதியாக இருப்பதற்கும் அதன் அடிப்படையையும் வாசிப்பது மதிப்புக்குரியது (வான் வூர்ஸ்டில் உள்ள சில பக்கங்களைப் போலவே இயேசு கேள்விக்கும் : ஆகவே ஒப்பிடுகையில், இயேசுவின் வரலாற்றுத்தன்மை, பக். 4-7 இல் பிந்தையதைப் பற்றிய எனது விவாதத்தைக் காண்க).

ஆனால் முஹம்மதுவுக்கான குறைந்தபட்ச வரலாற்றுத்தன்மையின் மிகவும் பாதுகாக்கக்கூடிய கருதுகோளின் ஒரு வெளிப்பாடாக சமமாக முக்கியமானது, ஏனெனில் வரலாற்றுத்தன்மையின் சந்தேகம் மிகவும் பாதுகாக்கக்கூடிய மாற்றீட்டை சாத்தியமற்றதாக மாற்ற வேண்டும். பாட்ரிசியா க்ரோன், மற்றொரு நிபுணர் இணை எழுத்தாளர் மார்ட்டின் ஹிண்ட்ஸுடன், கடவுளின் கலீஃப்: இஸ்லாமியத்தின் முதல் நூற்றாண்டுகளில் மத அதிகாரம் (கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகம், 1987) இல் வழங்கியுள்ளார். குர்ஆனின் உற்பத்தியில் முஹம்மது பலரிடையே ஒரு தீர்க்கதரிசி மட்டுமே என்ற எண்ணம் நிலவுகிறது, மேலும் ஒரு கடைசி அதிகாரம் உரிமை கோருவதற்கு மிகவும் வசதியாக இருந்தபோது கடைசியாக இந்த பட்டியல் குறைக்கப்பட்டது. இதற்கிடையில், முஹம்மதுவுக்கு மிகவும் பாதுகாக்கக்கூடிய குறைந்தபட்ச புராணக்கதை, மோசேயை உருவாக்குவதில் யூதர்களும், இயேசுவை படைப்பதில் கிறிஸ்தவர்களும் பின்பற்றிய எந்தவொரு அடிப்படை வெளிப்படுத்துபவர்-அதிகார மாதிரியும் ஆகும். அதனுடன் இணைக்கப்பட்டுள்ள குறைவான அனுமானங்கள் சிறந்தது.


முடிவில், நான் சிறப்பாகச் சொல்ல முடியும் (மற்றும் நான் அதிக நம்பிக்கையுடன் சொல்லத் தகுதியற்றவன்), முகமது என்ற ஒரு பையன் இருந்தான் என்பதையும், குர்ஆனை ஒன்றிணைத்ததையும் விட, இது ஒரு தோராவின் முந்தைய எழுத்துக்களைத் தழுவி இருக்கலாம் கவனிக்கத்தக்க கிறிஸ்தவ பிரிவு, ஒருவேளை தனியாக இல்லை, ஒருவேளை வேறொருவரின் உத்தரவின் பேரில் கூட (எ.கா. க்ரோன் & குக் இந்த விஷயத்தில் அவர் உமருக்கு உதவியாளராக பணிபுரிந்து வருவதாகவும், பின்னர் வசதியான பிரச்சாரத்திற்காக தீர்க்கதரிசி அந்தஸ்துக்கு உயர்த்தப்பட்டதாகவும் முன்மொழிகிறார்). ஆனால் அது அதிகபட்சம்.

முஹம்மதுவுக்கான குறைந்தபட்ச வரலாற்றுக்கும் புராணத்திற்கும் இடையிலான போட்டியை இங்கே நான் கற்பனை செய்து கொண்டிருக்கிறேன். அதாவது, முதல் குர்ஆனை வெறுமனே இருந்திருக்க வேண்டும், கட்டியெழுப்ப வேண்டும் (குறைந்தது சில). அவரது வாழ்க்கை வரலாற்றின் எஞ்சிய பகுதி இன்னும் காளை **** ஆக இருக்கலாம். ஆனால் அதை நிரூபிப்பது அவர் இல்லை என்று முடிவுக்கு வர போதுமானதாக இருக்காது. இயேசுவைப் போலவே, நற்செய்திகளின் புராண இயேசுவை (அனைத்து முக்கிய வல்லுநர்களும் ஒப்புக்கொள்வது போல, அந்த பையன் ஒரு கட்டுக்கதை) மிகவும் சாத்தியமான உண்மையான இயேசுவின் நவீன வரலாற்று புனரமைப்பிலிருந்து பிரிக்க வேண்டும் (இது முக்கிய வல்லுநர்கள் இன்னும் செய்ய மற்றும் விவாதிக்க போராடுகிறது விவரங்கள்), ஆகவே, பிற்கால சிரா மற்றும் ஹதீஸின் புராண முகமதுவை, மிகவும் சாத்தியமான உண்மையான முகமதுவின் நவீன வரலாற்று புனரமைப்பிலிருந்து பிரிக்க வேண்டும். பிந்தையது அவர் வாழ்ந்த மற்றும் குர்ஆனில் சிலவற்றை இயற்றியதைத் தாண்டி நம்பகமான எதையும் கொண்டிருக்க முடியாது.

ஒருவர் மேலும் சென்று நிகழ்தகவை வேறு வழியில் புரட்ட முடியுமா, அல்லது அஞ்ஞானவாதத்தை ஏற்படுத்த 50/50 க்கு போதுமானதாக இருக்க முடியுமா என்பது இரண்டு விஷயங்களைப் பொறுத்தது: (1) முஹம்மதுவின் இருப்புக்கு முன்னதாக இருப்பதை விட குறைந்த அளவை நீங்கள் நிறுவ முடியுமா (ஆரம்பத்தில், நான் குர்ஆனுக்காக ஒரு எழுத்தாளர் “தீர்க்கதரிசி” யைத் தயாரிப்பதற்கு போதுமான வலுவான முன்மாதிரி இல்லை என்று கூறுவார், எ.கா. உமர் தான் வெளிப்பாட்டைப் பெற்று படியெடுத்ததாகக் கூறியிருக்கலாம், எனவே முஹம்மதுவின் வரலாற்றுத்தன்மைக்கு முன்னதாக நான் ஒரு உயர் பதவியை ஒதுக்குவேன், இருப்பினும் மீண்டும் நான் மட்டுமே இதைச் செய்ய போதுமான அளவு தெரியாது - உதாரணமாக, கலிஷ் மற்றும் ஓஹ்லிக், முஹம்மதுவின் பெயரின் வரலாறு குறித்து ஒரு நல்ல விஷயத்தைத் தோற்றுவிப்பதாகத் தெரிகிறது, இது அவரை இன்னும் புராணக் கனமான குறிப்பு வகுப்பில் சேர்க்கும்); மற்றும் / அல்லது (2) வரலாற்றுத்தன்மைக்கு சான்றுகள் குறைவாக இருப்பதை நீங்கள் காட்ட முடியுமா, அல்லது குறைந்தபட்சம் அதிக வாய்ப்பில்லை.

எல்லா ஆதாரங்களும் முழுமையாக சேகரிக்கப்பட்டு பகுப்பாய்வு செய்யப்பட்ட பின்னரே பிந்தையது நிகழும். இது நடந்தது என்று தெரியவில்லை. உதாரணமாக, இயேசுவிற்கான வான் வூர்ஸ்டுக்கு சமமான முகமதுவுக்கு மோனோகிராஃப் மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்ட பிரதான பியர் இல்லை. ஒரு நல்ல கணக்கெடுப்பு கூட செய்யப்படவில்லை, எனக்குத் தெரியும், நாம் என்ன ஆதாரங்களை எதிர்பார்க்க வேண்டும், ஆனால் இல்லை, அது எவ்வளவு சாத்தியம் என்று நாம் எதிர்பார்க்க வேண்டும் (எ.கா. இஸ்லாத்தின் முக்கிய தலைவர்களுக்கான சமகால கல்வெட்டுகள் ஏன் பின்னர் கூறப்பட்டன முஹம்மதுவின் தோழர்களாக இருக்க வேண்டும், ஆனால் முஹம்மதுவுக்கு கல்வெட்டுகள் இல்லை). அதன்பிறகு, எல்லாவற்றையும் முடித்தவுடன், கேள்வி கேட்கப்பட வேண்டும்: முகமது குறைந்தபட்சம் இருந்திருந்தால், அந்த ஆதாரங்களின் கூட்டு இருப்பு (இல்லாதது உட்பட) எவ்வளவு சாத்தியம், அவர் அவ்வாறு செய்யாவிட்டால் எவ்வளவு சாத்தியம்? பிந்தைய இரண்டு நிகழ்தகவுகளுக்கிடையிலான விகிதம் வரலாற்றுத்தன்மையை ஆதரிக்கும் நிகழ்தகவு விகிதத்தை (அல்லது பேய்ஸ் காரணி) நமக்கு வழங்குகிறது. அந்த விகிதம் முந்தைய நிகழ்தகவுகளின் விகிதத்தால் (வரலாற்றுக்கு எதிராகவும் எதிராகவும்) பெருக்கப்படும் போது, ​​முஹம்மது மிகக் குறைவாகவே இருந்த முரண்பாடுகளை நீங்கள் பெறுவீர்கள்.

இதுவரை யாரும் அதைச் செய்யவில்லை. அதை நானே செய்ய எனக்கு தகுதி இல்லை.

Page 1 of 1  sorted by
Quick Reply

Please log in to post quick replies.

Tweet this page Post to Digg Post to

Create your own FREE Forum
Report Abuse
Powered by ActiveBoard