New Indian-Chennai News + more

Members Login
Username 
 
Password 
    Remember Me  
Post Info TOPIC: The Period of Tolpkaapiyam not earlier than 3rd century A.D.


Guru

Status: Offline
Posts: 17454
Date:
The Period of Tolpkaapiyam not earlier than 3rd century A.D.
Permalink  
 


The Period of Tolpkaapiyam not earlier than 3rd century A.D.An epigraphic approach

Dr. A. Kamatchi  Assistant Professor CAS in Linguistics Annamalai University

 

The Paper was published in the International Journal of Dravidian Linguistics, Vol. XXXV , No : 1 January, 2006 (pp.127- 142). 

Abstract

Different scholars have differently assigned the period of Tolkāppiyam between 1000 B.C. and 500 A.D.  But, the authenticity is not so reliable from the point these scholars mention. The comparison of the corpus of Tamil-Brāhmi scripts (both early and late Tamil-Brāhmi scripts) as well as the early Vatteluttu with the sutras alluding the phonological system described by Tolkāppiyam could bring to light the period of Tolkāppiyam, which is the earliest extant grammar not only to Tamil but also to the other Dravidian languages all.  Based on the period, Tamil-Brāhmi inscriptions are classified into two types – early Tamil-Brāhmi and late Tamil-Brāhmi – which the epigraphist found mostly in the caves of mountains in the land of Pandiya country.  The early Tamil-Brāhmi is determined to the period from 3rd century B.C. to 1stcentury A.D. while the late Tamil-Brāhmi is assigned to 2nd to 4th century A.D.  Based on the evidence of original inscriptional written materials / records given, as it is, in the form of photostat copies provided in the book, “Early Tamil Epigraphy (from the earliest times to the sixth century A.D.)”, written by Mahadevan (2003) and what are the alphabetical system enumerated by Tolkāppiyam in the form of sutras in his work, this pioneer study attempts to find out the approximate period of Tolkāppiyam.

Introduction                  

The antedating and post-dating of Tolkāppiyam is not uncommon among the scholars.  Different scholars have fixed its age differently.  It is the established fact that a number of scholars have agreed in assigning Tolkāppiyam to the pre-Christian era though they differ among themselves by fixing it to different centuries.  As Subramoniam (1971:108) points out, “among the literary works of Tamil a few can be dated definitely.   An example is Njāna Campantar’s tēvāram.  The works before this period, includingTolkāppiyam, the Sangam anthologies, the epics Cilappatikāram andMaNimēkalai and the renowned TirukkuRaL are of uncertain dates”.   Nevertheless, there are a number of photostat copies of the cave inscriptions which explicitly make it clear what are the graphemic symbols available in the inscriptions in the earliest period.   With these graphemic symbols recorded in the inscriptions, it could be compare the graphemic descriptions which are dealt with by many sutras in Tolkāppiyam.   Based on the period assigned to the inscription by epigraphists, it is feasible for the scholars to determine the date of Tolkāppiyam by more legitimacy as well as authenticity. 

Pre-Ashoka’s inscription period assigned to Tolkāppiyam

Putting forward a series of arguments, Ilakkuvanar (1963:11) comes to conclude that “the age of Tolkāppiyam is found to be of high antiquity, somewhere between 1000 B.C. and 600 B.C., probably 700 B.C.” In the same manner, Subramonyam, in his introduction to the commentary on Tolkāppiyam eluttatikāram by Naccinārkkiniyar (kalakam patippu (1955:6)), asserts that “the date of Tolkāppiyammust be fixed prior to that of Valmiki’s work which is earlier than seventh century B.C.”  According to Naccinārkkiniyar, one of the commentators of Tolkāppiyam, “the word nānmaRai mentioned in theciRappuppāyiram by Ataŋkōttāsān refers to taintiriyam, paudikam, talavakāram and cāmavēdam and hence Tolkāppiyar lived before the Vēdas in Sankrit were classified by Vyāsa into Rgvēda”.  Arguing with this statement, Sastri (1979) says that “taintiriyam is asākha or recension of the Yajurvēda;  paudika is the tadbhava of Bahrcyam which refers to Rgvēda; talavakāram is a sākha ofsāmavēda.  Hence Naccinarkkiniyar’s statement that Tolkāppiyarlived before Vyāsa classified the Vēdas does not seem to be sound”(p.xxix).
On the other hand, Varadarajan (1944:4) claims that “Tolkāppiyanār’s work belongs to a period not later than 500 B.C”.  In the same way, Chidambaram Chettiyar (1943:3) states that “Tolkāppiyam arose about 4th century B.C”.  Submitting a series of internal evidences, Rajamanikkam (1964:17) expresses his view that “unless otherwise proved by proper evidences, it is right to say thatTolkāppiyar might have lived during the fourth century B.C.”  Similarly, Srinivasa Ayyangar (1974:117) is of the opinion that “Tolkāppiyar must have lived anterior to B.C. 350, which is the date assigned to Panini”.
Srinivasa Pillai (1984:9) states that “Tolkāppiyanār must have lived before the advent of Jainism in Tamil country and according to historians the advent of Jainism took place at the end of 3rd century B.C”.  Stating a number of arguments from internal and external evidences, and refuting the arguments by Sivaraja Pillai in his book “the chronology of the Early Tamils”, Bharati (1936: 258-65) comes to the conclusion that “Tolkāppiyam must have belonged to a period not later than the 6th century B.C.”
It is significant to note here that there were oral and written traditions (existed in our country), the former of which is, as we all know, earlier than the latter.  It is regretted to argue that the scholars who assigned Tolkāppiyam to the period earlier than 3rd century B.C. have, knowingly or unknowingly, failed to know the fact that the written tradition in India has been recorded only in the 3rd century B.C., which is, of course, known from the Asokan’s inscription on the Sthupi.  That is, the history of decipherable epigraphy in India commenced from the time of Asoka (272 to 232 B.C.).  In this regard, it is noteworthy to mention the quotation of Gai (from Indica (1991:125-6)) that “Megasthenes, the Greek Ambassador to the court of the Maurya King, Chandragupta, writes that milestones were fixed on the roads for the convenience of the travelers” (1986:15).  This discussion, according to him (ibid), shows that “the writing system existed in India prior to the Mauryan King, Asoka.  But, unfortunately we have not yet come across any material evidence like inscriptions to enable us to know about the nature of this writing.  Any future discovery in this regard will be an event of great significance.  Till then, we have to take it that the earliest datable epigraphs discovered and deciphered so far in India are the famous edicts of the Mauryan King, Asoka”.  Because of this reason, the date of early Tamil-Brāhmiinscriptions mostly available in the cave-beds of the jurisdiction of then Pandiya kingdom has been assigned to 3rd century B.C. to 1stcentury A.D.  So, the determinations of the age of Tolkāppiyamassigned (by those scholars) to the period before 3rd century B.C. do not seem to be empirical. 

Post-Ashoka’s inscription period assigned to Tolkāppiyam

Now, let us come to the views of the scholars who assigned the period of Tolkāppiyam to not earlier than 3rd century B.C. Tolkāppiyam, according to Sastri (1979), “cannot be later than 2ndcentury B.C”(p.xxx).  In the same manner, Kanakasabhai (1904:116) considers that Tolkāppiyam must have been composed in the first or second century B.C.”  “A few learned scholars rightly consider that a few sutras, which deal with the later-day developments of different aspects of Tamil language, would have been interpolations of a later period.  Excluding those few sutras, the remaining major portion can easily be assigned to the pre-Sangam period”, Meenakshisundaran (1965:52,53) states.  However, he could not come forward to mention the date of pre-Sangam.            
In the same manner, without indicating the period ofTolkāppiyam, Israel (1973:7) notably points out that “a good number of rules found in Tolkāppiyam are not in agreement with the usages ofSangam period or of later period.  So, it would be better and befitting to take those rules to represent the period earlier than the Sangamage.  However, it is very difficult to fix the exact date ofTolkāppiyanār”.
Later period assigned to Tolkāppiyam
Quoting the statement made by Vaiyapuri Pillai (1956:58) that “on the basis of certain words, rules or ideas alleged of later period and appearing in Tolkāppiyam, it is itself assigned to a later period and is brought as far as down to fifth century A.D”, Meenakshisundaran (1965:47) states that “those who made intensive study of this and Sangam literature like the old commentators hold that Tolkāppiyam belongs to pre-Sangam period”. “The symbol of diphthong ‘au’ seems to have got representation only in the period ofTolkāppiyam and in the same way, the script of ‘āytam’, too, should have been incorporated in the Tamil alphabetic system only after the period of Tolkāppiyam” (Shanmugam 1978:12).
According to the introduction to introduction of the Irayanar Kalaviyal Urai, “those who have made an intensive study of this work and the Sangam literature, like the old commentators, hold thatTolkāppiyam belongs to a pre-Sangam period”, On the other hand, materially examining the rules and explanations noted in theTolkāppiyam sutras, Meenakshisundaran (1965:52) logically concludes, “Tolkāppiyam, as far as major portion is concerned, belongs to the pre-Sangam period.  The language of the Brāhmiinscriptions is not different from the language which Tolkāppiyamportrays for us”.  In contrast to his statement, as far as phonological part of Tolkāppiyam is concerned, the corpus of the photostat copy physically provided in the book makes it clear that the language ofearly Tamil-Brāhmi inscriptions, in many ways, differs from the rules and explanations enumerated by Tolkāppiyam.
It doubts that Tolkāppiyar’s statement that the vowel a does not occur with the consonants c, n and y at initial position in the word, but how the word Sangam existed in the period when his work was produced at the Pandian’s Court.  According to Nakkīrar,Tolkāppiyam was referred by the people belonged to medieval as well as last Sangam period. 
itaic caŋkattārkkum kataic caŋkattārkkum nūlāyirru.
It is to be magnificently pointed out here that Tolkāppiyam, according to Nakkīranar, was very helpful to the people of medieval as well as later Sangam period.  From his point of view, we came to know the fact that Tolkāppiyam was not composed at the time of firstSangam and therefore, Tolkāppiyam was not used by the people belonging to the first Sangam period.  In addition, it could be assumed that there is no literary evidence to claim the existence ofTolkāppiyam at the period at which the first Sangam prevailed in the country. 
Sivaraja Pillai (1984:258) Tolkāppiyam “belongs to an anterior stratum, the so-called  ‘second Sangam literature’, and that it is far too much older than puRanānūRu, akanānūRu, etc., which are relegated to a special class, the ‘Third Sangamclassics”.  Having put forth the historical and literary evidence, Srinivasa Iyengar (1982:155-61) emphasizes that “all the poems in each anthology do not belong to one age and comes to determine the age of anthology between the 4th and the 6thcentury A.D”.  While comparing the points discussed so for in this study with the literary evidence given by Sivaraja Pillai & Srinivasa Iyengar, empirically speaking, their findings about the age of Tolkāppiyam could not be set aside. 

Twelve vowels

It is precisely emphasized that the corpus of the early Tamil-Brāhmi indisputably shows only eight vowel symbols – a, ā, i, ī, u, ū, ē, ō.  Contrary to this record, there are twelve vowels which include the short vowels of and o, as enumerated in the sutra of Tol.  elu. 8
aukāra viRuvāyp         
pannī reluttu muyirena molipa                        (Tol. elu. 8)
Considering the short vowels e and o, which the author of the book,Early Tamil Epigraphy (from the earliest times to the sixth century A.D.), has considered to be the graphemic status in the early Tamil-Brāhmi script, they were actually not developed to graphemic status, as far as the paleographic status is concerned.   The scholars working in the field of inscriptional Tamil might astonishingly have adopted the alphabetic system of either Tolkāppiyam or Sangam literature but not the original inscriptional literature reading.  Therefore, it is reason to believe that no separate primary vowel symbols for e, o, ai and auwere, as enumerated in Tol.elu.3 & 4, attested in the early Tamil-Brāhmi inscriptions.
            AvaRRul  a  i  u       
e o  ennu mappālaintu
mōrala picaikkuŋ kuRRelut tenpa                 (Tol. elu. 3)
ā  ī  ū  ē  ai     
 ō  au ennu mappā lēlu           
mīrala picaikku nettelut tenpa                (Tol. elu. 4)
Short vowels e and o
            ekara  okarat tiyaRkaiyu maRRē        (Tol. elu.16)
Tol. elu. 16 obviously explains the distinction between the short and long vowels of e and o.  According to this sutra, the dot with the symbols represented by the long vowels of ē and ō is employed to be the representative for the short vowels of e and o, respectively.  But the close watch on the vowel symbols employed in the early Tamil-Brāhmi, belonging to 3rd century B.C. to 1st century A.D., evidently shows that there was no distinction between short and long vowels of e and o.  That is, no separate symbol for either short eor o has been recorded in the early Tamil-Brāhmi period.
Despite the fact that the primary short vowel e with dot on the symbol was recorded only in the late Tamil-Brāhmi inscriptions, which belong to 2nd century to 4th century A.D., there was no dot on the symbol to represent the secondary vowel of e up to the period oflate Tamil-Brāhmi inscriptions.  On contrary, it is apparent to say that the dot was put on the secondary symbol of long vowel ō to represent the short vowel of whereas the dot on the primary symbol for representing the primary short vowel o was not recorded in the corpus even up to the period of early Vatteluttu, the period of which is determined between 5th and 6th century A.D.  
Further, it is established that there was no secondary symbol for the short vowel at the period of Tamil-Brāhmi, the primary symbol of which was, however, attested with a dot on the symbol of the long vowel ē from the period of the late Tamil Brāhmi.  Considering the corpus of the late Tamil Brāhmi and earlyVatteluttu, the symbol ē with the dot to represent the primary short vowel e occurs  first in the inscription no. 85 (of the late Tamil-Brāhmi), which belongs to 4th century A.D. and subsequently in the inscription  no. 117 (of the early Vatteluttu) belonging to the period of 6th century A.D..  The secondary symbol for the short vowel gets a dot on the combination of the long vowel ō and the consonant though it does not get the dot on the basic symbol of the long vowel ō to represent the primary symbol of the short vowel o.  As far as the records on late Tamil-Brāhmi and early Vatteluttu are concerned, the secondary short vowel o with the dot has attested only in three inscriptions – first one in 77 (of the late Tamil Brahmi inscriptions) belonging to 3rd century A.D. and the other two in 102 and 104 of the early Vatteluttu in the corpus. 
It is noteworthy to express that observing the system of dot with the symbol, Tolkāppiyar emphasized for making the short vowels of e and o from the long vowels ē and ō, respectively, as mentioned in the sutra Tol. elu. 16.
ekara  okarat tiyaRkaiyu maRRee       (Tol. elu. 16)
The evolution of such system seems to have sporadically developed only from the period of late Tamil-Brāhmi, the period of which is, according to the scholars from the epigraphy research, determined to 2nd to 4th century A.D. only.  It is, moreover, reiterated that the existence of the dot system putting on the long vowels, ē andō for shortening them were nowhere available in the early Tamil-Brāhmi scripts.  Further, it is significant to note that the sutra Tol. elu. 16 does not, however, explicitly indicate whether putting the dot is only for the primary symbol of vowels e and o or for the secondary symbols of these two vowels, too. 

Vowel symbol for ai

            As far as the vowel ai is concerned, the secondary symbol ofai splendidly occurs right from the period of early Tamil-Brāhmi.  Notwithstanding, it is surprised to note that there was no attestation of primary symbol for vowel ai in both the period of early as well as late Tamil-Brāhmi inscriptions.  But, Tolkāppiyar mentions about the primary vowel symbol of ai in sutras, like
ā  ī  ū  ē  ai     
 ō  au ennu mappā lēlu           
mīrala picaikku nettelut tenpa                (Tol.elu. 4).
 
Further, it is undeniably reported that the primary basic symbol indicating ai, was, of course, found only in earlyVatteluttu even though its secondary symbol, in fact, was evident to occur even right from the period of early Tamil-Brāhmi.  It is evident to express that the primary vowel symbol of ai is recorded for the first time only in the inscription No. 116 (of the early Vatteluttu) belonging to 6th century A.D. from the site of Thirunatharkunru.  

Vowel symbol for au

aukāra viRuvāyp          
pannī reluttu muyirena molipa                        (Tol. elu. 8)
It is important to mention here that despite the fact that the sutras ofTol. elu. 4 & 8, talks about the symbol for the diphthong au, -- either the primary symbol or the secondary symbol for au – was not put on record from the period of early Tamil-Brāhmi script up to the period of early Vatteluttu.  Then, it is, still, absurd to know howTolkāppiyar mentions about the symbol of au and its combination with consonants.

Dot on the Consonants

A close observation on these two materials remarkably exhibits that the language of early Tamil-Brāhmi was, to great extent, not at all close to what sutras of Tolkāppiyam enumerates the then language of Tamil.  Accordingly, the dot (pulli) system, about which Tolkāppiyar mentions in his work, was not at all available in the early Tamil-Brāhmi, belonging to 3rd century B.C. to 1st century A.D.
Of course, there is no dispute in the alphabetic system of consonants attested in both Tolkāppiyam and the early Tamil-Brāhmisince Tolkāppiyam identifies eighteen consonants and the same member of consonants existed in the early Tamil-Brāhmi.  However, all the consonants,
meyyi niyaRkai pulliyotu nilaiyal           (Tol. elu. 15)
according to Tol. elu.15, get dot with the symbols to represent the consonants but such a dot system was not found in the period of early Tamil-Brāhmi.  If there is no dot on the consonant symbol, then that symbol should be treated as the combination of consonant plus vowel a in the Tamil alphabetical system, according to sutra (Tol. elu.17).
pulli yillā vellā meyyu                         
muruvuru vāki yakaramō tuyirttalum                       (Tol. elu.17)
Now it is clear that the system of dot on the symbol to represent the consonant is not identified in the early Tamil-Brāhmiscripts (3rd century B.C. to 1st century A.D.) though the system seems to have developed from the period of late Tamil Brahmi(2nd to 4th century A.D.).  Because of this reason, in the early Tamil-Brāhmi, finding out the distinction between the individual consonant and the combination of consonant plus vowel a was difficult for the people who wants to read the inscription made in the period of early Tamil-Brāhmi.  Based on the context only, the symbol was determined (by epigraphists) whether it was the combination of consonant plus vowel a, or the individual basic consonant.
It is interesting to note here that although Tolkāppiyam merely says that the significant characteristic feature of the consonant symbol is getting dot on it.  Moreover, though he mentions about the dot system, there is no reference to state where the dot should be put on the symbol.  In other words, it is not able to know from the sutra whether the dot was on the top of the symbol, or right, or left side of the symbol, or inside the symbol.  Nowadays we put the dot on the top of the symbol.  Nevertheless, no dot system had prevailed in the period of early Tamil-Brāhmi.  On the other hand, it is remarkably reported that the dot has astonishingly been put on the left, right, top or even inside of the symbol in the late Tamil-Brāhmi and early Vatteluttu inscriptions.  What the sutra Tol. elu.15 indicates that there is a dot on the symbol to represent consonant.  Pointing out the ‘dot system’ developed from the late Tamil-Brāhmi, Mahadevan (2003:231) is of the opinion that Tolkāppiyam “must have been composed after the pulli was invented and had become an integral part of Tamil writing.  Judging from the available evidence of the earliest occurrences of the pulli form about the end of 1st century A.D., Tolkāppiyam was composed most probably not earlier than thelate Tamil-Brāhmi period (2nd – 4th century A.D)”.

Shortened u,i and āytam

Tolkāppiyam is talking about cārpeluttu, dependent sounds, like kuRRiyalikaram, shortened i, kuRRiyalukaram shortened andāytam, sound like h, the latter of which is a unique sound in Tamil.  There is no evidence to have a separate symbol to denote either shortened i or shortened u in any period of Tamil.  So does the āytamin the corpus of the Tamil-Brāhmi and the early Vatteluttu.  That is, no separate symbol for āytam was found in the corpus of both theTamil-Brāhmi (3rd B.C. to 1st Century A.D.) and the earlyVatteluttu (5th to 6th century A.D).  But the description of the symbol āytam occurs in many sutras in Tolkāppiyam
avaitān
kuRRiya likaraŋ kuRRiya lukara
māytamenRa
muppāR pulliyu meluttō ranna      (Tol. elu. 2)
According to Tol. elu. 2, āytam with kuRRiyayalukaram, the shortened u, and kuRRiyalikaram, the shortened i, is enumerated and listed out in the Tamil alphabetic system.

Space system       

Observing the corpus of the Tamil-Brāhmi, no space has been found between the forms or the words.  Only one of the inscriptions (in Sittannavasal, belonging to 5th century A.D.) in the corpus, however, shows a vertical line which is alleged to function as the line boundary only in two occurrences.  However, it is undoubtedly indicated that even this vertical line represents the line space but not the word space, at all.  On the contrary, while observing theTolkāppiyam sutras, space has been given only based on the system of a kind of verses.   However, such a space was not based on the words, which are available nowadays in the prose writings, but mostly based on the four-foot of ‘āciriyavuriccīr, feet peculiar to the akaval verse – as 1) tēmā, a spondee a foot of two simple syllables, 2) pulimā, an iambus, one compound and one simple syllable, 3) karuvilam, an pyrrhic, two compound syllables and 4) kuuviam, a trochee, one simple and one compound syllable. 

Glide system

ellā molikku muyirvaru valiyē
utampatu meyyinu ruvukolal varaiyār            (Tol. elu. 140)
Tol. elu. 140 indicates about the glides, which would, in term of sandhi system, be present when two forms – one ending with vowel and the other beginning with vowel – combine together.  But the early Tamil-Brāhmi inscriptions bring to light only the non-occurrence of glides – and v in the external sandhi except in only one case as attested in elai–y–ūr(34).  Orthographically, this case, too, can, in other way, be construed as elai-ya-ūr since the symbol y could be interpreted as either y or ya, as far as the early Tamil-Brāhmi is concerned.  As a result, there may be a chance not to treat it glide.  Moreover, in many occurrences where the glide should have been present, the presence of glide had not been recorded.  Nevertheless, there are cases where the so-called glides were said to be present.  Scrutinizing these inscriptions, these all are internal sandhi, but no external sandhi exhibits the glide system.  Only four cases are reported in the early Tamil-Brāhmi
kotiyōn (4)                lāvōn  (10)                   īttāvān (12)                  īruvār  (48).
There are more than 34 occurrences where the vowels followed by other vowels were recorded in the corpus of early Tamil-Brāhmi scripts.  Of them some of the instances are given for the perusal, as shown below:
ittaa – a      (1)                         e – iyl               (!8)                  ku – an            (2)       
caapamitaa – iina   (41)          cee – iya         (2)                     ceenta – a        (28)     
koti – oor             (6)            kuru – iya      (17)                     titi – il          (33)     
mula – ukai          (17)             vintai – uuri (57)

 



__________________


Guru

Status: Offline
Posts: 17454
Date:
Permalink  
 

Geminated consonants            

One of the characteristic orthographic features of the Tamil-Brāhmi inscriptions is the employment of a single consonant in writing to represent the geminated consonant sounds in language with only exception in five words.  These are evidently attested in the medieval position with double consonant clusters which are the same kind of consonants, i.e. geminated consonants. Observing the data provided in the early Tamil-Brāhmi inscriptions, there is no geminated consonant system (except only in five words likedhammam, kottupit(t)ōn, attiran, kāttān and īttā) available in theearly Tamil-Brāhmi inscriptions. Subramanya Aiyer (1924:288) observes that “doubling of consonant (gemination) came into late use in the Tamil language” and that its absence “is a telling feature of the records”.   But Mahadevan (2003:240), arguing the above statement, expresses his concerns that “he (Aiyer) did not read the longest inscription at Mangulam (No.1 in the present corpus) which contains no fewer than five of the earliest instances of doubled consonant”.
Examining the data provided in the early Tamil-Brāhmiinscriptions, the characteristic feature of gemination system is attested only in four sites where they occur in six out of fifty nine inscriptions. Only six words – dhammam, kottupitōn, kottupittōn, attiran, kāttān and īttā – have geminated consonants.  Out of these six forms, the form īttā occurs in four inscriptions from three sites – Mangulam, Kongarpuliyankulam and Jambai whereas the form kottupittōn is attested in three inscriptions from one site in Mangulam and the formkottupitōn in two inscriptions – one in the same site of Mangulam and the other in Thiruvadavur.  The form attiran, which seems to have denoted a personal name, is available only in one inscription in the Mettuppatti site whereas the form dhammam, which appears to have borrowed from Sanskrit, is found in the inscription of Mangulam site.  The occurrence of the form ttān, probably denoting a village deity, is available in the inscription of Muttuppatti site.  
One and the same word dhammam, which has, otherwise, been inscribed without gemination, is also attested in another inscription in the same site of Mangulam.  In the same manner, there are many instances without gemination of t and in kotupitoon‘one who made the inscription’ available in the corpus of the early Tamil-Brāhmi.  So, what the corpus of the early Tamil-Brāhmiexhibits is that only three consonants – m, t , t – have been geminated, however.  Apart from these, the geminated consonant of –tt- is also available in two cases where there is no need of gemination at all.  Those forms are valutti instead of valuti andmattirai instead of matirai attested in the inscription of Mangulam site and Alagarmalai site, respectively. 

It is notably pointed out that according to the tabulation of Mahadevan (2003:242), the total number of occurrences where geminated consonants are expected to occur is only sixteen percentages in the period of early Tamil-Brāhmi.  On the other hand, comparing to the late Tamil-Brāhmi as well as the early Vatteluttu, the gemination system has substantially increased in both the periods of time.  Thus, sixteen percentages of gemination system in the period of early Tamil-Brāhmi had considerably increased to 63 percent in the period of late Tamil-Brāhmi and this figure, in turn, went up to 87 percent in the period of the early Vatteluttu.   So what it means is that the system of gemination which might have been uncommon in the early period (i.e. before the period ofTolkāppiyam) might have been gradually developed in the Tamil language in the later period.  .  

Thus, in spite of the fact that the gemination system of plosive is sporadically found in the early Tamil-Brāhmi (3rd B.C. to 1st A.D.), there was no occurrence of other consonants gemination (except with the bilabial nasal of m.  Moreover, these rare gemination systems, too, have not found both in initial and final position of the word but only in the medieval position.  But, Tol. elu. 30, which explains that all the consonants except r and l can occur in gemination makes it clear that there is no possibility for the period of Tolkāppiyam to be assigned before or the contemporary period to which the early Tamil-Brāhmiinscriptions belong. 
meynnilai cutti nellā veluttun
tammul  tāmvarūum ra la valaŋ kataiyē  (Tol. elu. 30)

Conclusion

To conclude this paper, the study elaborately discussed about the phonological system enumerated by Tolkāppiyam sutras and the scripts repertoire as a corpus of early Tamil inscriptions given by Mahadevan (2003) empirically exhibits the reverse side of the coin as against the obverse side of the coin as we have assumed about the writing system so far.
  • As against Sutras of Tol. elu. 3, 4 & 8, which enumerate twelve vowels, only eight vowels – a, ā, i, ī, u, ū, ē and ō – had been attested in the early Tamil-Brāhmiinscriptions.
  • As mentioned by Tolkāppiyar in Sutra of Tol. elu. 16,there was no reference of dot on the symbol to represent the short vowels and in the early Tamil-Brāhmi(belonging to 3rd century B.C. to 1st century A.D.).
  • As opposed to the enumeration in Sutra of Tol. elu. 4, the primary symbol for ai was not reported in the Tamil-Brāhmi even though its secondary symbol was attested right from the early Tamil-Brāhmi to up to this stage. 
  • As far as the vowel symbol au is concerned, nowhere it was recorded in the period of Tamil-Brāhmi and the early Vatteluttu (i.e. even from the period of 3rd century B.C. to 6th century A.D.).
  • On contrary to the Sutra of Tol. elu. 2, the symbol forāytam did not occur in the Tamil-Brāhmi and the early Vatteluttu.
  • The dot on the primary symbol of e was at the first time reported in the period of late Tamil-Brāhmi inscriptions in general, in only one inscription belonging to 4th century A.D. in particular.
  • The dot on the symbol to represent the pure consonant at first started from the inscription no.60 alone (late Tamil-Brāhmi inscription) belonging to the 2nd century A.D. and widely used in the period of 3rd century A.D.  The dot was reported in five inscriptions (no. 67, 69, 74, 76 and 77) in this period.  After the long gap, from inscription no. 100 onwards, one can notice the dot system in almost all the inscriptions belonging to theearly Vatteluttu period. 
From this only one insight, it is not possible to conclude thatTolkāppiyam might have been composed in the period to which this inscription belongs.  Moreover, Many points put forward byTolkāppiyam Sutras had not been attested even in the period of 3rdcentury A. D. what it means is that empirically speaking,Tolkāppiyar’s work could not at all have been composed at the period of 2nd century A.D. if the scholars have given due importance to the writing system attested up to 2nd century A.D. in the inscriptional Tamil.  Secondly, the inscription belonging to 3rd century A.D. put on record the dot on consonant and the vowel e and o.  
Although the presence of dot on the symbol to represent consonant began only one in the inscription belonging to 2nd century A.D., the widespread development of dot system for the pure consonant has anchored only after the period of 3rd century A.D.  So ignoring the only one inscription where the dot system to represent the pure consonant, the period in which Tolkāppiyam was composed could not be earlier than 3rd century A.D.  Further, it can be claimed that most of the phonological features enumerated by Sutras inTolkāppiyam have not attested in the earlier inscriptions belonging to before 3rd century A.D.  In this circumstance, such as empirical study has been forced by proper and material evidence to arrive at a conclusion that Tolkāppiyam must have been composed not before 3rdcentury A.D. unless some one argues the period which is assigned to the Tamil-Brāhmi as well as the early Vatteluttu as available in the corpus of the inscriptions with the authentic photos in the book on ‘Early Tamil Epigraphy (from the earliest times to the sixth century A.D.)’, written by Mahadevan (2003).
The table below shows the details of the occurrences where the various script items attested in different period of early Tamil Inscriptions and the Tolkāppiyam sutras (with numbers) where they were enumerated.
Table
Scripts
Early Tamil-Brāhmi (3rd B.C to 1stA.D.)
Late Tamil-Brāhmi (2nd to 4thA.D.)
Early Vatteluttu
(5thand 6th A.D.)
Tolkāppiyam
Dot for Primary Symbole
Nil
Attested in
Ins. No. 85 only
(4thcentury A.D)
Attested in
Ins. No.117
(6thcentury A.D.)
Tol. elu. 16
Dot for Primary Symbolo
Nil
Nil
Nil
Tol. elu. 16
Dot for Secondary  Symbol e, like (ke)
Nil
Nil
Attested in
Ins. Nos. 102, 106, 109, 110
No Reference
Dot for Secondary  Symbol o,  like (ko)
Nil
Attested in
Ins. No. 77only
(3rdcentury A.D)
Attested in
Ins. Nos. 102 (5th A.D.), 104 (5th A.D.) only
 
No Reference
Primary Symbol ai
Nil
Nil
Attested in
Ins. No. 116 only
(6thcentury A. D)
Tol. elu. 4
Secondary Symbol ai
Attested
Attested
Attested
Reference Available
Primary Symbol au
Nil
Nil
Nil
Tol. elu. 4, 8
Secondary Symbol au
Nil
Nil
Nil
Reference Available
āytam
Nil
Nil
Nil
Tol. elu. 2
Dot with
m-symbol
Nil
Attested in
Ins. No. 85
(4thcentury A.D)
Attested
Tol. elu. 14
Dot on Consonant
Nil
Attested in
Ins. Nos. 60, 67, 69, 74, 77 ….
Attested
Tol. elu. 15, 17
Space
Nil
Nil
Nil
Reference Available
 
Bibliography
Bharati, S. S. 1936. The Age of Tolkappiyam. Journal of Annamalai University, VI. pp. 121 – 138 and 216 – 229.
Chellam,V.T. 1982. The Age of Tolkappiyam.  Ayvukkovai (14:2), 123 – 28.  Annamalai Nagar.
Chidambaram Chettiyar, A. 1943.  Advanced Studies in Prosody. Annamalai Nagar : Annamalai University Publications.
Gai, G. S. 1986.  Introduction to Indian Epigraphy (with Special Reference to the Development of the Scripts and languages).   Mysore : CIIL Publications.
Ilakkuvanar, S.1963. Tolkappiyam with Critical Studies.Madurai : KuRaL neRi Publishing House
Israel, M. 1973.  The Treatement of Morphology in Tolkappiyam.  Madurai : Madurai University Publications.
 Kanakasabhai, V. 1904. The Tamils Eighteen Hundred Years ago. Madras : Higgimbotham and Co.
Mahadevan, I. 1970.  Tamil-Brāhmi  Inscriptions.  Madras : Tamilnadu State Development of Archaeology. 
Mahadevan, I.  2003.  Early Tamil Epigraphy (from the earliest times to the Sixth century A.D.).  Chennai : Cre-A & Cambridge : Harvard University.
Manickam, V. Sp.1969. The Age of Tolkappiyam. Ayvukkovai (1:2).  Annamalai Nagar.
Meenakshi, K. 1984.  Grammatical Method in Astadhyayi and Tolkappiyam. International Journal of Dravidian Linguistics (13:1).  Thiruvananthapuram.
Meenakshisundaran, T. P.1965.  A History of the Tamil Language. Poona : Deccan College Post Graduate and Research institute.
Rajamanikkam, M. 1964.  The Date of Tolkappiyam. Annuals of Oriental Research, Madras University.
Rathnasabapathi, U. 1970.   puLLiyum uyirum. Paper Presented in the Seminar on Tolkaappiyam. CAS in Linguistics, Annamalai university.
Sastri, P.S.S. 1979. Tolkappiyam – Collatikāram with An English Commentary.  Annaalai Nagar : Annamalai University. (First published in 1945)
Shanmugam, S. V. 1978.  eluttuc cīrtiruttam.  Annamalai Nagar : All India Tamil Linguistics Association. 
Sivaraja Pillai, K.N. 1984.  The chronology of Early Tamil. Madras : University of Madras. (First published in 1932).
Srinivas Iyengar, P.T.1982.  History of the Tamils (from the earliest times to 600 A.D.).  Asian Educational Service : New Delhi
Srinivasa Ayyangar, M. 1974.  Tamil Studies.  Madras : The guardian Press
Srinivasa Pillai, K.S.1984.  Tamil varalāRu (Part–II, Sec.– I), Kumbakonam : Kamakshi Amman Press. (First published in 1924).
Subramaniyan, T. N.1999.  paNTaittamil eluttukkaL,   Madras : International Institute of Tamil Studies. (First published in1938)
Subramanya Aiyer, K. V.1924.  The Earliest Monuments of the Pandiya Country and their Inscriptions. In proceedings and Transactions of the Third All India Oriental Conference, (pp.275 – 300),  Madras.
Subramoniam, V.I. 1971.  Landmarks in the History of Tamil Literature. In Proceedings of the Second International Conference-Seminar of Tamil Studies (1968), ed. By R.E. Asher.  International Association of Tamil Research : Madras (pp. 107-16)
Swamy, B.G. L. 1975.  The Date of Tolkappiyam :  A  Retrospect. AOR. (Madras). pp.229 – 317.
Vaiyapuri Pillai, S. 1956.  History of Tamil languages and Literature (beginning to 100 A. D.). Madras : New Century Book House.
Varadarajan, M.  1944. Origin and Development of Verbs in Tamil. (Unpublished Dissertation), Madras: University of Madras.
------------- 1955.  Tolkappiyam-eluttatikāram.   Commentary by Naccinārkkiniyar.  Madras : Kalakam Edition.
 
*****&&&*****


__________________


Guru

Status: Offline
Posts: 17454
Date:
Permalink  
 

தொல்காப்பியத்தின் காலம்

–முனைவர் மா.சியாமளாதேவி.

 

 

tholkaapiyar
தொல்காப்பியம் தமிழில் இன்று கிடைக்கப்பெறும் நூல்களுள் மிகவும் பழமையானது. அதில் காணப்பெறும் சில வழக்காறுகள், இலக்கணக்கூறுகள், வாழ்க்கை மரபுகள் சங்க இலக்கிய நூல்களுக்கும் முற்பட்டன என்பது, இன்று பலரும் ஒப்ப அறிந்த முடிபாகும். இதனால் அது ‘தமிழின் முதனூல்’ என்று போற்றப்படுகின்றது. மூவாயிரம் ஆண்டு பழமையுடையதாயினும், இன்றும் அதன் ஆளுமைத் தமிழ் மொழியில் பெரும்பகுதி நிலைத்து நிற்கிறது.

நூலின் காலம்:
எள்ளிலிருந்து எண்ணெய் எடுப்பது போல, இந்நூல் தோன்றுவதற்கு முன்பே இலக்கியங்கள் பல இருந்திருத்தல் வேண்டும். அவை காலப்போக்கில் இறந்துபட்டிருக்கலாம். இத்தகைய நூல்களில் பெயர்களையும், பகுதிகளையும் பிற்கால உரையாசிரியர்கள் மேற்கோளாகக் குறிப்பிடுவது, மேற்கூறிய கருத்தையே வலியுறுத்தும் சான்றாக உள்ளது. தொல்காப்பியர் தமக்கு முன் விளங்கிய ஆசிரியர்களின் நெறியையே தாம் எடுத்துரைப்பதாகக் கூறுகிறார். தொல்காப்பியர் தம் நூலில், சற்றொப்ப 260 இடங்களில் தமக்கு முன்பு இருந்த அல்லது தம் காலத்தில் வாழ்ந்த இலக்கண ஆசிரியர்கள் பலரைப் பலவாறு குறிப்பிட்டுள்ளார். நூலின் இடையே,
‘என்ப’- ‘என்மனார்’- ‘மொழிப’-
‘யாப்பென மொழிப யாப்பறி புலவர்’-
‘தோலென மொழிப தொன்மொழிப் புலவர்’

என ஆங்காங்கு கூறிச்செல்வதாலும், ‘ நாடக வழக்கினும் உலகியல் வழக்கினும்’ என்றும் தமக்கு முற்பட்ட இலக்கிய மரபைக் குறிப்பிடுவதாலும், அவருக்கு முன்பே பற்பல இலக்கண நூல்களும் இருந்திருக்க வேண்டுமெனத் துணிந்துரைக்க முடிகிறது.

“தொல்காப்பியப் பாயிரத்தில் ஐந்திரம் நிறைந்த தொல்காப்பியன் என்ற தொடர் வடமொழியின் இலக்கணத்தில் வல்லுநரான பாணினியைக் குறிப்பிடாமல் அதற்கும் முந்தைய இந்திர வியாகரணத்தைப் பற்றிக் குறிப்பதால் பாணினிக்கும் (கி.மு.4ஆம் நூற்.) முற்பட்டவர் தொல்காப்பியர் என்பது புலப்படுகின்றது”1

“மறைமலையடிகள், வெள்ளைவாரணார் போன்றோர் இறையனார் களவியல் உரைவழி நின்றும் அகச்சான்று, புறச்சான்று வழி நின்றும் தொக்காப்பியர் காலம் கி.மு.5000 ஆண்டுகட்கு முற்பட்டது என்றும் கூறுகின்றார்”2

தொல்காப்பியம் தோன்றிய காலத்தைப்பற்றிக் கருத்து வேறுபாடுகள் பலவுண்டு. ஆண்டிலே முற்பட்டதென்று கூறுவோர் பலர். பிற்பட்டதென்று கூறுவோர் சிலர்.

1. “வேதவியாசர் காலத்திற்கு முன்னே தொல்காப்பியம் செய்யப்பட்டது. இன்றுள்ள இருக்கு, எசுர், சாமம், அதர்வணம் என்ற நான்கு வேதங்களும் எழுதப்படுவதற்கு முன்னே தொல்காப்பியம் எழுதப்பட்டது.”

2. முதற்சங்கம், இடைச்சங்கம், கடைச்சங்கம் என்ற மூன்று தமிழ்ச் சங்கங்கள் இருந்தன. இந்த முத்தமிழ்ச்சங்க வரலாற்றை இறையனார் அகப்பொருள் உரையிலே காணலாம். அந்த வரலாற்றை இறையனார் அகப்பொருள் உரையிலே காணலாம். அந்த வரலாற்றைக் கொண்டு கணக்கிட்டால் சற்றொப்ப 1300 ஆண்டுகளுக்கு முன்னே தோன்றியது தொல்காப்பியம் என்று முடிவு கட்டலாம்.

3. தொல்காப்பியம் 5000 ஆண்டுகளுக்கு முன் தோன்றியது என்று கூறுவோர் உள்ளனர். தொல்காப்பியத்தில் கார்காலம் முதலில் கூறப்பட்டிருகின்றது. ஆதலால் இந்நூல் ஆவணி மாதத்தை ஆண்டின் முதல் மாதமாக வழங்கிய காலத்தில் எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும். இதுவே தொல்காப்பியம் 5 ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் தொன்றியது என்போர் காட்டும் காரணமாகும்.

4. மக்கள் இரும்பு, பொன் முதலிய உலோக வகைகளைக் கண்டுபிடித்தகாலம் கி.மு.5000 க்குப்பின் என்பர். தொல்காப்பியத்திலே உலோகங்கள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. ஆதலால் அதன் காலம் கி.மு. 5000த்திற்கும் பிற்பட்டதுதான் என்பதில் ஐயம் இல்லை என்பர்.

5. தொல்காப்பிய காலம் 2400 ஆண்டுகளுக்கு முன்னென்று மொழிவோரும் உள்ளனர். பாணினி இலக்கணத்திற்கு முன்னேயிருந்த ஐந்திர இலக்கணத்தைப் படித்தவர் தொல்காப்பியர். ஆகவே, தொல்காப்பியர் பாணினி காலத்திற்கு முன்னே வாழ்ந்தவர். பாணினியின் காலம் கி.பி.4ஆம் நூற்றாண்டு, தொல்காப்பியர் கி.பி.4ஆம் ஆண்டிற்கு முன்பிருந்தவர். இந்தக் கணக்கு உண்மையானால் தொல்காப்பியம் 2400 ஆண்டுகளுக்கு முன்னே தோன்றியதாகும்.

6. தொல்காப்பியம் கி.பி.2ஆம் நூற்றாண்டில்தான் தோன்றியது.1800 ஆண்டுகளுக்கு முன் தோன்றிய நூல்தான் தொல்காப்பியம்; இதற்கு ஆதரவு உண்டு என்போரும் உள்ளனர். இவ்வாறு கூறுவோர் சிறுபான்மையினர்.

7. எந்த வகையில் பார்த்தாலும் தொல்காப்பியம் கி.மு.2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னே தோன்றியிருக்க வேண்டும். ஆகையால் நாலாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட நூலேயன்றி பிற்பட்ட நூலில்லை என்போரும் பலர். இது தொல்காப்பியர் காலத்தைக் கணக்கிடும் பலராலும் ஒப்புக் கொள்ளப்படுகின்றதோர் முடிவு என்பர் சாமி. சிதம்பரனார்.”3 மேலும்,

“சுந்தரமூர்த்தி தொல்காப்பியக் காலத்தைப் பற்றி, சங்க இலக்கிய மொழி நிலையையும் தொல்காப்பிய மொழி நிலையையும் வைத்துப் பார்க்கின் இது சங்க இலக்கியங்களுக்கு முன்னர் எழுந்திருக்க வேண்டும் என்று கி.மு.மூன்றாவது நூற்றாண்டுப் பகுதியை ஒட்டிய காலப் பகுதியில் தோன்றியிருக்கலாம் என்றும் எண்ணுவர். சங்க இலக்கியங்கள் கி.மு. இரண்டாவது நூற்றாண்டு வரையுள்ள காலப்பகுதியில் பல நிலைகளில் தோன்றியுள்ளன அவர் எண்ணம்” என்று கூறுகிறார்.

 

 

சான்றெண்:
1.சண்முக.செல்வகணபதி. மொழி வரலாறும் மொழி இயலும்.,ப.1
2.சி.பாலசுப்பிரமணியன்., தமிழ் இலக்கிய வரலாறு.,ப.18
3.சாமி.சிதம்பரனார். தொல்காப்பியத்தமிழர்., பக்.6-10
4. Sundaramurthi, Early Literary Theories inTamil., pg.3-7

துணை நூற்பட்டியல்:
1.செல்வகணபதி.சண்முக.,
மொழிவரலாறும் மொழி இயலும்.,
பழனி; சிட்டிப்பதிப்பகம்
மு.பதி.2002

2.சிதம்பரனார்.சாமி.,
தொல்காப்பியத் தமிழர்.,
சென்னை; நியூசெஞ்சூரி புக் ஹவுஸ்.,
மு.பதி.2002

3.பாலசுப்பிரமணியன்.சி.
தமிழ் இலக்கிய வரலாறு.,
சென்னை; மனமலர்ப் பதிப்பகம்.,
மு.பதி.2003.

4.Sundaramurthy.G.,
Early Literary theories in Tamil.,
Chennai; sarvoday ilakkiya pannai.,
F.E.1947

 

 

 

முனைவர் மா.சியாமளாதேவி,
உதவிப்பேராசிரியர்,
தமிழாய்வுத்துறை, அ.வ.அ. கல்லூரி,
மன்னன்பந்தல், மயிலாடுதுறை



__________________


Guru

Status: Offline
Posts: 17454
Date:
Permalink  
 

தொல்காப்பியர் காட்டும் காலம் – முனைவர் பா. மல்லிகா

முன்னுரை

தொல்காப்பியர் எழுதிய தொல்காப்பியம் ஓர் இலக்கண நூலாகும். எள்ளிலிருந்து எண்ணெய் எடுப்பது போல இலக்கியங்களினின்றும் தோன்றுவதே இலக்கணம் ஆகும். தொல்காப்பியர் தம் நு‘லில் ஏறத்தாழ 260 இடங்களில் தமக்கு முன்பிருந்த அல்லது தம் காலத்தில் வாழ்ந்த இலக்கண ஆசிரியர்கள் பலரைக் குறிப்பிட்டுள்ளார் என்கிறார். எம்.ஆர். அடைக்கலசாமி (1991-27) தொல்காப்பியர் காட்டும் காலம் என்னும் இவ்வாய்வு தொல்காப்பியர் கூறும் கருத்து, உரைக்கருத்து, பிற கருத்து என்று பகுத்து ஆய்ந்து முடிவு கூறுவதாக அமைகிறது.

தொல்காப்பியர் கூறும் காலம் பற்றிய கருத்து

தொல்காப்பியர் பெயர்ச்சொல்லின் இயல்பை விளக்குமிடத்து

“பெயர்நிலைக் கிழவி காலந் தோன்றா

தொழில் நிலையொட்டும் ஒன்றங் கடையே”

– தொல். சொல்.70

என்கிறார். வினைச்சொல்லின் பொது இயல்பைக் கூறுமிடத்து அது காலம் ஏற்கும் என்று குறிப்பிட்டு உள்ளார். இதனை

“வினையெனப்படுவது வேற்றுமை கொள்ளாது

நினையுங் காலைக் காலமொடு தோன்றும் ”

-தொல். சொல். 198

என்னும் நூற்பாவால் அறியலாம். அவர் பெயர்ச்சொல் காலம் காட்டாது. வினைச்சொல் காலத்தை உணர்த்தும் தன்மை உடையது என்ற கருத்தை உடையவர் என இதனால் அறியலாம்.

காலம் எத்தனை?

தொல்காப்பியர் காலத்தை மூன்று என்று கூறுவதை

1. “காலந்தாமே மூன்றென மொழிப”

-தொல்.சொல்.199

2. ” இறப்பின் நிகழ்வின் எதிர்வின் என்றா

அம்முக்காலமுங் குறிப்பெடுங் கொள்ளும்

மெய்ந்நிலை யுடைய தோன்ற லாறே ”

-தொல். சொல். 200

3. ” இறப்பின் நிகழ்வின் எதிர்வின் என்றச்

சிறப்புடை மரபின் அம்முக்காலமும் ”

-தொல். சொல். 427

என்னும் நூற்பாக்களால் அறியலாம். மேலும்

“தம்மேல் செஞ்சொல் வரூஉங காலை

நிகழுங் காலமொடு வாராக் காலமும்

இறந்த காலமொடு வாராக் காலமும்

மயங்குதல் வரையார் முறைநிலை யான”

-தொல். சொல். 437

என்பதால் மூன்று காலங்களையும் இறந்த காலம், நிகழுங்காலம், வாராக்காலம் என்று வகைப்படுத்தி உள்ளார் எனவும் அறியலாம்.

கால இடைநிலை

தொல்காப்பியர் காலம் என்ற கலைச் சொல்லைப் பயன்படுத்தி இருப்பினும் அதை உணர்த்தும் இடைநிலை பற்றியோ, அவை எவை என்றோ குறிப்பிடவில்லை.

உரையாசிரியர் கருத்து

தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்களான இளம்பூரணரும் (தொல்.சொல். 197) சேனாவரையரும் (தொல். சொல். 200) நச்சினார்க்கினியரும் (தொல். சொல். 202) காலத்தின் பெயர்களைக் கூறும் நூற்பாவின் உரையில் ” இறப்பாவது தொழிலது

கழிவு : நிகழ்வாவது தொழில் தொடங்கப்பட்டு முற்றுப்பெறாத நிலைமை : எதிர்வாவது தொழிற் பிறவாமை ” என விளக்கம் நல்கி உள்ளனர். சேனாவரையர், நச்சினார்க்கினியர், தெய்வச்சிலையார் (தொல். சொல். 194) மூவரும் ” தொழிலாவது பொருளினது புடைப்பெயர்ச்சி யாகலின் அஃதொருகண நிற்பதல்லது இரண்டுகண நில்லாமையின் நிகழ்ச்சி இல்லை. ஆயினும் உண்டல், தின்றல் எனப் பஃறொழிற்றொகுதியை ஒரு தொழிலாகக் கோடலின் உண்ணா நின்றான், வாரா நின்றான் என நிகழ்ச்சியும் உடைத்தாயிற்று என்பர். உரையாசிரியர்கள் எடுத்துக்காட்டாக உண்டான், உண்ணா நின்றான், உண்பான் ஆகியவற்றைக் கூறுவதால் ட், ஆநின்று, ப் என்ற மூன்று கால இடைநிலைகளைக் கருத்தில் கொண்டுள்ளனர் என அறிய முடிகிறது.

மேலும் தொல்காப்பியர் கூறும்

“தன்மேல் செஞ்சொல் வரூஉங்காலை

நிகழுங் காலமொடு வாராக் காலமும்

இறந்த காலமொடு வாராக் காலமும்

மயங்குதல் வரையார் முறைநிலை யான”

– தொல். சொல். 437

என்னும் நூற்பாவிற்கு எடுத்துக்காட்டுகளாக கூழுண்ணா நின்றான் சோறுமுண்பான் எனவும் கூழுண்டான் சோறுமுண்பான் எனவும் கூறப்பட்டுள்ளது இக்கருத்தையே வலியுத்துகிறது.

பிற கருத்து

1. இறந்த காலம்

தெ. பொ. மீனாட்சி சுந்தரன் இறந்த காலத்தை -த்-. -இன்- என்ற இடைநிலைகளும், பகுதியின் இரண்டாம் அசை இரட்டித்தும் உணர்த்தும் என்பார். அவர் தகரமே புணர்ச்சியால் டகர, றகரமாக மாறுகிறது என்கிறார். (1965:204)

ச. அகத்தியலிங்கமும், எஸ்.வி. சண்முகமும் கல்வெட்டு மொழியில் -த்-, -ச்ச்-, -ஞ்ச்-, -இன்-, -இ-, -ன்-, -ய-, ஆகியவை இறந்த காலத்தில் வந்துள்ளன என்று குறிப்பிடுகின்றனர். (1970:57-62).

மோ. இசரயேல் -த்-, -ட்-, -ற்-, -க்-, -ந்த்-, -இ-, -இன்-, என்பவை தொல்காப்பியத்தில் பயின்ற வரும் இறந்த கால இடைநிலைகள் என்கிறார். (1973:233-235)

தகரமே -ட்-ற்-, -ந்த்-, -த்த்-, -க்- என மாறுகிறது. உண்+த்+ஆன் – உண்டான்

செல்+த்+ஆன் – சென்றான்

வா+த்த்+ஆன் – வந்தான்

படி+த்த்+ஆன் – படித்தான்

நகு+த்+ஆன் – நக்கான்

அண்ணவினமாதல் அடிப்படையில் -த்த் , -ந்த்- என்பவை -ச்ச்-, -ஞ்ச்- என மாறுதல் தமிழில் இயற்கை. எனவே தொல்காப்பியர் காலத்தில் -த்-, -இன்- என்னும் இரண்டு இறந்தகால இடைநிலைகளாக இருந்தன என அறியலாம்.

2.நிகழ்காலம்

உரையாசிரியர்கள் ஆநின்று என்பதனை நிகழ்கால இடைநிலையாகச் சுட்டுகின்றனர்.

கால்டுவெல் கல்வெட்டு மொழியில் நிகழ்காலம் பயன்படுவதைப் பார்க்க முடியவில்லை என்கிறார் (1875:383) பி.சா. சுப்பிரமணிய சாஸ்திரி நிகழ்காலம் என்பது இறப்பல் காலத்திலிருந்து தோன்றியதே என்கிறார் (1934:169)

யூலிபிளாக்கு திராவிட மொழிகளில் இறப்பு, எதிர்கால இடைநிலைகளே தெளிவாக உள்ளன என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். (1945:68)

தெ.பெ. மீனாட்சி சுந்தரன் சங்ககாலத்திற்கும் பிறகு தமிழின் முக்கிய வளர்ச்சி நிகழ்காலங்காட்டாத் தனி இடைநிலைகளை இறப்பல் காலத்திலிருந்து பெற்றமையே என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். (1965:140)

பி.எஸ்.சுப்பிரமணியமும் மூலத்திராவிட மொழியில் இறப்பு, இறப்பல் கால வேறுபாடே இருந்தது என்றும், அதன் பின்னரே இறப்பல் காலத்திலிருந்து நிகழ்காலம், எதிர்காலம் எனத் தனித்தனி காலங்கள் மொழியில் வளர்ந்தன என்றும் குறிப்பிடுகிறார். (1971:329)

சங்க இலக்கிய மொழியிலும், பதனெண் கீழ்கணக்கு மொழிவியிலும் இருகால வேறுபாடே காண முடிகிறது.

கால்டுவெல் ஆநின்று என்பது கூட்டுவடிவம் என்றும், அது கவிஞர்களால் குறைந்த அளவு பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது என்றும் கூறுகிறார். ஆகி என்பது ஆயி என்றாகிப் பின் ஆ என்றானது என்கிறார். (1875:382-383)

சங்க இலக்கிய மொழியிலும் பதினெண் கீழ்கணக்கு மொழியிலும் நிகழ்காலம் உணர்த்த -கின்ற்- என்ற வடிவம் குறைந்த அளவே வந்துள்ளது. மேலும் தெ.பொ.மீனாட்சி சுந்தரன் கூறுவது போல செய்யா என்பதனுடன் இரு அல்லது கிட அல்லது நில் என்னும் துணைவினை சேர்ந்து நிகழ்காலம் உணர்த்தியுள்ளது. வீரசோழிய உரையும் இக்கருத்தையே வலியுருத்துகிறது. (நூ.73-78)

தொல்காப்பியம் துணைவினைப்பற்றித் தனியே கூறாததால் துனைவினைகளில் நிகழ்காலம் உணர்த்தும் தன்மையையும் கூறவில்லை.

3. எதிர்காலம்

தொல்காப்பிய உரையாசிரியர் வாயிலாக -ப்- எதிர்காலம் உணர்த்தியது என அறியலாம்.

யூலிபிளாக்கு -ப்-, -ப்ப்-, -வ்- என்ற இடைநிலைகளே எதிர்காலம் காட்டின என்கிறார் (1954:75). தெ.பொ.மீனாட்சி சுந்தரன் எதிர்காலத்தினைக் குறிக்க பகரம் மிகுதியாக வருகிறது என்கிறார் (1965:33).

ச.அகத்தியலிங்கமும், எஸ்.வி.சண்முகமும் கல்வெட்டு மொழியில் -ப்-, -உம்- எதிர்கால இடைநிலைகளாக வந்துள்ளன என்பர் (1970:64) மோ.இசரேல் தொல்காப்பியத்தில் எதிர்கால இடைநிலைகளாக -ப்-, -ப்ப்-, -வ்- என்னும் மூன்றும் வந்துள்ளன என்றும் வகரம் வினைமுற்றாகப் பயின்று வராமல் வினையாலணையும் பெயராக அமைந்துள்ளது என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளார்(1973:236).

1.ப் – மொழிப (தொல். எழு. 105)

ப்ப் – கிளப்ப (தொல். சொல். 118)

வ் – செய்வது (தொல். சொல். 112)

ஆ.வேலுப்பிள்ளை -வ்-, -ப்- இரண்டும் எதிர்கால இடைநிலைகள் என்றும் இவை செயப்படுபொருள் குன்றிய வினைகளில் வருமென்றும் கூறுகிறார். -ப்- செயப்படுபொருள் குன்ரா வினைகளாக அல்லது பிறவினைகளாக வரும் என்பர் (1979:206).

எனவே -ப்-, -வ்- இரண்டும் எதிர்கால இடைநிலைகளாக தொல்காப்பியர் காலத்தில் இருந்ததை அறியலாம்.

நன்றி: தொல்காப்பியம் காலமும் பண்பாடும்

மரபியல் காட்டும் நூல்மரபு

து. வேணி தமிழ் மொழி வரலாற்றில் தொல்காப்பியம் இன்று நமக்கு கிடைத்துள்ள நூல்களுள் காலத்தால் பழமையானதும், முதன்மைச் சிறப்புடையதும் ஆகும். இந்நூல் எழுத்து, சொல், பொருள் என்ற மூன்று அதிகாரங்களை உடையது. இதில் பொருளதிகாரம் தமிழர் தம் வாழ்வியல் நிலைகளை மரபியலோடு ஒட்டி அமைந்துள்ளது.

இலக்கிய மரபு

மரபின் அடிப்படை பழமை பாராட்டுவது என்று கருதப்படுகிறது. எனவே இலக்கியமும் மரபுகளை ஒட்டி நிலைத்திருக்கும் ஒரு கலை எனக்கூறலாம். இலக்கிய மரபு பற்றி

நாடக வழக்கினும் உலகியல் வழக்கிலும்

பாடல் சான்ற புலனெறி வழக்கம்

என்று தொல்காப்பியர் குறிப்பிட்டுள்ளார்.

இலக்கண மரபு

ஒரு மொழி பற்றிய நூல் அம்மொழியின் இலக்கண அமைப்பைப் பற்றி பேசுவதுடன் அம்மரபுகளைப் பற்றியும் மொழி பேசும் இனத்தாரின் பிற பண்பாட்டு கூறுகளைப் பற்றியும் பேசுவது பொருத்தமானதாகும். இதனை உணர்ந்த தொல்காப்பியர் எழுத்து சொல்லுடன் பொருளையும் சேர்த்திருப்பது இலக்கணமரபின் தனிச்சிறப்பாகும்.

தொல்காப்பிய மரபுகள்:

தமிழில் மிகத் தொன்மை வாய்ந்த இலக்கண நூல் தொல்காப்பியமாகும். தொல்காப்பியர் தொல்காப்பியத்தை எழுத்து (1) என மங்கலச் சொல்லால் தொடங்கி நூல் (1610) என மங்கலச் சொல்லால் முடிகின்றார். பிற்காலத்துப் பாட்டியல் நூல்களின் ஆணைக்கு ஏற்பத் தொடக்கமும் முடிவும் இருந்ததால் தொல்காப்பியத்திற்கு முற்பட்ட காலத்திலிருந்து இத்தகைய நூல் மரபு கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வந்துள்ளது.

நூல்

நுவலப் பெறுவது நூல் என்று சான்றோர்கள் குறிப்பிடுவர் புலவன் தனது உணர்வு மாட்சியிற் பிண்டம், படலம் ஒத்துச் சூத்திரம் என்னம் யாப்பு நடைப்படக்கோத்தல் ஆயிற்று. நூற்கப்படுதலின் நூல் எனப்பட்டது. நூல் என்ற சொல்லுக்கு இறையனார் களவியல் பொருள் கூறுங்கால்,

தந்திரமென்னும் வடமொழி நூலென்று

வழங்குவது தமழ் வழக்கெனக் கொள்க

என்ற விளக்கம் அளிக்கின்றது. நம்பி ஆசிரியரும் இக்கருத்திற்கு உடன்படுகிறார். நூல் என்பது இடுகுறி பெயர் அல்ல காரணப்பெயர் (நுவலப்படும் காரணத்தினால் நூல்) ஆகும். நூல் யாத்தற்குரிய பா நூற்பா என்பது போல, நுவலப்படும் இலக்கணம் நூல் எனப்படும் எனலாம்.

நூலின் இலக்கணம்

உரை எழுபவர் நிலையில் நூற்பாக்கள் எழுதல் வேண்டும். சுருக்கமாக உரையெழுதிய காண்டிகையும் பத்து வகைக் குற்றங்கள் இன்றி நுண் பொருளாகிய முப்பத்திரண்டு வகை உத்தியோடு பொருந்தி வந்தால் நூல் என்று கூறுவர்.

ஒத்த சூத்திரம் உரைப்பின் காண்டிகை

மெய்ப்படக்கிளத்த வகையதாகி

ஈரைங் குற்றமும் இன்றி நேரிதின்

முப்பத்திருவகை உத்தியொடு புணரின்

நூலென மொழிப நநுணங்கு மொழிப்புலவர் ( தொல். பொ. மரபு – 97)

என்னும் தொல்காப்பிய நூற்பாவால் அறியலாம்.

பாயிரம்

நூலுக்கு இன்றியமையாத சிறப்பினை கொடுப்பது பாயிரமாகும்.

ஆயிர முகத்தா னகன்ற தாயினும்

பாயிர மில்லது பனுவ லன்றே (இலக்கண விளக்கம்)

என்று குறிப்பிடும் இத்துணைச் சிறப்பினையுடைய நூற்குப் பாயிரம் வரையும் மரபு தொல்காப்பியரால் கையாளப் பெறவில்லை. தொல்காப்பியர் நூலின் இலக்கணம் கூறும் போது பாயிரத்தின் இன்றிமையாமையை எடுத்துரைக்கவில்லை. பாயிரம் என்ற சொல்லும் தொல்காப்பியரால் கையாளப் பெறவில்லை.

நூல் வகைப்பாடு

தொல்காப்பியல் நூலினை இரண்டு வகையாகப் பிரிப்பர்.

இதனை,

மரபு நிலை திரியா மாட்சிய வாகி

யுரை படு நூலா மிருவகை யியல

முதலும் வழியுமென நுதலிய நெறியின்

என்ற நூற்பா விளக்கியுள்ளது. மரவு நிலை திரியாமல் அனைவராலும் உரைக்கப்படும் நூல் முதல் நூல், வழி நூல் என இருவகைப்படும்.

இலக்கண நூல் மரபுதிரியின் பொருளுணர்வு பிரிதாகுமாதலின் மரபுநிலைதிரியா மரபு பற்றிச் செய்யுங்காலும் சிறந்தது விளக்கி எதிரது போற்றி ஆக்கமுறச் செய்தல் வேண்டுமென்பதன் மாட்சியவாகி என்றும் கூறியுள்ளது.

தொல்காப்பியத்திற்குப் பின்னர் வந்த நன்னூல் போன்ற இலக்கண நூல்கள், அவை முதல்நூல், வழிநூல், சார்புநூல் என்னும் மூன்று வகையாக பகுத்துள்ளது. ஆனால் தொல்காப்பியர் சார்புநூல் பற்றி குறிப்பிடவில்லை.

முதல்நூல்

இறைவன் சொன்னது முதல் நூல் எனப்படும். இதனை தொல்காப்பியர்,

”வினையின் நீங்கி விளங்கிய அறிவின்

முனைவன் கண்டது முதனூலாகும்”

என்று குறிப்பிட்டுள்ளார். இதனை நன்னூலாரும் குறிப்பிடுகின்றார்.

முனைவன் என்ற சொல் முன்னோர் என்ற சொல்லில் இருந்து வந்திருக்கலாம். இன்று வழக்கில் முன்னோர்களைக் கடவுளாக நினைத்து வழிபடுதலைக்காணலாம். இதன் காரணமாக இறைவனால் செய்யப் பெற்றது முதல்நூல் என்ற கருத்து நிலவி வருகிறது.

தொல்காப்பியர் தன்னூலை முதல் நூல் என்று குறிப்பிடவில்லை. அவர்தம் நூல் என்மனார் என்ப என்று குறிப்பிடுவதால் முதல் நூலாக தொல்காப்பியம் இருந்திராது. எனினும், தொல்காப்பியத்திற்கு முந்தைய நூல்கள் யாதும் காண கிடைக்காமையால் இது முதல் நூல் என ஒப்புக் கொள்ளப்பட்டுள்ளது.

வழிநூல்

வழிநூல் என்பது முதல் நூலைத் தழுவி சில வேறுபாடுகளை அமைத்து கூறுதலாகும். இதனை தொல்காப்பியர்,

வழியெனப்படுவது அதன் வழித்தாகும் (தொ. பொ.ம.94) என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

முன்னோர் நூலில் உள்ளவற்றை தொகுத்தும் விரித்தும் அவ்விரு நெறியையும் அமையக்கூறலும் செந்தமிழ் நூல்களின் திறனறிந்து பயன் கொள்ள முதனூலை அவர்தம் மொழியின் பெயர்த்து கூறுவது வழிநூலின் வகை மரபின்வாகும்.

சூத்திரம்

சூத்திரம் என்பது சுருங்கக் கூறி விளங்கவைப்பதாகும். நூலுக்குரிய இலக்கணமாக அடுத்துக் கூறப்பெறுவது சூத்திரமாகும். சூத்திர வகையாதிக் குற்றமின்றி உத்தியோடு புணரின் நூல் என மொழிப தொல்காப்பியர். இதனை,

சூத்திரந்தானே ஆடிநிழலின் அறியத்தோன்றி

நாடுதலின்றிப் பொருள் தனி விளங்க

யாப்பினும் போன்ற யாத்தமைப்பதுவே

எனசெய்யுளியலுள் கூறிய இலக்கண நெறியும் (தொல். பொ. மரபு.99) எனப் பின்னர் ஓதப் பெறும்.

நூலுக்குரிய குற்றம், அழகு

ஓதப் பெற்ற மரபியல்களின்றி வலிய எல்லாம் குற்றமென்பது தானே பெறப்பட்டுள்ளது. தொல்காப்பியர் இன்ன காரணத்தால் என விளக்கிக் கொள்ளுதற் பொருட்டும் வழிநூல் செய்வார். அவ்வகைக் குற்றங்கள் செய்யாமற் இருத்தற் பொருட்டும் இங்ஙனம் வகுத்துக் கூறியுள்ளார். அத்துடன் குற்றங்களுக்கு மறுமொழியாக எதிமறையான பண்புகளை உணருமிடத்து நூலுக்குரிய அழகாக விவரித்துள்ளார்.

முடிவுரை

தொல்காப்பியத்தில் நூல் மரபுகளாக நூலின் வகை, நூல் அமைக்கும் முறை, நூலின் குற்றம், நூலின் அழகு ஆகியவை தெளிவாக விளக்கப்பட்டுள்ளது.

நன்றி: தொல்காப்பியம் பொருளும் வாழ்வியலும்



__________________


Guru

Status: Offline
Posts: 17454
Date:
Permalink  
 

 

 

உலகிலுள்ள ஒவ்வொரு மொழியும் ஒரு சிறப்பான தன்மையைப் பெற்றிருக்கும். அச்சிறப்பு மக்கள், அவர்கள் வாழும் சூழலுக்கு ஏற்ப அமைந்திருக்கும். இதே வகையான நிலை தமிழுக்கும் இருந்தாலும் மற்ற மொழி பேசுவோர் சிந்தித்ததைவிடப் பழந்தமிழர் மேலும் அதிகமாகச் சிந்தித்துள்ளார்கள். இதனாலேயே மற்றைய உலக மொழிகளுக்கு இல்லாத பெருமை தமிழுக்கு இருக்கின்றது. இதனாலேயே உலக அளவில் அறிஞர் பெருமக்கள் தமிழை உயர்தனிச் செம்மொழி என்று பாராட்டுகின்றார்கள்.

ira venkatesan 330தமிழுக்கு அந்தப் பெருமை வருவதற்கான காரணம் மொழிக்கு மட்டுமல்லாமல் வாழ்வியலுக்கும் இலக்கணம் வகுத்ததேயாகும். பொதுவாக, உலகிலுள்ள பழமையான மொழிகளில் காலந்தோறும் இலக்கண நூல்கள் தோன்றியுள்ளன. மொழியின் எழுத்து, சொல், தொடர் பற்றியே அவை விளக்குகின்றன. இம்முறை தொல்காப்பியம் முதலான எல்லாத் தமிழ் இலக்கணங்களிலும் காணப்படுகின்றது. கூடுதலாகப் பழந்தமிழ்ச் சான்றோர் அவர்கள் வாழ்ந்த மண்ணுக்கும் மக்களுக்கும் இலக்கணம் எழுதி வைத்துள்ளனர்.

தொல்காப்பியர் எழுத்ததிகாரம், சொல்லதிகாரம் என்னும் இரண்டு அதிகாரங்களில் எழுத்து, சொல், தொடர் என்னும் மொழி இலக்கணங்களை விளக்குகின்றார். தொல்காப்பியப் பொருளதிகாரத்தில் பழந்தமிழ் மக்களின் அக, புற வாழ்வியலை மிகவும் தெளிவாக வரையறை செய்து விளக்குகின்றார். இவ்வகையான ஒரு வாழ்வியல் இலக்கணம் உலகில் வேறு எந்த மொழியிலும் இல்லை எனத் தமிழ் அறிந்த உலக அறிஞர்கள் குறிப்பிடுகின்றார்கள்.

தமிழ்மொழிக்குத் தற்போது கிடைத்துள்ள தரவு அடிப்படையில் பார்க்கும்போது ஒரு நீண்ட வரலாறு இருக்கின்றது. தொல்காப்பியமே தமிழுக்குக் கிடைத்துள்ள முதல் இலக்கண நூலாகும். பத்துப்பாட்டு, எட்டுத் தொகையும் தொன்மையான இலக்கியங்கள் ஆகும். இந்நூல்கள்வழி ஒரு செழுமையான இலக்கண - இலக்கிய மரபை அறிந்துகொள்ள முடிகின்றது, இவ்வகையான ஒரு செழுமை கிடைத்துள்ள நூல்களில் இருப்பதற்குக் காரணம் அவற்றுக்கு முன் ஒரு செழுமையான மரபு இருந்ததேயாகும்.

தமிழ் இலக்கியங்கள் வழியும் தொல் பொருட் சான்றுகள் வழியும் ஆழிப் பேரலையால் பழந் தமிழகத்தின் தெற்கிலும் கிழக்கிலும் நிலப்பகுதி கடல் கொண்டதை அறிய முடிகின்றது. பழந்தமிழர் மூன்று சங்கங்களை நிறுவித் தமிழை வளர்த்துள்ளார்கள். முதல் இரண்டு சங்கங்கள் இருந்த பகுதி கடல் கோளால் அழிய அக்காலங்களில் தோன்றிய இலக்கண இலக்கியங்களும் அழிந்து விட்டன. தொல்காப்பியத்தில் என்ப, மொழிப, என்மலர் எனக் குறிக்கப்படும் சொற்களைக் கொண்டே தமிழில் இப்போது கிடைத்துள்ளவற்றுக்கு முன்னுள்ள மரபை அறிந்துகொள்ளலாம்.

தொல்காப்பியத்தின் காலம் பற்றி அறிஞர் களிடையே வேறுபட்ட கருத்துக்கள் காணப்படுகின்றன. கி.பிக்கு முந்தையது என்று பல அறிஞர்களும் பிந்தையது என்று சிலரும் குறிப்பிடுகின்றார்கள். காலக் கணக்கில் வேறுபட்ட கருத்துக்கள் இருந்தாலும் தோராயமாகத் தொல்காப்பியம் மூவாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் தோன்றி இருக்க வேண்டும் என்பதைப் பெரும்பாலான அறிஞர்கள் ஏற்றுக் கொள்கின்றார்கள்.

தமிழுக்குக் கிடைத்துள்ள முதல் இலக்கண நூல் எனப் போற்றப்படும் தொல்காப்பியம் காலந்தோறும் போற்றிப் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளது. வாய்மொழி மரபாகவும் சுவடிகள் வழியாகவும் பாதுகாக்கப்பட்டிருக் கின்றது. உரைகள் தோன்றிய பிறகு தொல்காப்பியத்தின் பெருமை மேலும் பரவலாக்கப்பட்டுள்ளது. அச்சுக்கலை வளர்ந்தபிறகு தமிழறிஞர்கள் உரையோடு கூடிய தொல்காப்பியத்தையும் சங்க இலக்கியங்களையும் பிற இலக்கிய, இலக்கணங்களையும் ஆர்வத்தோடு பதிப் பித்துள்ளனர். இவ்வகையான ஆன்றோர்களின் அரும் பணியாலேயே தமிழ் இன்று உலகோர் அறிந்து போற்றப்படும் நிலையைப் பெற்றுள்ளது.

தொல்காப்பியம் பற்றிய ஆய்வுகள் நிறைய வந்து கொண்டிருக்கின்றன. இந்த ஆய்வுகள் மேன்மேலும் வளரும். இவ்வகையான ஆய்வு வளர்ச்சி ஏற்படுவதற்கு அடிப்படையான முந்தைய நிலையை ஆய்வாளர் இரா. வெங்கடேசன் அரிதின் முயன்று தொல்காப்பியம் தொடர்பான கருத்துகளைத் தொகுத்துத் ‘தமிழ்ப் புலமை மரபில் தொல்காப்பியம்’ என்னும் நூலைப் பதிப்பித்துள்ளார். இந்த அரிய நூலை நியூ செஞ்சுரி புத்தக நிறுவனம் (2014) வெளியிட்டுள்ளது.

தொல்காப்பிய உரைகள், பதிப்புகள், ஆய்வாளர் களின் கருத்துக்கள் இந்நூலில் விரிவாகத் தொகுக்கப் பட்டுள்ளன. தொடர்ந்து தொல்காப்பியத்தை ஆய்வு செய்வோருக்கும் இளம் ஆய்வாளர்களுக்கும் இந்நூல் மேலும் உதவும் வகையில் உள்ளது என உறுதியாகக் கூறலாம்.

தொல்காப்பியர் வரலாறு, காலம், பதிப்புக்கள், உரையாசிரியர் என எதையும் ஒதுக்கிவிடாமல் பதிப்பாசிரியர் இரா. வெங்கடேசன் எல்லாவற்றையும் தொகுத்து ஒருமுகப்படுத்தியுள்ளார். பின்வருமாறு ஐந்து பகுதிகளாகப் பகுத்துக் கொள்கின்றார்.

1.            தொல்காப்பியர் வரலாறு

2.            தொல்காப்பியர் காலம்

3.            தொல்காப்பியப் பதிப்புரைகள்

4.            உரையாசிரியர்கள் வரலாறு

5.            உரையாசிரியர்கள் உரைத்திறன்: ஏற்பும் மறுப்பும்

தமிழ்ப்புலமை மரபில் தொல்காப்பியம் என்னும் இந்நூல் தொகுப்பாக இருப்பதால் தம்முடைய கருத்தை ஆங்காங்கே சொல்லவில்லை; இருப்பினும் இருபத்தைந்து பக்க அளவில் சொல்லப்பட்டுள்ள செய்திகளைத் ‘தமிழில் இலக்கண உருவாக்கம்’ என்னும் தலைப்பில் அறிமுகப்படுத்தியுள்ளார்.

1. தொல்காப்பியர் வரலாறு

இப்பகுதியில் புன்னைவனநாத முதலியாரும் சி.கணேசையரும் கூறியுள்ள கருத்துக்கள் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. தொல்காப்பியர் அகத்தியரின் மாணாக்கர் பன்னிருவருள் ஒருவர் என்றும், காப்பியக் குடியில் பிறந்ததால் தொல்காப்பியர் எனப் பெயர் பெற்றார் என்றும் இறையனார் களவுரை காலத்திலிருந்து கூறப்படும் கருத்தாகும். நச்சினார்க்கினியர் இன்னொரு கருத்தைக் குறிப்பிடுகின்றார்: தொல்காப்பியரின் இயற் பெயர் திரணதூமாக்கினி என்றும், தந்தை பெயர் சமதக்கினி என்றும், தொல்காப்பியருடன் உடன் பிறந்தவர் பரசுராமர் என்றும் குறிப்பிடுகின்றார். நச்சினார்க்கினியரின் கருத்தை அனைவருமே ஐயங் கொண்டே பார்க்கின்றார்கள். உண்மையான வரலாறு இல்லாமையால் தொல்காப்பியரைப் போலப் பல சங்க காலப் புலவர்களும் கற்பனைக் கடலில் மிதக்கின்றார்கள்

2. தொல்காப்பியர் காலம்

தொல்காப்பியரின் வரலாற்றைப் போன்றே அவருடைய காலமும் இன்னும் ஆய்வுக்கு உரியதாகவே திகழ்கின்றது. இது எதிர்காலத்திலும் தொடர்ந்து கொண் டிருக்கும். அறிஞர்கள் அவரவர் சிந்தனைக்கு ஏற்பக் குறிப்பிடுகின்றார்கள். அனைவரின் கருத்துக்களையும் ஏற்றுக்கொள்ளவும் முடியாது; ஒதுக்கிவிடவும் முடியாது. தொல்காப்பியம் தமிழுக்கும் கிடைத்துள்ள முதல் இலக்கண நூல்; தொல்காப்பியரின் காலம் மூவாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது என்பதைப் பலரும் ஏற்றுக்கொள்கின்றார்கள். அறிஞர்கள் குறிப் பிடும் தொல்காப்பியரின் காலத்தைப் பின்வருமாறு பட்டியலிடலாம்.

புன்னைவனநாத முதலியார்   12000 ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்டது

கா. சுப்பிரமணிய பிள்ளை      கி.மு.700ஆம் ஆண்டுக்குப் பிற்பட்டது

மயிலை சீனி. வேங்கடசாமி   கி.மு.800

எஸ் வையாபுரிப்பிள்ளை                   கி.பி.500

க.வெள்ளைவாரணர்               கி.மு.5000

3.தொல்காப்பியப் பதிப்புரைகள்

தொல்காப்பியம் தோன்றிய காலத்திலிருந்து செல் வாக்குப் பெற்று விளங்கியதை அதற்குத் தோன்றிய உரைகளிலிருந்து அறிந்துகொள்ளலாம். இளம்பூரணர், சேனாவரையர், தெய்வச்சிலையார், நச்சினார்க்கினியர், பேராசிரியர், கல்லாடர் எனப் பலர் தொல்காப்பியத் திற்கு உரை எழுதி இருக்கின்றார்கள். நன்னூல் தோற்றிய காலத்தில் தொல்காப்பியம் அதிகமாகக் கவனத்தில் கொள்ளப்படாமல் இருந்ததை அறிய முடிகின்றது. அச்சுக்கலை வளர்ந்த பிறகு பல சான்றோர் பெருமக்கள் தொல்காப்பியத்தை உரைகளோடு பதிப்பித்தார்கள். பொருளதிகாரம் அனைவரின் கவனத்திற்கு வந்தபிறகு அதன் சிறப்பு மேலும் பரவலாகியது. இராபர்ட் கால்டுவெல் (1856) திராவிட மொழிகளின் ஒப்பிலக்கண நூலை வெளியிடுவதற்கு முன்பே தொல் காப்பியம் பதிப்பிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனால் அதனைப் பார்க்கும் வாய்ப்பை அவர் பெறவில்லை. தொல் காப்பியத்தை அறிந்திருந்தால் மேலும் தமிழில் பல சிறப்புக்களை இராபர்ட் கால்டுவெல் வெளிப்படுத்தி இருப்பார்.

தொல்காப்பியத்தைப் பலர் பதிப்பித்து வெளி யிட்டுள்ளார்கள். தொடக்க காலப் பதிப்பாசிரியர்களின் பதிப்புரைகள் இந்நூலில் தொகுத்துக் கொடுக்கப்பட்டுள்ளன.

மகாலிங்கையர் மழலை, தொல்காப்பியம்-எழுத்ததிகாரம் - நச்சினார்க்கினியர் உரை, 1848

தாமோதரம் பிள்ளை சி.வை; தொல்காப்பியம்-சொல்லதிகாரம் - சேனாவரையர் உரை, 1868

1858 ஆம் ஆண்டில் சாமுவேல் பிள்ளை தொல்காப்பியம் - நன்னூல் இரண்டையும் ஒத்த நூற்பாக்கள் அடிப்படையில் பதிப்பித்துள்ளார்

இப்பதிப்புக்களுக்குப் பிறகு பலர் தொல்காப்பி யத்தை விரிவாக ஆராய்ந்து பதிப்பித்து வெளியிட்டு இருக்கின்றார்கள். வ.உ.சிதம்பரனார், ரா.இராக வையங்கார், உ.வே.சாமிநாதையர், கா.நமச்சிவாய முதலியார், கா.சுப்பிரமணியபிள்ளை P.S. சுப்பிரமணிய சாஸ்திரி, சி.கணேசையர், ச.சோமசுந்தர பாரதியார் என இன்னும் பலரின் பதிப்புரைகள் இந்த நூலில் தொகுக்கப்பட்டுள்ளன.

எழுத்ததிகாரம், சொல்லதிகாரம், பொருளதிகாரம், இவற்றின் உரையாசிரியர்கள் பற்றி விரிவாக அறிந்து கொள்ள இந்நூல் பெரிதும் பயன்படும்.

4.உரையாசிரியர்களின் வரலாறு

தொல்காப்பியத்திற்கு உரைகள் மட்டும் இல்லை என்றால் இந்த அளவிற்குத் தொல்காப்பியத்தைப் புரிந்து கொண்டிருக்க முடியாது. மேலும் புரிதலுக்கு இக்கால ஆய்வுகள் பெரிதும் பயன்படுகின்றன. கிடைத் துள்ள உரைகளில் இளம்பூரணர் உரை காலத்தால் முந்தையதாகும். 13 ஆம் நூற்றாண்டில் இவ்வுரை எழுதப்பட்டுள்ளது. தொல்காப்பியம் முழுமைக்கும் இளம்பூரணர் உரை காணப்படுகின்றது.

சேனாவரையர் உரை சொல்லதிகாரத்திற்கு மட்டும் காணப்படுகின்றது. வடமொழிப் புலமை மிக்க சேனாவரையர் 14 ஆம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்தவர். இதே நூற்றாண்டைச் சார்ந்த தெய்வச் சிலையாரின் உரையும் சொல்லதிகாரத்திற்கு மட்டுமே காணப்படுகின்றது.

நச்சினார்க்கினியர் உரை எழுத்து, சொல், பொருளதிகாரத்தில் முன்னுள்ள ஐந்து இயல்களுக்கும் காணப்படுகின்றது. இவரது காலமும் 14 ஆம் நூற்றாண்டாகவே கருதப்படுகின்றது. இதே காலக் கட்டத்தில் தோன்றிய பேராசிரியரின் உரை பொருளதி காரத்தில் பின் நான்கு இயல்களுக்கு மட்டுமே காணப் படுகின்றது. கல்லாடர் உரை சொல்லதிகாரத்திற்கு மட்டும் காணப்படுகின்றது. முழுமையாகக் கிடைக்க வில்லை. இவர், தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்கள் அனைவரையும்விடக் காலத்தால் பிற்பட்டவர் ஆவார். பொதுவாக, காலம் பற்றிய கணிப்பில் தொல் காப்பியருக்கு ஏற்பட்ட நிலையே உரையாசிரியர் களுக்கும் காணப்படுகின்றது.

5. உரையாசிரியர்கள் உரைத்திறன்: ஏற்பும் மறுப்பும்

இறுதி இயலாகிய இப்பகுதியில் பதிப்பாசிரியர், இரா. வெங்கடேசன் உரையாசிரியர்கள் ஒருவருக்கு ஒருவர் ஒன்றுபட்டும் வேறுபட்டும் காணும் உரைகளைச் சுட்டிக் காட்டுகின்றார்.

தமிழில் எழுத்து, சொல், பொருள், யாப்பு, அணி எனப் பல்வேறு நிலையில் பரிந்து இலக்கண நூல்கள் தோன்றியுள்ளன. எல்லா நூல்களுக்கும் அடிப்படையாக அமைவது தொல்காப்பியமே ஆகும். பொதுவாக, முன் தோன்றியவற்றை விடப் பின் தோன்றியவை மேலும் செப்பம் பெற்று அமையும். இக்கால இலக்கியங்களில் இந்த நிலையைக் காணலாம். தொல்காப்பியம் இதற்கு விதிவிலக்காகும். பிற்காலத்துத் தோன்றிய எந்த நூலும் அதனை விஞ்சி நிற்கவில்லை. இதனாலேயே இன்று வரை அறிஞர்களால் விரும்பி ஆராயப்படுகின்றது.

தொல்காப்பியம் தொடர்பான பதிவுகளைத் தொகுத்துப் பதிப்பித்துள்ள முனைவர் இரா. வெங்கடேசனைப் பாராட்ட வேண்டும்.

ஆய்வுக்கு நல்ல நூல்களை வெளியிடும் நியூ செஞ்சுரி நிறுவனத்தாரையும் பாராட்ட வேண்டும். ஆய்வாளர் களுக்கு ‘தமிழ்ப் புலமை மரபில் தொல்காப்பியம்’ ஒரு சிறந்த வழி காட்டும் நூலாகும்.

தமிழ்ப் புலமை மரபில் தொல்காப்பியம்
பதிப்பாசிரியர்: முனைவர் இரா.வெங்கடேசன்
வெளியீடு: 
நியூ செஞ்சுரி புக் ஹவுஸ் (பி) லிட்.,
41-B, சிட்கோ இண்டஸ்டிரியல் எஸ்டேட்.,
அம்பத்தூர், சென்னை - 600 098
விலை: ` 340/-



__________________
Page 1 of 1  sorted by
 
Quick Reply

Please log in to post quick replies.

Tweet this page Post to Digg Post to Del.icio.us


Create your own FREE Forum
Report Abuse
Powered by ActiveBoard