New Indian-Chennai News + more

Members Login
    Remember Me  
Post Info TOPIC: Problem of Critical Scholarship: A Memoire - Thomas L. Thompson


Status: Offline
Posts: 23951
Problem of Critical Scholarship: A Memoire - Thomas L. Thompson

On the Problem of Critical Scholarship: A Memoire




The exchange between Niels Peter Lemche and Hector Avalos underlines the concern which many of us have biblical studies has had with critical studies. The self-censorship which governs the individual imagination of the believer also plays an at times prevailing role in the systematic mobbing with which so many professional scholars and university institutions influence our field by defining the limits of acceptability for the public expression of our critical thought. While this censorship is most apparently and egregiously related to perceived threats which such thought might pose for “faith,” such mobbing is also encouraged by political goals which are directly supported or threatened by religious traditions. The following account is motivated by hopes of greater openness and honesty in our scholarship. It was written in the course of responding to a request from the editor, Mark Elliott, that I expand on and clarify the conflicts and debates, which had surrounded the acceptance and publication of my dissertation. The account is personal and deeply rooted in memory. Its objectivity is limited by that perspective and, of course, the feelings associated with it. It is offered as but a single example of a still chronic problem faced by many critical scholars, a problem which, over the past 50 years has hardly ever been addressed by the universities, let alone such societies as the Catholic Biblical Association, the Society of Biblical Literature or the American Schools of Oriental Research, which, nevertheless, have occasionally claimed dedication to critical research.

See Also:
Creating Biblical Figures
A View from Copenhagen: Israel and the History of Palestine

By Thomas L. Thompson
Professor Emeritus
University of Copenhagen
April 2011


My dissertation, The Historicity of the Patriarchal Narratives: The Quest for the Historical Abraham, was completed in June of 1971. At the beginning of the winter semester, it was submitted to the Catholic Theological faculty in Tübingen in fulfillment of the dissertation requirement for the PhD. Herbert Haag of the Catholic faculty (first reader) and Kurt Galling of the protestant faculty (second reader) were appointed to judge the dissertation. Following their written judgment, the dissertation was accepted by the Catholic faculty during the spring semester in 1972, with the etiquette summa cum laude. PhD examinations for the theological degree (the “Rigorosum”), involving ½ hour oral examinations in the 8 fields of Catholic Theology were, as I remember, set for February, 1973. I sent copies of the dissertation to the Society of Biblical Literature’s monograph series and to the Catholic Biblical Association’s monograph series, seeking publication.

As I was then employed as a research fellow on the Deutsche Forschungsgemeinschaft’s project Der Tübinger Atlas des vorderen Orients and was responsible for developing maps on Bronze Age settlements for both Palestine and the Sinai and Negev, I travelled to Jerusalem to carry out some 5-6 months archaeological research through the Autumn and winter of 1971/ 1972. During this period that I was in Jerusalem, I was invited to give a series of 4 two-hour seminars on the results of my dissertation at the École Biblique in Jerusalem. These seminars were attended, by, among others Profs. Abraham Malamat and Shalom Paul of the Hebrew University, both of whom responded very positively to my seminar and became life-long friends. I also was invited to give individual lectures on the same topic at the British School of Archaeology and the Hebrew University. Copies of my as yet unpublished dissertation were given at this time to Abraham Malamat, to the library of the École Biblique and to William Dever, the director of the American Schools.

After returning to Tübingen in the early summer of 1972, I received a response from the editor of the Catholic Biblical Monograph Series, Joseph Fitzmeyer, to the effect that, as I had submitted the work to them unsolicited, it was being returned unread. I also received an answer from the SBL monograph series that they had sent the manuscript to their reader (James Ross), and that they must reject it on the basis of its inadequate academic standards and “irresponsible” historical reconstructions. When I showed these letters to Kurt Galling, he spoke with Georg Fohrer, who was at that time editor of theBZAW series, and he, in due course, arranged the publication of my dissertation in this series with de Gruyter in Berlin. In spite of considerable, further delays in preparing the manuscript for the press, the dissertation was published in the BZAW series very early in 1974.

Already in the Fall of 1972, as I began preparation for my PhD examinations in Catholic theology, the first personal confrontation, based in a principled objection to my dissertation occurred. As Hans Küng, with whom I had studied Systematic theology, was on leave for a research semester, I was assigned to take my examinations in dogmatic theology from the professor of systematic theology, Joseph Ratzinger. When I spoke with him concerning bibliography for the upcoming examination, he explained to me that a Catholic could not write such a dissertation as I had and that I would not be receiving my PhD from their faculty in Tübingen. I must point out that the shock with which I met this statement, at the time, caused me to fixate my thoughts on the first phrase: that a Catholic could not write it ... but I had! ... and what then was I, if not a Catholic? ... and then: why couldn’t a Catholic write it? In that short time, I sensed the coming alienation from friends and colleagues in the Catholic faculty with whom I had worked and shared my life with for nearly ten years. I was closed out of Narnia as I moved into what was to be a long period of conflict and disagreement, culminating in the rejection of my PhD candidacy and my finally leaving Tübingen in 1975. Although compromises and alternatives were sought, with consideration, for example of my taking my degree with the Protestant faculty in Tübingen or with another Catholic faculty, such as the faculty at the University of Lucerne in Switzerland. These, however, did not prove to be acceptable, at times by me and at times by the faculty suggested. Finally, in the summer of 1974, Leonard Swidler from Temple University in Philadelphia, suggested that I come to the Department of Religion there to take my degree. This I accepted to do and, registering for the academic year in 1975-1976, I received my PhD with the support of the lecturer in Old Testament studies, Robert Wright, from Temple, in May 1976.

The book, Historicity, had been published early in 1974 and was already a significant issue of discussion and debate at the IOSOT congress in Edinburgh that year and myTübinger Atlas volume on the Bronze Age settlements in Sinai and the Negev was published the following spring. The first response to my book of which I was aware by John Huesman in his presidential lecture at the 1974 annual meeting of the Catholic Biblical Association, who warned of a new hypercriticism in biblical studies. 1 At the Philadelphia meeting of the local chapter of the Society of Biblical Literature (I believe this took place in the early spring of 1976) a plenary session lecture was given by Dean McBride, from Yale University, which presented a strong and detailed critique of my dissertation. Even though I had been explicitly invited to attend the lecture and to give a response to it by the meeting’s coordinator, Jeff Tigay, during the discussion after the actual lecture, I was repeatedly denied a chance to respond to either McBride or other criticisms raised during the lengthy discussion period, except with a single question. No one protested the procedure of the meeting. In May, 1976, when I came up for the oral defense of my dissertation at Temple University, James Ross from Virginia Union Theological Seminary asked the faculty that he be invited as a special opponent, that he might debate and challenge my thesis. This debate lasted some 2 hours and was at times very antagonistic and strongly opposed to the acceptance of the thesis by the faculty. Temple’s faculty, however, unanimously granted me the PhD degree, with the etiquette:summa cum laude.

During the whole of this period, the reaction in the States to my dissertation, both from within the Catholic Biblical Association and the Society of Biblical Literature, was consistently negative, with a large number of review articles, criticizing and rejecting my work, my competence and my integrity. Attending the 1975 and 1976 annual meetings of the CBA and SBL and applying for some 45 teaching positions over this two year period, I received not a single response to or acknowledgement of any of my applications. In striking contrast, I was however asked to teach a number of part-time courses in Hebrew Bible from 1976-1979 at the University of North Carolina and was strongly supported in this by both John Van Seters and Jack Sasson, but the scholarly debates away from Chapel Hill were invariably harsh and negative. The first review of which I was aware, which broke this negative pattern, was the review by Matityahu Tsevat in the JBL of 1976. I was also invited to contribute an article on the Joseph and Moses stories for the new Israelite and Judean History, which was being prepared by John Hayes and J. Maxwell Miller at Emory University. The negative pattern of reviews, however, largely continued uninterruptedly. This pessimistic development was enhanced occasionally by, for example, a response to my letter of application for an assistant professorship at Harvard. This application was returned to me unopened, merely initialed FMC, as head of the search committee. There was also a letter from William Dever, quondam head of a search committee to fill a vacancy at the University of Arizona, making a “friendly” request that I withdraw my application for the position. After 1980, I lost track of the public debate for the most part. To the extent that I had kept up with it, it had been so consistently and mercilessly critical as to reject every conceivable contribution I could wish to make. As an unemployable scholar, I was very vulnerable and it broke my heart, erasing all the respect I once had had for American scholarship as an institution. At the very few local and national CBA and SBL congresses I was able to attend, the papers I offered to give were consistently rejected without explanation, even during a period when no other topic in fact competed with my and Van Seters’ work as a topic of interest at the very congresses in which I sought engagement. In contrast, my applications to speak at meetings of theDeutsche Forschungsgemeinschaft and the international IOSOT meetings were accepted, though I could not obtain travel grants to honor these invitations.

I had gone through a divorce, had taught three years in a St. Paul high school, had been a handyman and had become a journeyman house painter. I had also just begun my own business in the Fall of 1984, when I received a letter from the École Biblique, telling me that I had been awarded their annual professorship, which involved teaching at the École for a semester. The annual professorship was funded by the Catholic Biblical Association and I had been recommended for the honour by William Thompson (whom I had never personally met). I came close to refusing the appointment, but in the end I could not and left for Jerusalem in the late summer of 1985. It was not long before I discovered—with the help of the École’s fantastic library—that the project Van Seters and I had begun had really become almost mainstream in the course of the 1980s, not least because it had been so strongly supported in Germany, Holland, Denmark and England. Any self-congratulation, however, was short-circuited by the unfortunately heavy criticism which the École received—being openly accused by Sara Japhet of the Hebrew University of anti-Semitism for having appointed me to their annual professorship. Although I was ostracized by the Albright Institute, I worked well with the people at the British and German schools and got along well with Malamat, Paul and others from the Hebrew University and various colleagues and friends from the Department of Antiquities whom I had known from my earlier work on the Tübinger Atlas. At the end of my tenure at the École, I was appointed as director for the École Biblique’s UNESCO-sponsored project:Toponomie Palestinienne, which dealt with the integrity of ancient place names in modern Palestinian toponomy and, among other things in a work which was primarily one of historical geography, criticized the Israelis for de-Arabicizing Palestinian toponomy and doing damage to this region’s cultural heritage. When the project was accused of “anti-Semitism”, UNESCO dropped their support after Saudi funding was withdrawn.

I, of course, was unemployed again and, having returned to the States, took up painting while applying for an NEH fellowship for a book on the “History of Israel.” Thanks to Jack Sasson’s support, I received a one year fellowship which led me to the library of the Chicago Oriental Institute. There I met Gösta Ahlström and we had lunch together for many wonderful months. He recommended me for a teacher replacement job at Lawrence and from there I moved to the Jesuit University of Marquette in 1989, without once picking up a paint brush. Once in Milwaukee, however, serious problems faced me: on the one hand, from conservative Catholics at the university who well knew of Ratzinger’s opposition to my dissertation and, on the other, from a local rabbi, whose name I have repressed, who considered me a pacifist. In the conquest of the Iraq war, this was easily, however carelessly, translated as an enemy of Israel. As I was a pacifist and politically public in Milwaukee, I found it very difficult to avoid the associated accusation, given my experience and knowledge of daily life in Palestine. In the middle of these debates about Iraq, pacifism and the role of Israel in American politics, I was happy at Marquette, accumulated and loved my students, and continued writing my Early History of the Israelite People. It was also awkward at Marquette as I was also, internationally, the best known scholar in a faculty of 31 members, but I did not have tenure—and Marquette was at best a moderate and very conservative faculty. Tenure review had been set for Spring of 1992. I brought Philip Davies to Marquette for a semester and Lemche for lectures. I was happy and the votes for tenure were, I imagined, 30-1 in my favor. In the spring of 1992, a long and very favorable review of my Early History of the Israelite Peopleappeared on the front page of the London newspaper, Independent on Sunday and was quickly picked up by the Sunday Times, and countless papers thereafter. Marquette University was the proud host of its greatest horror: a critical historian. Votes shifted and I was out of a job.

At the annual meeting of the SBL in New Orleans in 1990 I finally met Niels Peter Lemche and we immediately became fast friends. I invited him to Marquette to give a lecture to my students. When he came, he suggested I apply for the professorship which was open in Copenhagen. However, knowing how jealously professorater were guarded in Europe and, doubting very much whether any would wish to give away such a prize to an American, I did not take him seriously. And, besides, at the time I had 30-1 votes in favor of my getting tenure and I was teaching at a place that was very close to my “roots” (The title of a book published in the 1980s), so I smiled and said I was very happy where I was. That was over Thanksgiving turkey. When a few months later my Early History appeared and was unfortunately so favorably reviewed and I so suddenly and consequently lost support for tenure, I wrote Niels Peter to ask him whether he had been serious about what he had suggested concerning the post in Copenhagen. I not only was surprisingly and unexpectedly available, I was looking at an almost certain future of unemployment (I was 53 at the time). He became serious and before the year was out I received two dozen red roses and a request that I join the Copenhagen faculty as professor in Old Testament Exegesis. I arrived in Copenhagen in May, 1993 and lived happily ever after.



1 John Huesman, “Archaeology and Early Israel: The Scene Today” Catholic Biblical Quarterly 34 (1975), 1-16.



Status: Offline
Posts: 23951

தீவிர நடுநிலை ஆராய்ச்சியினர் படும் வேதனை : ஒரு நினைவகம் -எழுதியவர் தாமஸ் எல். தாம்சன் பேராசிரியர் எமரிட்டஸ் கோபன்ஹேகன் பல்கலைக்கழகம் ஏப்ரல் 2011

விமர்சன உதவித்தொகையின் சிக்கலில் 

On the Problem of Critical Scholarship: A Memoire


நீல்ஸ் பீட்டர் லெம்சே மற்றும் ஹெக்டர் அவலோஸ் ஆகியோருக்கு இடையிலான பரிமாற்றம் விவிலிய ஆய்வுகள் நம்மில் பலருக்கு விமர்சன ஆய்வுகளுடன் இருந்த கவலையை அடிக்கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. விசுவாசியின் தனிப்பட்ட கற்பனையை நிர்வகிக்கும் சுய தணிக்கை சில நேரங்களில் முறையான அணிதிரட்டலில் நடைமுறையில் உள்ளது, பல தொழில்முறை அறிஞர்கள் மற்றும் பல்கலைக்கழக நிறுவனங்கள் எங்கள் விமர்சன சிந்தனையின் பொது வெளிப்பாட்டிற்கான ஏற்றுக்கொள்ளும் வரம்புகளை வரையறுப்பதன் மூலம் எங்கள் துறையில் செல்வாக்கு செலுத்துகின்றன. இந்த தணிக்கை "விசுவாசத்திற்கு" ஏற்படக்கூடிய அச்சுறுத்தல்களுடன் மிகவும் வெளிப்படையாகவும், மிகுந்த தொடர்புடையதாகவும் இருந்தாலும், மதக் மரபுகளால் நேரடியாக ஆதரிக்கப்படும் அல்லது அச்சுறுத்தப்படும் அரசியல் குறிக்கோள்களாலும் இத்தகைய கும்பல் ஊக்குவிக்கப்படுகிறது. பின்வரும் உதவித்தொகை எங்கள் புலமைப்பரிசில் அதிக வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் நேர்மையின் நம்பிக்கையால் தூண்டப்படுகிறது. எனது ஆய்வுக் கட்டுரையை ஏற்றுக்கொள்வதையும் வெளியிடுவதையும் சுற்றியுள்ள மோதல்கள் மற்றும் விவாதங்களை நான் விரிவுபடுத்தி தெளிவுபடுத்த வேண்டும் என்று ஆசிரியர் மார்க் எலியட்டின் வேண்டுகோளுக்கு பதிலளிக்கும் போக்கில் இது எழுதப்பட்டது. கணக்கு தனிப்பட்ட மற்றும் நினைவகத்தில் ஆழமாக வேரூன்றியுள்ளது. அதன் புறநிலை அந்த கண்ணோட்டத்தாலும், அதனுடன் தொடர்புடைய உணர்வுகளாலும் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது. இது பல விமர்சன அறிஞர்கள் எதிர்கொள்ளும் ஒரு நீண்டகால பிரச்சினையின் ஒரு எடுத்துக்காட்டு, கடந்த 50 ஆண்டுகளில் பல்கலைக்கழகங்களால் இதுவரை கவனிக்கப்படாத ஒரு பிரச்சினை, கத்தோலிக்க விவிலிய சங்கம், சொசைட்டி போன்ற சமூகங்கள் ஒருபுறம் இருக்கட்டும். ஆயினும், விவிலிய இலக்கியம் அல்லது அமெரிக்க ஓரியண்டல் ரிசர்ச் ஸ்கூல்ஸ், இருப்பினும், எப்போதாவது விமர்சன ஆராய்ச்சிக்கு அர்ப்பணிப்பைக் கோருகின்றன.

 எனது ஆய்வுக் கட்டுரை, ஆணாதிக்க விவரிப்புகளின் வரலாறு: வரலாற்று ஆபிரகாமுக்கான குவெஸ்ட், 1971 ஜூன் மாதம் நிறைவடைந்தது. குளிர்கால செமஸ்டரின் தொடக்கத்தில், இது டப்பிங்கனில் உள்ள கத்தோலிக்க இறையியல் பீடத்திற்கு சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. முனைவர் பட்டம் பெற்றார். ஆய்வுக் கட்டுரையை தீர்ப்பதற்கு கத்தோலிக்க பீடத்தின் ஹெர்பர்ட் ஹாக் (முதல் வாசகர்) மற்றும் எதிர்ப்பாளர் ஆசிரியரின் கர்ட் காலிங் (இரண்டாவது வாசகர்) நியமிக்கப்பட்டனர். அவர்களின் எழுத்துப்பூர்வ தீர்ப்பைத் தொடர்ந்து, 1972 ஆம் ஆண்டு வசந்தகால செமஸ்டரில் கத்தோலிக்க ஆசிரியர்களால் இந்த ஆய்வுக் கட்டுரை ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. கத்தோலிக்க இறையியலின் 8 துறைகளில் ½ மணிநேர வாய்வழி தேர்வுகள் சம்பந்தப்பட்ட இறையியல் பட்டத்திற்கான பி.எச்.டி தேர்வுகள், 1973 பிப்ரவரியில் அமைக்கப்பட்டதாக எனக்கு நினைவிருக்கிறது. ஆய்வுக் கட்டுரைகளின் நகல்களை விவிலிய இலக்கிய சங்கத்தின் மோனோகிராஃபிற்கு அனுப்பினேன் தொடர் மற்றும் கத்தோலிக்க விவிலிய சங்கத்தின் மோனோகிராஃப் தொடருக்கு, வெளியீட்டைக் கோருகிறது.

டாய்ச் ஃபோர்ஷ்சங்ஸ்ஜெமின்சாஃப்டின் திட்டமான டெர் டூபிங்கர் அட்லஸ் டெஸ் வோர்டெரன் ஓரியண்ட்ஸில் நான் ஒரு ஆராய்ச்சி சக ஊழியராகப் பணிபுரிந்ததால், பாலஸ்தீனம் மற்றும் சினாய் மற்றும் நெகேவ் ஆகிய இருவருக்குமான வெண்கல வயதுக் குடியேற்றங்கள் குறித்த வரைபடங்களை உருவாக்கும் பொறுப்பில் இருந்ததால், நான் 5-6 ஐச் செய்ய ஜெருசலேமுக்குச் சென்றேன். 1971/1972 இலையுதிர் காலம் மற்றும் குளிர்காலம் மூலம் மாத தொல்பொருள் ஆராய்ச்சி. நான் ஜெருசலேமில் இருந்த இந்த காலகட்டத்தில், ஜெருசலேமில் உள்ள எக்கோல் பிப்லிக் என்ற இடத்தில் எனது ஆய்வுக் கட்டுரையின் முடிவுகள் குறித்து 4 இரண்டு மணி நேர கருத்தரங்குகள் வழங்க அழைக்கப்பட்டேன். இந்த கருத்தரங்குகளில் பேராசிரியர்கள் கலந்து கொண்டனர். எபிரேய பல்கலைக்கழகத்தின் ஆபிரகாம் மலாமத் மற்றும் ஷாலோம் பால் இருவரும் எனது கருத்தரங்கிற்கு மிகவும் சாதகமாக பதிலளித்து வாழ்நாள் முழுவதும் நண்பர்களாக மாறினர். பிரிட்டிஷ் ஸ்கூல் ஆப் ஆர்க்கியாலஜி மற்றும் ஹீப்ரு பல்கலைக்கழகத்தில் ஒரே தலைப்பில் தனிப்பட்ட விரிவுரைகளை வழங்கவும் எனக்கு அழைப்பு வந்தது. எனது இன்னும் வெளியிடப்படாத ஆய்வுக் கட்டுரைகளின் பிரதிகள் இந்த நேரத்தில் ஆபிரகாம் மலமத்துக்கும், எக்கோல் பிப்லிக் நூலகத்திற்கும், அமெரிக்கப் பள்ளிகளின் இயக்குநரான வில்லியம் டெவருக்கும் வழங்கப்பட்டன.

1972 ஆம் ஆண்டின் கோடைகாலத்தின் துவக்கத்தில் டூபிங்கனுக்குத் திரும்பிய பிறகு, கத்தோலிக்க விவிலிய மோனோகிராஃப் தொடரின் ஆசிரியர் ஜோசப் ஃபிட்ஸ்மேயரிடமிருந்து ஒரு பதிலைப் பெற்றேன், இதன் விளைவாக நான் அவர்களிடம் வேலையை கோரப்படாமல் சமர்ப்பித்ததால், அது படிக்கப்படாமல் திருப்பித் தரப்பட்டது. எஸ்.பி.எல் மோனோகிராஃப் தொடரிலிருந்து அவர்கள் கையெழுத்துப் பிரதியை தங்கள் வாசகருக்கு (ஜேம்ஸ் ரோஸ்) அனுப்பியதாகவும், அதன் போதிய கல்வித் தரங்கள் மற்றும் “பொறுப்பற்ற” வரலாற்று புனரமைப்புகளின் அடிப்படையில் அவர்கள் அதை நிராகரிக்க வேண்டும் என்றும் எனக்கு ஒரு பதில் கிடைத்தது. இந்த கடிதங்களை நான் கர்ட் காலிங்கிற்குக் காட்டியபோது, ​​அவர் அந்த நேரத்தில் BZAW தொடரின் ஆசிரியராக இருந்த ஜார்ஜ் ஃபோரருடன் பேசினார், மேலும் அவர் சரியான நேரத்தில், பெர்லினில் டி க்ரூட்டருடன் இந்தத் தொடரில் எனது ஆய்வுக் கட்டுரையை வெளியிட ஏற்பாடு செய்தார். பத்திரிகைகளுக்கான கையெழுத்துப் பிரதியைத் தயாரிப்பதில் கணிசமான, மேலும் தாமதங்கள் இருந்தபோதிலும், ஆய்வுக் கட்டுரை 1974 ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் BZAW தொடரில் வெளியிடப்பட்டது.

ஏற்கனவே 1972 இன் வீழ்ச்சியில், கத்தோலிக்க இறையியலில் எனது பிஎச்டி தேர்வுகளுக்கான தயாரிப்புகளைத் தொடங்கியபோது, ​​எனது ஆய்வுக் கட்டுரைக்கு கொள்கை ரீதியான ஆட்சேபனையின் அடிப்படையில் முதல் தனிப்பட்ட மோதல் ஏற்பட்டது. நான் சிஸ்டமேடிக் இறையியலைப் படித்த ஹான்ஸ் காங் ஒரு ஆராய்ச்சி செமஸ்டருக்கு விடுப்பில் இருந்தபோது, ​​முறையான இறையியலின் பேராசிரியரான ஜோசப் ராட்ஸிங்கரிடமிருந்து பிடிவாத இறையியலில் எனது தேர்வுகளை எடுக்க நியமிக்கப்பட்டேன். வரவிருக்கும் பரீட்சைக்கான நூலியல் குறித்து நான் அவருடன் பேசியபோது, ​​ஒரு கத்தோலிக்கர் என்னைப் போன்ற ஒரு ஆய்வுக் கட்டுரையை எழுத முடியாது என்றும், டப்பிங்கனில் உள்ள அவர்களின் ஆசிரியர்களிடமிருந்து எனது பிஎச்டி பெறமாட்டேன் என்றும் அவர் எனக்கு விளக்கினார். இந்த அறிக்கையை நான் சந்தித்த அதிர்ச்சி, அந்த நேரத்தில், முதல் சொற்றொடரில் என் எண்ணங்களை சரிசெய்ய எனக்கு காரணமாக அமைந்தது என்பதை நான் சுட்டிக்காட்ட வேண்டும்: ஒரு கத்தோலிக்கால் அதை எழுத முடியவில்லை ... ஆனால் எனக்கு இருந்தது! ... கத்தோலிக்கராக இல்லாவிட்டால் நான் என்ன? ... பின்னர்: ஏன் ஒரு கத்தோலிக்கால் இதை எழுத முடியவில்லை? அந்த குறுகிய காலத்தில், கத்தோலிக்க பீடத்தில் உள்ள நண்பர்கள் மற்றும் சக ஊழியர்களிடமிருந்து நான் அந்நியப்படுவதை உணர்ந்தேன், அவருடன் நான் பணிபுரிந்தேன், கிட்டத்தட்ட பத்து ஆண்டுகளாக என் வாழ்க்கையை பகிர்ந்து கொண்டேன்.  நீண்ட காலமாக மோதல்கள் மற்றும் கருத்து வேறுபாடுகள் இருக்க வேண்டிய நிலைக்கு நான் நகர்ந்ததால் நான் நார்னியாவிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்டேன், இது எனது பிஎச்டி வேட்புமனுவை நிராகரித்ததிலும், இறுதியாக 1975 ஆம் ஆண்டில் நான் டூபிங்கனை விட்டு வெளியேறியதிலும் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தது. சமரசங்களும் மாற்றுகளும் கோரப்பட்டாலும், எடுத்துக்காட்டாக, கருத்தில் கொண்டு நான் டப்பிங்கனில் உள்ள புராட்டஸ்டன்ட் ஆசிரியர்களுடனோ அல்லது சுவிட்சர்லாந்தில் லூசெர்ன் பல்கலைக்கழகத்தின் ஆசிரிய போன்ற மற்றொரு கத்தோலிக்க ஆசிரியர்களுடனோ பட்டம் பெற்றேன். எவ்வாறாயினும், இவை ஏற்றுக்கொள்ளத்தக்கவை என நிரூபிக்கப்படவில்லை, சில சமயங்களில் என்னால் மற்றும் சில சமயங்களில் ஆசிரியர்களால் பரிந்துரைக்கப்பட்டது. இறுதியாக, 1974 கோடையில், பிலடெல்பியாவில் உள்ள கோயில் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த லியோனார்ட் ஸ்விட்லர், எனது பட்டம் பெற அங்குள்ள மதத் துறைக்கு வருமாறு பரிந்துரைத்தார். இதை நான் ஏற்றுக்கொண்டேன், 1975-1976 ஆம் ஆண்டு கல்வியாண்டில் பதிவுசெய்தபோது, ​​பழைய ஏற்பாட்டு ஆய்வுகளில் விரிவுரையாளர் ராபர்ட் ரைட், கோயிலில் இருந்து 1976 மே மாதம் எனது பி.எச்.டி.

வரலாற்றுத்தன்மை என்ற புத்தகம் 1974 ஆம் ஆண்டின் முற்பகுதியில் வெளியிடப்பட்டது, ஏற்கனவே அந்த ஆண்டு எடின்பர்க்கில் நடந்த ஐ.ஓ.எஸ்.ஓ.டி மாநாட்டில் ஒரு முக்கியமான விவாதம் மற்றும் விவாதம் மற்றும் சினாய் மற்றும் நெகேவ் ஆகிய இடங்களில் வெண்கல வயது குடியேற்றங்கள் குறித்த எனது டப்பிங்கர் அட்லஸ் தொகுதி அடுத்த வசந்த காலத்தில் வெளியிடப்பட்டது. 1974 ஆம் ஆண்டு கத்தோலிக்க விவிலிய சங்கத்தின் வருடாந்திர கூட்டத்தில் ஜான் ஹியூஸ்மேன் தனது ஜனாதிபதி சொற்பொழிவில் நான் அறிந்த எனது புத்தகத்திற்கான முதல் பதில், விவிலிய ஆய்வுகளில் ஒரு புதிய அதிருப்தி பற்றி எச்சரித்தார். [1] விவிலிய இலக்கிய சங்கத்தின் உள்ளூர் அத்தியாயத்தின் பிலடெல்பியா கூட்டத்தில் (இது 1976 வசந்த காலத்தின் துவக்கத்தில் நடந்தது என்று நான் நம்புகிறேன்) யேல் பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த டீன் மெக்பிரைட் ஒரு முழுமையான அமர்வு விரிவுரை வழங்கினார், இது ஒரு வலுவான மற்றும் விரிவான விமர்சனத்தை முன்வைத்தது எனது ஆய்வுக் கட்டுரை. உண்மையான சொற்பொழிவுக்குப் பின்னர் நடந்த கலந்துரையாடலின் போது, ​​சொற்பொழிவில் கலந்து கொள்ளவும், கூட்டத்தின் ஒருங்கிணைப்பாளர் ஜெஃப் டிகே அவர்களால் பதிலளிக்கவும் நான் வெளிப்படையாக அழைக்கப்பட்டிருந்தாலும், மெக்பிரைடு அல்லது பிற விமர்சனங்களுக்கு பதிலளிக்கும் வாய்ப்பு எனக்கு மீண்டும் மீண்டும் மறுக்கப்பட்டது. ஒரு கேள்வியைத் தவிர நீண்ட விவாத காலம். கூட்டத்தின் நடைமுறைக்கு யாரும் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கவில்லை. மே, 1976 இல், கோயில் பல்கலைக்கழகத்தில் எனது ஆய்வுக் கட்டுரையின் வாய்வழி பாதுகாப்புக்காக நான் வந்தபோது, ​​வர்ஜீனியா யூனியன் இறையியல் கருத்தரங்கைச் சேர்ந்த ஜேம்ஸ் ரோஸ், ஆசிரியரை ஒரு சிறப்பு எதிரியாக அழைக்கும்படி கேட்டார், அவர் எனது ஆய்வறிக்கையை விவாதித்து சவால் விடலாம். இந்த விவாதம் சுமார் 2 மணிநேரம் நீடித்தது மற்றும் சில சமயங்களில் மிகவும் விரோதமாகவும், ஆசிரியர்களால் ஆய்வறிக்கையை ஏற்றுக்கொள்வதை கடுமையாக எதிர்த்ததாகவும் இருந்தது. எவ்வாறாயினும், கோயிலின் பீடம் எனக்கு ஒருமனதாக பி.எச்.டி பட்டம் வழங்கியது, ஆசாரம்: சும்மா கம் லாட்.

இந்த காலகட்டத்தில், கத்தோலிக்க விவிலிய சங்கம் மற்றும் விவிலிய இலக்கிய சங்கம் ஆகியவற்றிலிருந்து எனது ஆய்வுக் கட்டுரைக்கு மாநிலங்களின் எதிர்வினை தொடர்ந்து எதிர்மறையாக இருந்தது, ஏராளமான ஆய்வுக் கட்டுரைகளுடன், எனது படைப்புகளை விமர்சித்து நிராகரித்தது, எனது திறன் என் ஒருமைப்பாடு. சிபிஏ மற்றும் எஸ்.பி.எல். இன் 1975 மற்றும் 1976 ஆண்டு கூட்டங்களில் கலந்துகொண்டு, இந்த இரண்டு ஆண்டு காலப்பகுதியில் சுமார் 45 கற்பித்தல் பதவிகளுக்கு விண்ணப்பித்தேன், எனது எந்தவொரு விண்ணப்பத்திற்கும் ஒரு பதிலும் அல்லது ஒப்புதலும் கிடைக்கவில்லை. இதற்கு மாறாக, 1976-1979 வரை வட கரோலினா பல்கலைக்கழகத்தில் எபிரேய பைபிளில் பல பகுதிநேர படிப்புகளை கற்பிக்கும்படி என்னிடம் கேட்கப்பட்டது, இதை ஜான் வான் செட்டர்ஸ் மற்றும் ஜாக் சாசன் இருவரும் கடுமையாக ஆதரித்தனர், ஆனால் அறிவார்ந்த விவாதங்கள் விலகிவிட்டன சேப்பல் மலையிலிருந்து தொடர்ச்சியாக கடுமையான மற்றும் எதிர்மறையானவை. இந்த எதிர்மறையான முறையை உடைத்த முதல் விழிப்புணர்வு 1976 ஆம் ஆண்டு ஜேபிஎல்லில் மதித்யாகு செவாட் எழுதிய மதிப்பாய்வு ஆகும். புதிய இஸ்ரேலிய மற்றும் யூத வரலாற்றிற்கான ஜோசப் மற்றும் மோசே கதைகள் குறித்த ஒரு கட்டுரையை வழங்கவும் நான் அழைக்கப்பட்டேன். எமோரி பல்கலைக்கழகத்தில் ஜான் ஹேய்ஸ் மற்றும் ஜே. மேக்ஸ்வெல் மில்லர் ஆகியோரால் தயாரிக்கப்பட்டது. இருப்பினும், மதிப்புரைகளின் எதிர்மறை முறை பெரும்பாலும் தடையின்றி தொடர்ந்தது. இந்த அவநம்பிக்கையான வளர்ச்சி எப்போதாவது மேம்படுத்தப்பட்டது, எடுத்துக்காட்டாக, ஹார்வர்டில் உதவி பேராசிரியர் பதவிக்கான எனது விண்ணப்பக் கடிதத்திற்கான பதில். தேடல் குழுவின் தலைவராக இந்த விண்ணப்பம் திறக்கப்படாமல், எஃப்.எம்.சி. அரிசோனா பல்கலைக்கழகத்தில் காலியிடத்தை நிரப்ப ஒரு தேடல் குழுவின் தலைவரான வில்லியம் டெவரின் கடிதமும் இருந்தது, அந்த பதவிக்கான எனது விண்ணப்பத்தை நான் திரும்பப் பெறுமாறு ஒரு “நட்பு” கோரிக்கையை விடுத்தேன். 1980 க்குப் பிறகு, பொது விவாதத்தின் பாதையை நான் இழந்தேன். நான் அதைச் செய்யக்கூடிய அளவிற்கு, நான் செய்ய விரும்பும் ஒவ்வொரு பங்களிப்பையும் நிராகரிப்பது மிகவும் தொடர்ச்சியாகவும் இரக்கமின்றி விமர்சனமாகவும் இருந்தது. வேலையில்லாத அறிஞர் என்ற முறையில், நான் மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடியவனாக இருந்தேன், அது என் இதயத்தை உடைத்தது, ஒரு நிறுவனமாக அமெரிக்க உதவித்தொகைக்கு ஒரு காலத்தில் நான் கொண்டிருந்த மரியாதை அனைத்தையும் அழித்துவிட்டது. நான் கலந்து கொள்ள முடிந்த மிகச் சில உள்ளூர் மற்றும் தேசிய சிபிஏ மற்றும் எஸ்.பி.எல் மாநாடுகளில், நான் வழங்க முன்வந்த ஆவணங்கள் விளக்கமின்றி தொடர்ந்து நிராகரிக்கப்பட்டன, ஒரு காலகட்டத்தில் கூட வேறு எந்த தலைப்பும் எனது மற்றும் வான் செட்டர்ஸின் பணிகளுடன் ஒரு தலைப்பாக போட்டியிடவில்லை நான் நிச்சயதார்த்தத்தை நாடிய காங்கிரஸில் ஆர்வம். இதற்கு நேர்மாறாக, டாய்ச் ஃபோர்ஷ்சங்ஸ்ஜெமின்சாஃப்ட் மற்றும் சர்வதேச ஐ.ஓ.எஸ்.ஓ.டி கூட்டங்களில் பேசுவதற்கான எனது விண்ணப்பங்கள் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டன, இருப்பினும் இந்த அழைப்புகளை மதிக்க பயண மானியங்களை என்னால் பெற முடியவில்லை.

நான் விவாகரத்து செய்திருந்தேன், செயின்ட் பால் உயர்நிலைப் பள்ளியில் மூன்று ஆண்டுகள் கற்பித்தேன், ஒரு கைக்குழந்தையாக இருந்தேன், ஒரு டிராவல்மேன் ஹவுஸ் பெயிண்டர் ஆனேன். 1984 இலையுதிர்காலத்தில் நான் எனது சொந்த வியாபாரத்தைத் தொடங்கினேன், எகோல் பிப்லிகிடமிருந்து எனக்கு ஒரு கடிதம் வந்தபோது, ​​அவர்களின் வருடாந்திர பேராசிரியர் பதவி எனக்கு வழங்கப்பட்டது என்று என்னிடம் கூறினார், அதில் ஒரு செமஸ்டருக்கான எகோலில் கற்பித்தல் சம்பந்தப்பட்டது. வருடாந்த பேராசிரியர் பதவிக்கு கத்தோலிக்க விவிலிய சங்கம் நிதியளித்தது, வில்லியம் தாம்சன் (நான் தனிப்பட்ட முறையில் சந்தித்ததில்லை) அவர்களால் க honor ரவத்திற்காக பரிந்துரைக்கப்பட்டேன். நியமனத்தை மறுக்க நான் நெருங்கி வந்தேன், ஆனால் இறுதியில் 1985 ஆம் ஆண்டின் கோடையின் பிற்பகுதியில் என்னால் எருசலேமுக்குச் செல்ல முடியவில்லை. நான் கண்டுபிடிப்பதற்கு வெகு காலத்திற்கு முன்பே-கோலின் அருமையான நூலகத்தின் உதவியுடன்-வான் செட்டர்ஸ் மற்றும் நானும் 1980 களின் போக்கில் ஆரம்பமானது உண்மையில் பிரதானமாகிவிட்டது, ஏனென்றால் ஜெர்மனி, ஹாலந்து, டென்மார்க் மற்றும் இங்கிலாந்து ஆகிய நாடுகளில் இது மிகவும் வலுவாக ஆதரிக்கப்பட்டது. எவ்வாறாயினும், எந்தவொரு சுய-வாழ்த்துக்களும் துரதிர்ஷ்டவசமாக கடும் விமர்சனத்தால் குறுகிய சுற்றுக்கு உட்பட்டன - எக்கோ எபிரேய யூத-விரோத பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்த சாரா ஜாபெட் அவர்களுடைய வருடாந்திர பேராசிரியராக என்னை நியமித்ததற்காக வெளிப்படையாக குற்றம் சாட்டப்பட்டார். நான் ஆல்பிரைட் நிறுவனத்தால் ஒதுக்கப்பட்டிருந்தாலும், பிரிட்டிஷ் மற்றும் ஜெர்மன் பள்ளிகளில் உள்ளவர்களுடன் நான் நன்றாகப் பணியாற்றினேன், மலமத், பால் மற்றும் எபிரேய பல்கலைக்கழகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் மற்றும் பழங்காலத் துறையைச் சேர்ந்த பல்வேறு சகாக்கள் மற்றும் நண்பர்கள் ஆகியோருடன் நான் நன்றாகப் பழகினேன். டப்பிங்கர் அட்லஸில் எனது முந்தைய வேலை. எக்கோலில் எனது பதவிக் காலத்தின் முடிவில், எக்கோல் பிபிலிக்கின் யுனெஸ்கோ நிதியுதவித் திட்டத்திற்கான இயக்குநராக நான் நியமிக்கப்பட்டேன்: டோபனோமி பாலஸ்தீனியென், இது நவீன பாலஸ்தீனிய இடப்பெயர்ச்சியில் பண்டைய இடப் பெயர்களின் ஒருமைப்பாட்டைக் கையாண்டதுடன், மற்றவற்றுடன் ஒரு படைப்பிலும் இருந்தது முதன்மையாக வரலாற்று புவியியலில் ஒன்றான இஸ்ரேலியர்கள் பாலஸ்தீனிய மேலாதிக்கத்தை அரபு மயமாக்கியதற்காகவும் இந்த பிராந்தியத்தின் கலாச்சார பாரம்பரியத்திற்கு சேதம் விளைவிப்பதாகவும் விமர்சித்தனர். இந்த திட்டம் "யூத எதிர்ப்பு" என்று குற்றம் சாட்டப்பட்டபோது, ​​சவுதி நிதி திரும்பப் பெறப்பட்ட பின்னர் யுனெஸ்கோ அவர்களின் ஆதரவை கைவிட்டது.



Status: Offline
Posts: 23951

நான் மீண்டும் வேலையில்லாமல் இருந்தேன், மாநிலங்களுக்குத் திரும்பியதும், “இஸ்ரேலின் வரலாறு” குறித்த ஒரு புத்தகத்திற்காக NEH பெல்லோஷிப்பிற்கு விண்ணப்பிக்கும் போது ஓவியம் எடுத்தேன். ஜாக் சாஸனின் ஆதரவுக்கு நன்றி, எனக்கு ஒரு வருட கூட்டுறவு கிடைத்தது என்னை சிகாகோ ஓரியண்டல் நிறுவனத்தின் நூலகத்திற்கு அழைத்துச் சென்றேன். அங்கு நான் கோஸ்டா அஹ்ல்ஸ்ட்ரோம் சந்தித்தேன், நாங்கள் பல அற்புதமான மாதங்களுக்கு ஒன்றாக மதிய உணவு சாப்பிட்டோம். லாரன்ஸில் ஒரு ஆசிரியர் மாற்று வேலைக்கு அவர் என்னை பரிந்துரைத்தார், அங்கிருந்து ஒரு முறை வண்ணப்பூச்சு தூரிகையை எடுக்காமல், 1989 ல் நான் மார்க்வெட் பல்கலைக்கழகத்தின் ஜேசுட் பல்கலைக்கழகத்திற்கு சென்றேன். எவ்வாறாயினும், மில்வாக்கியில் ஒருமுறை, கடுமையான பிரச்சினைகள் என்னை எதிர்கொண்டன: ஒருபுறம், பல்கலைக்கழகத்தின் பழமைவாத கத்தோலிக்கர்களிடமிருந்து, எனது ஆய்வுக் கட்டுரைக்கு ராட்ஸிங்கரின் எதிர்ப்பை நன்கு அறிந்தவர், மறுபுறம், ஒரு உள்ளூர் ரப்பியிடமிருந்து, நான் அடக்குமுறைக்கு உட்படுத்திய, யார் கருத்தில் கொண்டவர்கள் எனக்கு ஒரு சமாதானவாதி. ஈராக் போரை வென்றதில், இது எளிதில், எவ்வளவு கவனக்குறைவாக, இஸ்ரேலின் எதிரியாக மொழிபெயர்க்கப்பட்டது. நான் மில்வாக்கியில் ஒரு சமாதானவாதியாகவும் அரசியல் ரீதியாகவும் பொதுவில் இருந்ததால், பாலஸ்தீனத்தில் எனது அனுபவமும் அன்றாட வாழ்க்கையைப் பற்றிய அறிவும் கொடுக்கப்பட்ட தொடர்புடைய குற்றச்சாட்டுகளைத் தவிர்ப்பது மிகவும் கடினம். ஈராக், சமாதானம் மற்றும் அமெரிக்க அரசியலில் இஸ்ரேலின் பங்கு பற்றிய இந்த விவாதங்களுக்கு நடுவில், நான் மார்க்வெட்டில் மகிழ்ச்சியடைந்தேன், என் மாணவர்களைக் குவித்தேன், நேசித்தேன், இஸ்ரேலிய மக்களின் ஆரம்பகால வரலாற்றை தொடர்ந்து எழுதினேன். 31 உறுப்பினர்களைக் கொண்ட ஒரு பீடத்தில் சர்வதேச அளவில் நான் நன்கு அறியப்பட்ட அறிஞராக இருந்ததால் இது மார்குவெட்டிலும் மோசமாக இருந்தது, ஆனால் எனக்கு பதவிக்காலம் இல்லை Mar மார்க்வெட் ஒரு மிதமான மற்றும் மிகவும் பழமைவாத ஆசிரியராக இருந்தார். 1992 ஆம் ஆண்டு வசந்த காலத்திற்கு பணிக்கால மதிப்பாய்வு அமைக்கப்பட்டது. நான் ஒரு செமஸ்டர் பிலிப் டேவிஸை மார்க்வெட்டிற்கும், விரிவுரைகளுக்காக லெம்சையும் அழைத்து வந்தேன். நான் மகிழ்ச்சியாக இருந்தேன், பதவிக்காலத்திற்கான வாக்குகள் எனக்கு ஆதரவாக 30-1 என்று கற்பனை செய்தேன். 1992 வசந்த காலத்தில், இஸ்ரேலிய மக்களின் ஆரம்பகால வரலாறு குறித்த ஒரு நீண்ட மற்றும் மிகவும் சாதகமான விமர்சனம் லண்டன் செய்தித்தாளான இன்டிபென்டன்ட் ஞாயிற்றுக்கிழமை முதல் பக்கத்தில் தோன்றியது, மேலும் சண்டே டைம்ஸால் விரைவாக எடுக்கப்பட்டது, அதன்பிறகு எண்ணற்ற ஆவணங்கள். மார்க்வெட் பல்கலைக்கழகம் அதன் மிகப் பெரிய திகிலின் பெருமைமிக்க விருந்தினராக இருந்தது: ஒரு விமர்சன வரலாற்றாசிரியர். வாக்குகள் மாற்றப்பட்டன, நான் ஒரு வேலையை விட்டு வெளியேறினேன்.

1990 ஆம் ஆண்டில் நியூ ஆர்லியன்ஸில் நடந்த எஸ்.பி.எல் இன் வருடாந்திர கூட்டத்தில் நான் இறுதியாக நீல்ஸ் பீட்டர் லெம்சேவை சந்தித்தேன், நாங்கள் உடனடியாக வேகமான நண்பர்களாகிவிட்டோம். எனது மாணவர்களுக்கு ஒரு சொற்பொழிவு செய்ய நான் அவரை மார்குவேட்டுக்கு அழைத்தேன். அவர் வந்ததும், கோபன்ஹேகனில் திறந்திருந்த பேராசிரியர் பதவிக்கு நான் விண்ணப்பிக்க பரிந்துரைத்தேன். இருப்பினும், ஐரோப்பாவில் பேராசிரியர் எவ்வளவு பொறாமையுடன் பாதுகாக்கப்பட்டார் என்பதை அறிந்து, ஒரு அமெரிக்கருக்கு அத்தகைய பரிசை யாராவது கொடுக்க விரும்புகிறார்களா என்று மிகவும் சந்தேகிக்கிறேன், நான் அவரை பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. மேலும், அந்த நேரத்தில் நான் எனது பதவிக்காலத்திற்கு ஆதரவாக 30-1 வாக்குகள் பெற்றிருந்தேன், எனது “வேர்களுக்கு” ​​(1980 களில் வெளியிடப்பட்ட ஒரு புத்தகத்தின் தலைப்பு) மிக நெருக்கமான ஒரு இடத்தில் நான் கற்பித்தேன், அதனால் நான் சிரித்தேன் நான் இருந்த இடத்தில் நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன் என்றார். அது நன்றி வான்கோழி மீது இருந்தது. சில மாதங்களுக்குப் பிறகு எனது ஆரம்பகால வரலாறு தோன்றியது மற்றும் துரதிர்ஷ்டவசமாக மிகவும் சாதகமாக மதிப்பாய்வு செய்யப்பட்டது, அதனால் நான் திடீரென்று பதவிக்காலத்திற்கான ஆதரவை இழந்தேன், கோபன்ஹேகனில் உள்ள பதவியைப் பற்றி அவர் என்ன பரிந்துரைத்தார் என்பது குறித்து அவர் தீவிரமாக இருந்தாரா என்று அவரிடம் கேட்க நீல்ஸ் பீட்டரை எழுதினேன். நான் ஆச்சரியமாகவும் எதிர்பாராத விதமாகவும் கிடைத்ததோடு மட்டுமல்லாமல், வேலையின்மைக்கான ஒரு குறிப்பிட்ட எதிர்காலத்தைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன் (அப்போது எனக்கு வயது 53). அவர் தீவிரமாகிவிட்டார், ஆண்டு முடிவதற்குள் எனக்கு இரண்டு டஜன் சிவப்பு ரோஜாக்கள் கிடைத்தன, மேலும் கோபன்ஹேகன் பீடத்தில் பழைய ஏற்பாட்டு எக்ஸெஜெஸிஸில் பேராசிரியராக சேர வேண்டும் என்ற கோரிக்கையும் எனக்கு கிடைத்தது. நான் மே, 1993 இல் கோபன்ஹேகனுக்கு வந்து மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தேன்.


1 ஜான் ஹியூஸ்மேன், “தொல்பொருள் மற்றும் ஆரம்பகால இஸ்ரேல்: இன்று காட்சி” கத்தோலிக்க விவிலிய காலாண்டு 34 (1975), 1-16.

கருத்துரைகள் (12)

மாணவர்கள் தங்கள் பேராசிரியர்களுடன் உடன்பட வேண்டும் அல்லது வேறு எங்காவது படிக்க வேண்டும் என்றும், ஒரு மாணவரின் வாதத்தின் இறுதி உண்மை அல்லது பொய் உண்மையில் பொருத்தமற்றது என்றும் (பேராசிரியருடனான ஒப்பந்தம் பொருத்தமானது) என்று எனக்கு நேரடியாக கார்னலில் கூறப்பட்டது. விவிலிய "ஆதியாகமம் ஆணாதிக்க காலம்" என்பது விவிலிய "நீதிபதிகள் காலத்துடன்" சமகாலமானது என்று இப்போது பெரிதும் நிரூபிக்கப்பட்ட முன்மொழிவுக்காக, நான் எழுதிய ஒரு காகிதத்தின் மீது கார்னலில் இருந்து கட்டாயமாக வெளியேற்றப்பட்ட சூழலில் இது எழுந்தது. ஆலோசகரின் பாரம்பரிய தேசபக்தர்கள். ஆதியாகமம் ஆணாதிக்க காலம் இரும்பு I ஆக இருக்கக்கூடும் என்று நான் மிகவும் அப்பட்டமான ஒன்றை நம்பினால், ஒரு தாமஸ் தாம்சனின் கீழ் கண்டுபிடித்து படிக்க வேண்டும் என்று என் ஆலோசகர் முரண்பாடாக பரிந்துரைத்தார். அது முடிந்தவுடன், நான் செய்தேன். மில்வாக்கியில் தாம்சனைப் பார்த்து, அவரை இரவு உணவிற்கு அழைத்துச் சென்றது எனக்கு நினைவிருக்கிறது, அங்கு ராட்ஸிங்கரின் கதையையும் தாம்சன் சந்தித்த மற்ற நபர்களையும் நான் கவனித்தேன். "ராட்ஸிங்கர் எப்போதாவது போப் ஆக முடியுமா?" என்று தாம்சனிடம் கேட்டது எனக்கு நினைவிருக்கிறது. ஒருபோதும் நடக்காது என்று தாம்சன் எனக்கு உறுதியளித்தார். பின்னர் தாம்சன் கோபன்ஹேகனுக்குச் சென்றார், தாம்சனும் லெம்சேவும் கோபன்ஹேகனுக்கு என் பட்டப்படிப்பை முடிக்க என்னை அழைத்தார்கள், அதை நான் செய்தேன். நான் எப்படி நன்றி சொல்ல முடியும் என்று தாம்சனிடம் ஒரு முறை கேட்டேன். அவர் கூறினார்: ஒருநாள் நான் உங்களுக்கு உதவி செய்தேன் என்று நீங்கள் நினைப்பது போல் நீங்கள் உதவி செய்யும் ஒரு மாணவர் இருப்பார்; அப்படித்தான் நீங்கள் எனக்கு திருப்பித் தருவீர்கள். தாம்சனின் இந்த குறைவான, சக்திவாய்ந்த தனிப்பட்ட கதையால் பல கருத்துக்கள் எழுப்பப்பட்டுள்ளன. முதலாவதாக, இஸ்ரேலை ஆண்டிசெமிட்டிசம் மற்றும் அரசியல் ரீதியாக விமர்சிப்பது குறித்து: தாம்சனை நான் பல ஆண்டுகளாக அறிந்திருக்கிறேன், அவருடைய அரசியல் கருத்துக்கள் எதுவாக இருந்தாலும், அவர் ஆண்டிசெமிடிக் அல்லது யூத எதிர்ப்பு அல்ல. தாம்சன் அனுபவித்த எதிர்விளைவுகளின் பின்னணியில், இஸ்ரேலுக்கு ஆதரவான அரசியல் கருத்துக்களைக் கொண்ட ஒரு ஆல்பிரைட்டன் பள்ளி, அரை-விவிலிய பிரதான நவ-அடிப்படைவாதத்தின் அசுத்தமான கூட்டணியை ஒருவர் சந்தேகிக்க முடியாது. இரண்டாவதாக, லெம்சேவின் பங்கு கருத்துக்குத் தகுதியானது: சில மூத்த நபர்கள் புத்திசாலித்தனத்தால் அச்சுறுத்தப்படுகிறார்கள், தாம்சன் போன்ற ஒருவரால் அச்சுறுத்தப்படுகிறார்கள், ஆயினும் லெம்பே தாம்சனை கோபன்ஹேகனுக்கு வரவேற்கும் அளவுக்கு பெரியவராக இருந்தார், மேலும் கல்வி ஆராய்ச்சியின் உற்பத்தி மற்றும் வளமான மைதானம் என்ன? மூன்றாவதாக, தாம்சன் குறிப்பிட்ட ஒரு நபருடனான தனிப்பட்ட தொடர்பு: நான் அதை பின்னர் வரை உணரவில்லை, ஆனால் தாம்சன் அவருடன் எனது ஆரம்ப ஐந்து மணி நேர விருந்தில் தாம்சன் குறிப்பிட்டுள்ள ஜேம்ஸ் ரோஸ் (ஆனால் ரோஸ் டாம்ஸை மறுத்த விவரம் எனக்கு நினைவில் இல்லை இந்த கட்டுரையைப் படிக்கும் வரை எஸ்.பி.எல். . . நான் அவரை ஒருபோதும் சந்தித்ததில்லை என்றாலும், என்னுடைய உறவினர் என்று பின்னர் அறிந்து ஆச்சரியப்பட்டேன்: அவருடைய மனைவி என் தாயின் முதல் உறவினர். கதையின் ரோஸின் பதிப்பு என்ன என்று நான் எப்போதுமே ஆச்சரியப்பட்டேன் - தாம்சன் எமோரியில் பிஹெச்டி பெறுவதைத் தடுக்க முயற்சித்ததற்கான காரணம் - ஆனால் குடும்பத் தொடர்பு கொள்ளவும் அவரிடம் கேட்கவும் தைரியம் இல்லை, பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை நான் இறுதியாக என் தைரியத்தை வளர்த்துக் கொண்டேன் மற்றும் தொலைபேசி அழைப்பு. துரதிர்ஷ்டவசமாக நான் தாமதமாகிவிட்டேன் என்று கற்றுக்கொண்டேன்; நான் அழைப்பதற்கு முன்பே அவர் இறந்துவிட்டார் (மற்றும் அவரது மனைவி அவருக்கு முன் இறந்ததால் என்னால் அவளிடம் கேட்கவும் முடியவில்லை). தாம்சனின் கீழ் படிப்பது எனக்கு ஒரு கனவு நனவாகியது, மேலும் என் மனைவியைச் சந்திப்பதில் பிற விஷயங்களுக்கிடையில் விளைந்தது, எனவே தாம்சனின் கதையில் மகிழ்ச்சியான முடிவு, அல்லது ஒருவர் அதை எப்படிப் பார்க்கிறார் என்பதைப் பொறுத்து ஆரம்பம் ஆகியவை டாமிற்கு மட்டுமல்ல. தாம்சனின் கதை அவரை அறிந்தவர்களால் நீண்ட காலமாக அறியப்பட்டிருக்கிறது, தற்போதைய கட்டுரையில் கூறப்பட்டுள்ளபடி தாம்சனின் கணக்கில் எந்தவிதமான தவறுகளும் முரண்பாடுகளும் இல்லை என்பதை நான் அறிவேன். எழுப்பப்பட்ட பிரச்சினைகள் குறித்து அர்த்தமுள்ள விவாதம் இருக்கலாம் என்று நம்புகிறேன்.

# 1 - கிரெக் ட oud ட்னா - 04/18/2011 - 02:31

பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஹார்வர்டில் நான் எழுதிய தேர்வில், எம்டி, எல்எக்ஸ்எக்ஸ் மற்றும் டிஎஸ்எஸ் சாமுவேல் துண்டுகளைப் பயன்படுத்தி அப்னருக்காக டேவிட் புலம்பியதை ஒரு உரை புனரமைப்பு செய்தேன். எழுதப்பட்ட தேர்வுகளின் வாய்வழி பாதுகாப்பில், கிராஸ் அவர் செய்ததைப் போலவே நான் அதை புனரமைத்தேன் என்று கருத்து தெரிவித்தார்; டாம் லாம்ப்டின், "அது சரியாக இருப்பதை விட சிறந்தது!" நேரம் மட்டுமே வினவலின் பொருத்தத்தை உறுதிப்படுத்தியுள்ளது மற்றும் விரிவுபடுத்தியுள்ளது.

# 2 - பீட்டர் மிஸ்கால் - 04/20/2011 - 12:56




Status: Offline
Posts: 23951

நிச்சயமாக இது தணிக்கை மற்றும் அரசியல்மயமாக்கலின் அதிர்ச்சியூட்டும் கதை. ஏமாற்றத்தின் கதை.

கத்தோலிக்க மதத்திற்கு அதிகாரப்பூர்வமாக உறுதியளித்த ஒரு இறையியல் துறையினுள் 70 களின் முற்பகுதியில், தாராளமயமானதாகத் தோன்றியதில் எனக்கு கொஞ்சம் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது, ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட பைபிளின் வரலாற்று விவரிப்பு குறித்து யாராவது ஒரு பெரிய சந்தேகம் இருப்பதாக நம்பலாம். துறையின் தயாரிப்புகளில் ஒன்றாக. அந்த நாட்களில் சில உத்தியோகபூர்வ அங்கீகார முத்திரையுடன் வெளிவருவதைக் கண்டு வெளியில் இருந்து நான் மிகவும் ஆச்சரியப்பட்டிருப்பேன்.

திரு. ராட்ஸிங்கர், கெசா வெர்ம்ஸ் எழுதிய அவரது சமீபத்திய புத்தகத்தின் மதிப்பாய்விலிருந்து நான் புரிந்துகொண்டபடி, விவிலிய விவரிப்பின் மற்றொரு நன்கு அறியப்பட்ட பகுதி, இயேசுவின் இரத்தத்தைப் பற்றிய யூதர்களின் அழுகை வரலாற்று உண்மைடன் ஒத்துப்போகவில்லை என்று இப்போது கூறுகிறது. - 'கத்தோலிக்கர்கள் இல்லை' மற்றும் விலைமதிப்பற்ற சில புராட்டஸ்டன்ட்டுகள் சமீப காலம் வரை நினைத்திருப்பார்கள். 60 களின் டூபிங்கனின் தாராளமயம் இறுதியாக அதன் சொந்தமாக வந்துவிட்டது என்று இது அர்த்தப்படுத்துகிறதா?

எனக்கு சமீபத்தில் சர்ச் ஆஃப் இங்கிலாந்து தேவாலயத்தில் நியமிக்கப்பட்ட ஒரு நண்பர் இருக்கிறார், அந்த அமைப்பில் நான் ஒரு உறுதியான ஆனால் மிகவும் சந்தேகத்திற்குரிய உறுப்பினர். ஆதியாகமத்தைப் பற்றிய வாசிப்பு விஷயம் ஆல்பிரைட் மற்றும் பிரைட் ஆதிக்கம் செலுத்தியது போல் தோன்றியது. விமர்சன உதவித்தொகைக்கு இன்னும் நீண்ட தூரம் செல்ல வேண்டும்.

# 3 - மார்ட்டின் - 04/20/2011 - 21:43

சரி, டாம் புகார் செய்யக்கூடாது. சில நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர் எரிக்கப்பட்டிருப்பார்! (நான் அநேகமாக கியூவில் காத்திருப்பேன்.)

தேவாலயம் எப்போதுமே ஒரு சக்தி நிறுவனமாக இருந்து வருகிறது, அதை மாற்றுவது கடினம். வாதங்கள் நல்லது, ஆனால் அவை தோல்வியடையும் போது, ​​நீங்கள் சக்தியைப் பயன்படுத்துகிறீர்கள், கொடிய சக்தியைக் கூட பயன்படுத்துகிறீர்கள்.

1993 ஆம் ஆண்டில் டாம் தனது வேலையைப் பெற்றபோது, ​​அதே கோடையில் மன்ஸ்டரில் உள்ள எஸ்.பி.எல் இன்டர்நேஷனலில், ரோல்ஃப் ரெண்ட்டோர்ஃப் முணுமுணுத்துக்கொண்டே நடந்து கொண்டிருந்தார் என்று வதந்தி பரவியது: "இது நியாயமில்லை! கோபன்ஹேகன் அவர்கள் இருவரையும் கொண்டிருப்பது நியாயமில்லை." என்ன நடக்கிறது? டாம் மற்றும் நான் இருவரும் 1968 தலைமுறையைச் சேர்ந்தவர்கள், நாங்கள் இருவரும் அந்த ஆண்டின் அறிவுசார் இளைஞர்களின் முதன்மைத் தரத்தை உள்ளடக்குகிறோம்: உங்களுக்குச் சொல்லப்பட்ட எதையும் நம்புவதில்லை, ஆனால் வெளியே சென்று நீங்களே கண்டுபிடிக்க வேண்டும். கல்வி உலகின் ஒவ்வொரு மூலையிலும் நீங்கள் முடிவுகளைக் காண்கிறீர்கள், 1970 களில் ஏற்கனவே அறிவார்ந்த சிந்தனையின் முன்னேற்றத்தைக் கவனிக்காமல் இருப்பது ஒரு அற்புதமான அனுபவம். நான் 1968 இல் இஸ்ரேலின் வரலாற்றை அடுத்தடுத்து கட்டியெழுப்ப ஆரம்பித்தேன், பின்னர் "இஸ்ரேல் ஐ டொமெர்டிடென்" (நீதிபதிகள் காலத்தில் இஸ்ரேல் "), 1972 இல் வெளியிடப்பட்டது, மேலும் டான்ஸின் ஆபிரகாம் புத்தகத்தை டான்ஸ்க் தியோலாஜிஸ்க் டிட்ஸ்கிரிப்ட் 38 (1975), 304-306, 100% நேர்மறையான மதிப்பாய்வு, அதன்பிறகு இந்த விளையாட்டு இன்று டாம் மற்றும் நான் இருவரும் பண்டைய இஸ்ரேலைப் பற்றி எதுவும் பேசமாட்டோம், ஆனால் எந்தவொரு "பண்டைய இஸ்ரேலுக்கும்" சொந்தமில்லாத மக்களால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கட்டுமானமாகும்.

பண்டைய இஸ்ரேலை நாம் தவறவிடவில்லை, ஏனென்றால் இந்த "கொடூரமான" சமுதாயத்தின் வரலாற்றை ஒரு வரலாற்று நிறுவனமாக மறுகட்டமைப்பது பைபிளின் அணுகுமுறைகளை விட பலனளிக்கும் (இறையியல் பார்வையில் இருந்து) அணுகுமுறைகளுக்கு திறக்கப்பட்டுள்ளது. ஏறக்குறைய 200 ஆண்டுகளாக விவிலிய ஆய்வுகள். கடந்த காலங்களில் என்ன நடந்தது என்பது பற்றிய வரலாற்று கட்டுமானம் இன்று எதிர்காலத்தை ஒரு கண்ணால் செய்யப்படுகிறது, ஆனால் விவிலிய ஆய்வுகளில் அல்ல என்று அடிக்கடி கூறப்படுகிறது: இங்கே கடந்த காலம் ஒரு உண்மையாக பயன்படுத்தப்பட்டது, இது நிகழ்காலத்தில் எல்லாவற்றையும் தீர்மானிக்கும் மற்றும் எதுவும் நடக்காமல் தடுக்க வேண்டும் எதிர்காலத்தில். பிற துறைகளைச் சேர்ந்த தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்களிடையே (சி.எஃப். டெர்ஜே ஓஸ்டிகார்ட், அரசியல் தொல்லியல் மற்றும் புனித தேசியவாதம், கெட்ட்போர்க், 2007) பொது அவமதிப்பு வெளிப்படையானது.

முரண்பாடான உண்மை என்னவென்றால், 1970 களில் சரியான வேலை கிடைப்பதைத் தடுத்தவர்கள் என டாம் குறிப்பிடும் மக்கள் பெரும்பாலும் டாம் மீதான எதிர்ப்பிலிருந்து நினைவில் கொள்ளப்படுவார்கள் (ராட்ஸிங்கரைத் தவிர, நிச்சயமாக).

இறுதியாக, மாணவர்கள் தங்கள் பேராசிரியர்களைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்ற கோர்னலின் உதாரணத்தை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்: என்ன குப்பை, மாணவர்கள் தங்கள் பேராசிரியர்களை ஒருபோதும் பின்பற்றக்கூடாது. ரிச்சர்ட் வாக்னர் தனது வயதான காலத்தில் அவரைச் சுற்றி அவரது அபிமானிகளைக் கொண்டிருந்தபோது, ​​அவரிடம் ஒருவர் கேட்டார்: நீங்கள் இனி எங்களிடையே இல்லாதபோது நாங்கள் என்ன செய்ய வேண்டும்? வாக்னர்: கிண்டர், ஷாஃபென் சீ எட்வாஸ் ஆண்ட்ரெஸ் ("குழந்தைகள், வேறு ஏதாவது செய்யுங்கள் / புதியது"). ஆசிரியர்களாக, விமர்சன மாணவர்களை வளர்ப்பது கடமையாகும். எனது போதனையிலிருந்து இன்னொரு அதிகபட்சம்: மாணவர்களே, உங்கள் டாக்டர்வாட்டரைக் கொல்வதே உங்கள் முதல் கடமையாகும்! ஒரு முக்கியமான தலைமுறை வாரிசுகளை வளர்ப்பதில் டாமும் நானும் வெற்றி பெற்றோம் என்று மட்டுமே நம்புகிறேன்.

# 4 - நீல்ஸ் பீட்டர் லெம்ச் - 04/21/2011 - 06:54



Status: Offline
Posts: 23951

நான் சில நேரங்களில் கியூ கார்டனில் நுழைவதற்கு காத்திருக்கிறேன், ஆனால் ஒரு வரிசையில்.

பேராசிரியர்கள் இந்த ஓடிபால் சிகிச்சையைப் பெற வேண்டுமானால், மோசேயைப் பற்றிய பிராய்டின் கோட்பாடுகள், அவை சிறந்த இலக்கிய திறமையுடன் உருவாக்கப்பட்டன, ஆனால் நிலையான வர்ணனைகளில் குறிப்பிடப்படவில்லை எனில், மற்றொரு ஒளிபரப்பிற்குத் தகுதியானது.

# 5 - மார்ட்டின் - 04/27/2011 - 19:35

நான் இரண்டு ஆண்டுகளாக இணையத்தில் பதுங்கியிருக்கிறேன், இதற்கு முன்பு ஒரு கருத்தையும் வெளியிடவில்லை. இணைப்புகளைக் கிளிக் செய்வதன் மூலம் நான் இங்கு வந்தேன், சீரற்ற முறையில். இந்த வரலாறு மனித நடத்தை பற்றிய எனது இருத்தலியல் கோபத்தையும், தனிநபர்களின் பின்னடைவு மற்றும் அற்புதம் குறித்த எனது பிரமிப்பையும் தூண்டுகிறது. நான் ஒரு நாத்திகர் இல்லையென்றால், "கடவுள் உங்களை ஆசீர்வதிப்பார், டாக்டர் தாம்சன்" என்று சொல்ல விரும்புகிறேன். உங்கள் உதாரணத்திற்கு நன்றி.

# 6 - கசாண்ட்ரா வி. கிரேர் - 06/10/2011 - 02:25

கல்வி மற்றும் தேவாலய ஊழலின் மோசமான நிலை என்ன ஒரு அசாதாரண வெளிப்பாடு!

விவிலிய தொல்பொருளியல் அறிமுகம் இஸ்ரேல் ஃபிங்கெல்ஸ்டீனால் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட பைபிளிலிருந்து, சத்தியத்திற்கு விரோதமாக இருக்கும் இந்த சோகமான கதை தேவாலயத்தின் திகிலூட்டும் தார்மீக நிலை மற்றும் ராட்ஸிங்கர் அணுகுமுறையின் விளைவாக வீழ்ச்சியடைவது பற்றி அதிகம் கூறுகிறது.

# 7 - ராபர்ட் துலிப் - 07/14/2011 - 10:48

உலோகாயத வாதி

வாவ்! 60 களின் முற்பகுதியில் சிராகஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் மனநல மருத்துவத் துறையில் (குறிப்பாக அப்ஸ்டேட் மருத்துவ மையம்) தாமஸ் சாஸ் மற்றும் அவருடன் (எ.கா., எர்னஸ்ட் பெக்கர்) "மனநல அடக்குமுறை" பற்றி எனக்குத் தெரிந்திருந்தது. ஆனால் அசல் அல்லது தாமதமான ஏற்பாட்டு ஆய்வுகளின் துறைகளில் இத்தகைய கொடுமை இருக்கக்கூடும் என்று ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை.

இப்போது, ​​70 வயதைத் திருப்பி, "நற்செய்திகளை உருவாக்குதல்" (ஒரு வகையான ஹயம் மாகோபி ஜாக் மைல்களைச் சந்திக்கிறார்) எழுத மனம் கொண்டவர், எனக்கு இரண்டாவது எண்ணங்கள் உள்ளன.

பொதுவான பிரார்த்தனையிலிருந்து இன்றைய வாசிப்பு சாதாரண தீவிரவாதிகளுக்கான வழிபாட்டு முறை நெல்சன் மண்டெல்லாவின் துன்புறுத்தலைப் பிரதிபலிக்கிறது - "[எச்] ஓப் என்பது அநீதியின் நூல்களால் தொங்குவோருக்கு ஒரு உயிர்நாடியாகும். சிறைபிடிக்கப்பட்டவர்கள், ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் மறுக்கப்பட்டவர்கள் இருக்கும் வரை அடிப்படை மனித உரிமைகள், ஒரே பலவீனமான நூல்களால் நம்மைத் தொங்கவிடக் கருதுவதற்கு அனைவருக்கும் உதவுங்கள். "

# 8 - லாரி போட்மேன் - 02/10/2013 - 19:49


அன்புள்ள லாரி போட்மேன்,

உங்கள் அன்பான கடிதத்திற்கும் கிரெக் ட oud ட்னா, பீட்டர் மிஸ்கால், மார்ட்டின், நீல்ஸ் பீட்டர் லெம்ச், கசாண்ட்ரா கிரேர் மற்றும் ராபர்ட் துலிப் ஆகியோருக்கும் பதிலளிக்க உங்கள் இடுகையின் வாய்ப்பை இறுதியாக எடுத்துக்கொள்கிறேன். மண்டேலா இங்கே வெளிப்படுத்துவது இதுதான் என் நினைவுக் குறிப்பின் புள்ளியாக இருந்தது, அதில் எங்கள் கவனத்தை ஈர்த்ததற்கு நன்றி.


என்னைத் துன்புறுத்தியது அறிஞர்களின் அடக்குமுறை மற்றும் நீக்கப்பட்ட கணக்குகள் அல்ல - தேவாலயத்தின் நன்மைகள் மற்றும் என்னைப் போன்ற ஒருவரை நோக்கி இறையியல் ஈடுபாடு பற்றி லெம்ச் முற்றிலும் சரியானவர் அல்ல. உண்மையில், நாம் நினைப்பது அல்லது நம்புவது பெருகிய முறையில் பொருத்தமற்றது. விவிலிய ஆய்வுகளில் தற்போதைய 'விவாதம்' வரலாற்று கடந்த காலத்தைப் பற்றிய விவிலியக் கருத்தினால் முழு சமூகமும் அழிக்கப்பட்டவர்களின் சுதந்திரத்தையும் வாழ்க்கையையும் உள்ளடக்கியது. அடுத்த தலைமுறை பாலஸ்தீனியர்கள்தான் தங்கள் விசாரணையின் விலையை செலுத்துவார்கள்.

தாமஸ் எல். தாம்சன்- பேராசிரியர் எமரிட்டஸ், கோபன்ஹேகன் பல்கலைக்கழகம்

# 9 - தாமஸ் எல். தாம்சன், பேராசிரியர் எமரிட்டஸ், கோபன்ஹேகன் பல்கலைக்கழகம் - 02/14/2013 - 20:46

நான் 1976 இல் வர்ஜீனியா இறையியல் கருத்தரங்கில் ஒரு அடிப்படைவாத மாணவனாக இருந்தேன், உங்கள் புத்தகத்தைப் படித்தபோது, ​​நான் ஒருபோதும் ஒரே மாதிரியாக இருக்க மாட்டேன் என்று எனக்குத் தெரியும். வேதம், வரலாறு மற்றும் மதம் ஆகியவற்றின் மிகவும் நியாயமான மாணவனாக என்னை மாற்றுவதில் இது முக்கியமானது. ஆனால் எனது பேராசிரியர்களால் "அங்கு செல்ல" முடியாது என்று எனக்குத் தெரியும் (அவர்களில் ஒருவர் ஜிம் ரோஸ்) எனவே என் கவனத்தை என்.டி.க்கு மாற்றினேன். நான் பாரிஷ் ஊழியத்தில் ஒரு எபிஸ்கோபல் பாதிரியார் மற்றும் OT ஆய்வுகள், தொல்லியல் போன்றவற்றில் தொடர்ந்து இருக்கிறேன். ஒரு சிறந்த விளக்கம் இல்லாததால் நான் ஒரு "குறைந்தபட்ச". என் வாழ்க்கையில் உங்கள் செல்வாக்கிற்கு நன்றி மற்றும் மன்னிக்கவும், உங்கள் உண்மையைச் சொல்ல உங்களுக்கு இவ்வளவு செலவாகும்.

ஜே மில்ஸ்

# 10 - எட்வர்ட் மில்ஸ் - 10/04/2013 - 22:09

யூத மதத்தை ஒரு போலி வரலாற்றைக் கொண்ட ஒரு கண்டுபிடிக்கப்பட்ட மதமாக நிராகரித்து உங்கள் புத்தகத்தை நீங்கள் எழுதியிருந்தீர்கள், சாலொமோனின் காலத்தில் யூத மதம் உண்மையில் இருப்பதாகக் கூறும் எத்தியோப்பியன் சான்றுகள் குறித்து நீங்கள் என்னுடன் தொடர்பு கொண்டீர்கள். எத்தியோப்பியன் தோராவின் தன்மை, எஸ்ராவின் 613 உடன் ஒப்பிடும்போது 40 சட்டங்கள் மற்றும் உஸ்பெக் தோராவின் பொதுவுரைகள் இதை ஆதரிக்கின்றன. கி.மு .800 ஆம் ஆண்டில் வடக்கு எத்தியோப்பியாவில் உள்ள கல்வெட்டுகளின் சிக்கல்களும் இருமுறை எபிரேயர்கள் இருந்தன, உடன்படிக்கைப் பெட்டி (நோல்டெக்) தொடர்பான சொற்களஞ்சியத்தின் பழமை, மற்றும் பண்டைய மேற்கு அரேபியருக்கு ஒரு குறிப்பிடத்தக்க அளவு உள்ளது என்ற ராபின் அறிக்கை ஹீப்ரு சொல்லகராதி மற்றும் இலக்கணம். பழைய ஏற்பாடு உண்மைதான் ஆனால் மேற்கு அரபியில் நிகழ்ந்தது என்ற சாலிபியின் வாதத்தை இவை ஆதரிப்பதாகத் தெரிகிறது; ஹில்கியாவும் எஸ்ராவும் அசல் தோராவை எடுத்து அதை விரிவுபடுத்தினர் என்ற எனது கோட்பாடு. அரேபிய, உஸ்பெக் மற்றும் ஆபிரிக்க ஆதாரங்களை கருத்தில் கொள்ளாமல் நீங்கள் "யூத மதம் மறுப்பு" க்கு அடியெடுத்து வைத்தது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.


# 11 - டாக்டர் பெர்னார்ட் லீமன் - 05/10/2015 - 14:22

அன்புள்ள பெர்னார்ட் லீமன்,

பேராசிரியர் சாலிபி, இங்க்ரிட் ஹெல்ம் மற்றும் நான் கடந்த ஆண்டு அரேபிக் மொழியில் ஒரு தொகுதியை வெளியிட்டீர்கள். இந்த தொகுதியை ஜியாட் ம oun னா திருத்தியுள்ளார் மற்றும் காட்மஸ் பிரஸ் (டமாஸ்கஸ் மற்றும் பெய்ரூட்) வெளியிட்டுள்ளார். இது ஜெர்மன் மற்றும் ஆங்கிலத்திலும் வெளியிடப்பட இருந்தது, ஆனால் சிரியாவின் நிலைமை ஜியாட் அளவை வெளியேற்ற அனுமதித்தது என்பதில் நான் உறுதியாக இல்லை.

உங்கள் கூற்றுகளுக்கு எந்த ஆதாரமும் இல்லை என்று நான் உண்மையில் நினைக்கவில்லை, ஆனால் தயவுசெய்து நான் இதைப் பற்றி எழுதியதைப் பாருங்கள். மதங்கள் மனித சொற்பொழிவு என்று நான் நம்புகிறேன் என்றாலும் நான் ஒருபோதும் யூத மதத்தை நிராகரிக்கவில்லை. யூத மதத்திற்கு ஒரு போலி வரலாறு இருப்பதாக நான் ஒருபோதும் வாதிடவில்லை, விவிலியக் கதை வரலாறு அல்ல என்று நான் வாதிட்டேன். ஆல்பிரைட்டின் வரலாறு ஒரு போலி வரலாறு.

தாமஸ் எல். தாம்சன்-பேராசிரியர் எமரிட்டஸ், கோபன்ஹேகன் பல்கலைக்கழகம்

# 12 - தாமஸ் எல். தாம்சன் - 05/10/2015 - 18:40

பண்டைய உலகில் வாழ்ந்த ஒரு நபரின் வரலாற்றுத்தன்மை குறித்த நேரடி கேள்விகள் மிகவும் சிக்கலானவை என்பது பிரச்சினையின் ஒரு பகுதி என்று நான் நினைக்கிறேன். ஒருபுறம், அத்தகைய தொலைதூர கடந்த காலத்தின் எந்தவொரு நபரையும் ஆதாரங்கள் மூலமாக மட்டுமே நாங்கள் அறிவோம்; எனவே, எங்கள் கேள்வி முறையாகக் கேட்கப்பட வேண்டுமானால், நம்மிடம் உள்ள எந்த ஆதாரங்களின் வரலாற்றுத்தன்மையையும் அது கேள்விக்குள்ளாக்க வேண்டும்: இது கடந்த காலத்திலிருந்து பரப்பப்பட்ட பாரம்பரிய விவரிப்புகளின் ஒரு நபருடன் கையாளும் போது ஒரு வல்லமைமிக்க கேள்வி. வரலாற்று போன்ற ஒரு நபரை தீர்ப்பதில் எங்களுக்கு உத்தரவாதம் உள்ளது என்ற முடிவு, அது அடிப்படையாகக் கொண்ட ஆதாரங்களை விட வலுவானதல்ல. எவ்வாறாயினும், அத்தகைய எண்ணிக்கை இல்லை என்று ஒரு எதிர்மறையான அறிக்கையை அடைய முடியாது: அத்தகைய ஒரு நபரை நம் வரலாற்றின் ஒரு பகுதியாக மாற்றுவதற்கு எங்களுக்கு எந்த உத்தரவாதமும் இல்லை.

'பல சான்றளிப்பு', 'சங்கடம்' அல்லது 'கியூ' அல்லது வாய்வழி மரபு போன்ற ஆதாரங்கள் நம்மிடம் இல்லாத மற்றும் ஆராய முடியாத ஆதாரங்கள் போன்றவை நியாயமான வரலாற்று அளவுகோல்கள் அல்ல. சரியான வரலாற்று வாதம் கடந்த காலத்தைப் பற்றி நமக்குத் தெரியாததை ஒப்புக்கொள்வதில் தொடங்க வேண்டும். அப்போதுதான் நாம் உண்மையில் அறிந்தவற்றை ஆராய ஆரம்பிக்க முடியும்.

இயேசுவின் உருவத்தில் எனது சொந்த ஆர்வங்கள் இந்த எண்ணிக்கை தோன்றும் இலக்கியத்திலும், ஒப்பீட்டு இலக்கியத்தின் கட்டமைப்பிற்குள் அது எவ்வாறு செயல்படுகிறது என்பதையும் மையமாகக் கொண்டுள்ளது. ரோமானிய கால யூத மதம் அல்லது கிறிஸ்தவத்தின் வரலாற்று தொடக்கங்களின் பின்னணியில், இந்த நபரின் வரலாற்றுத்தன்மை குறித்த சிக்கல்களில் பல அறிஞர்கள் நேரடியாக ஆர்வம் காட்டுகிறார்கள் என்பதை நான் நிச்சயமாக அறிவேன், ஆனால் எனது மேசியா கட்டுக்கதை இதுபோன்ற கேள்விகளுக்கு மட்டுமே உறுதியானது; இயேசுவின் உருவம் நல்ல ராஜாவின் பண்டைய அருகிலுள்ள கிழக்கு கருப்பொருள் கூறுகளை எவ்வாறு மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது என்பதில் அதன் ஆர்வத்தில்.

இயேசுவின் உருவத்தின் வரலாற்றுத்தன்மையுடன் நேரடியாக தொடர்புபடுத்தப்படவில்லை என்றாலும், அத்தகைய வரலாற்று இயேசுவின் கட்டமைப்பை நாம் எவ்வாறு புரிந்துகொள்கிறோம் என்பதை இந்த ஆராய்ச்சி பாதிக்கிறது - அனாதைகள் மற்றும் விதவைகள் மற்றும் நொண்டி மற்றும் குருடர்கள் மீதான அக்கறை, எடுத்துக்காட்டாக.



அந்த ஆதாரங்களுக்குள் ஒரு இலக்கிய நபருக்குப் பின்னால் ஒரு நபரின் வரலாற்றுத்தன்மைக்கு எதிராகவோ அல்லது எதிராகவோ வாதிடுவதை விட, நம்மிடம் இருப்பதைப் புரிந்துகொள்வது மற்றும் விளக்குவது.


சாக்ரடீஸ் அல்லது ஜான் பாப்டிஸ்ட் அல்லது ஹில்லெல் போன்ற ஒப்பிடத்தக்க புள்ளிவிவரங்களைப் போலவே, ஒரு கொள்கை ரீதியான வரலாற்று அஞ்ஞானவாதம் - ஆதாரங்களைக் கொடுத்தால், நாம் உறுதியாகக் கூறக்கூடிய எதையும் குறைவாகக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பதைக் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டியது அவசியம் என்று நான் நினைக்கிறேன். ஒரு வரலாற்று இயேசு இருந்திருக்கலாம் என்று கருதினாலும் வரலாற்றாசிரியர்கள் புரிந்து கொள்ள முடியும். பார்ட் எர்மானின் புத்தகத்தின் மையமாக இருக்கும் புராணக் கலைஞர்களை விட இது மிகவும் மாறுபட்ட நிலைப்பாடு, மேலும் இயேசு இல்லை என்பதற்கு இதுவே அதிகம் என்று கருதுபவர்களும், ஆதாரங்களுடன் பொருந்தாத கூற்றுக்களை யார் முன்வைக்கிறார்கள், பவுல் நம்பினார் இயேசு ஒரு பெண்ணிலிருந்து பிறந்தார், சிலுவையில் அறையப்பட்டு ஒரு வான மண்டலத்தில் புதைக்கப்பட்டார்.


# 15 - ஜேம்ஸ் எஃப். மெக்ராத்



Status: Offline
Posts: 23951

சங்கடம்: நற்செய்தி ஆசிரியர்களின் இறையியலுக்கு சங்கடத்தை ஏற்படுத்தும் ஒரு உண்மை அல்லது நிகழ்வு அவர்களின் இறையியலை ஊக்குவிக்கும் ஒரு உண்மை அல்லது நிகழ்வைக் காட்டிலும் அவர்களால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருப்பது குறைவு.

இடைநிறுத்தம்: முந்தைய மரபில் எந்தவொரு அடிப்படையும் இருப்பதாகத் தெரியாத ஒரு உண்மை அல்லது நிகழ்வு முந்தைய மரபில் கணிக்கப்பட்ட ஒரு நிகழ்வைக் காட்டிலும் சுவிசேஷ ஆசிரியர்களால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டிருப்பது குறைவு.

பல சான்றளிப்பு: சுயாதீன மரபின் பல வரிகளில் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ளதாகத் தோன்றும் ஒரு உண்மை அல்லது நிகழ்வு ஒரு வரியில் மட்டுமே பாதுகாக்கப்படுவதைக் காட்டிலும் உண்மையாக இருக்க வாய்ப்புள்ளது.

ஒத்திசைவு: வரலாற்றுச் சூழலைப் பற்றிய நமது தற்போதைய புரிதலுடன் ஒத்துப்போகும் ஒரு உண்மை அல்லது நிகழ்வு, அதனுடன் முரண்படுவதாகத் தோன்றும் ஒன்றை விட உண்மையாக இருக்க வாய்ப்புள்ளது.

நிராகரிப்பு மற்றும் மரணதண்டனை: நற்செய்தி ஆசிரியர்கள் (எ.கா. தெய்வீக உறுதிப்பாடு, யூதர்கள்) உணர்வுபூர்வமாக வழங்கப்படும் அதிக போக்கு விளக்கங்களை விட, இயேசுவை நிராகரிப்பது அல்லது நிறைவேற்றுவதற்கான ஒரு யதார்த்தமான விளக்கத்தை அளிக்கும் என்று தோன்றும் ஒரு உண்மை அல்லது நிகழ்வு உண்மையாக இருக்கக்கூடும். பிசாசுடனான லீக்கில்). (இந்த அளவுகோல் குறைவான வலுவானது, ஏனெனில் அது மரணதண்டனையின் வரலாற்றுத் தன்மையைக் குறிக்கிறது, ஆனால் இயேசுவின் மரணதண்டனை முந்தைய நான்கு அளவுகோல்களில் ஒவ்வொன்றையும் பூர்த்திசெய்ததாகத் தோன்றுகிறது, இது இரண்டாவது வரிசை அளவுகோல்களைப் பொறுத்தவரை இதுவரை ஒரு உறுதியான அடித்தளத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. 

  • Embarrassment: A fact or event that appears to cause embarrassment to the theology of the gospel authors is less likely to have been invented by them than a fact or event that bolsters their theology.
  • Discontinuity: A fact or event that does not appear to have had any basis in earlier tradition is less likely to have been invented by the gospel authors than an event that may have been predicated in an earlier tradition.
  • Multiple Attestation: A fact or event that appears to have been preserved down multiple lines of independent tradition is more likely to be true than one that is only preserved down a single line.
  • Coherence: A fact or event that appears to be consistent with our present understanding of the historical context is more likely to be true than one which appears to be at odds with it.
  • Rejection and Execution: A fact or event that looks as though it might provide an realistic explanation for the rejection or execution of Jesus is more likely to be true than the more tendentious explanations offered consciously by the gospel authors (e.g. divine providence, the Jews being in league with the devil etc.). (This criterion is less strong as it presumes historicity of the execution to begin with, but given that the execution of Jesus appears to satisfy each of the four previous criteria, it's based on a fairly solid foundation so far as second-order criteria go.)
  • Embarrassment: The fact that Jesus came from Nazareth was inconvenient for those who accepted the OT prophecy that the Messiah was to be born in Bethlehem (Mic. 5:2). Matthew and Luke had to invent convoluted (and entirely contradictory) accounts to reconcile these two "facts" and even John appears to be aware of the theological difficulties concerning Jesus' origins in Nazareth (Jn. 7:41b-42).
  • Discontinuity: There was no tradition in the OT - or any other Jewish literature - about the messiah hailing from Nazareth, or anything else of any significance concerning that town - in fact, the town of Nazareth does not appear once in any context in the OT. This discontinuity was plainly an embarrassment to Matthew who was required to invent a prophecy concerning Nazareth as a means of obscuring it (Mt. 2:23).
  • Multiple attestation: This fact is recorded down at least four independent lines: Mark (Mk. 1:9), M (Mt. 2:23), L (Lk. 2:39) and John (Jn. 1:45-46).
  • Coherence: It's consistent with our understanding of Jesus as an outsider, or a "Marginal Jew" in the words of J.P. Meier.
  • Rejection and Execution: The fact that he came from such a backwards and inconsequential part of the world may have contributed to his being rejected as a messianic figure by many. John appears to suggest as much (Jn. 7:52).



Status: Offline
Posts: 23951

Bombshell: How Historically Reliable are the Gospels if even Conservative Bible Scholars Believe they May Contain Fictional Stories?

Conservative (Protestant) Christianity rises or falls on the the historical reliability of the Gospels, in particular, the historical reliability of the stories about the alleged bodily resurrection of Jesus.  But just how historically reliable are these four books (and the Book of Acts, since most scholars believe it was written by the same author as the Gospel of Luke) if even prominent conservative Protestant and evangelical scholars assert that these books may contain fictional accounts?


Richard Bauckham, conservative Protestant scholar–believes that Matthew the Apostle did not write the Gospel of Matthew and believes that the story of the calling of Matthew the tax collector is invented fiction:

“The most plausible explanation of the occurrence of the name Matthew in [Matthew] 9:9 is that the author of this Gospel, knowing that Matthew was a tax collector and wishing to narrate the call of Matthew in the Gospel that was associated with him, but not knowing a story of Matthew’s call, transferred Mark’s story of Levi to Matthew.  The story, after all, is so brief and general it might well be thought appropriate to any tax collector called by Jesus to follow him as a disciple.  There is one feature of Matthew’s text that helps to make this explanation probable.  In Mark, the story of Levi’s call is followed by a scene in which Jesus dines with tax-collectors (Mark 2:15-17).  Mark sets this scene in “his house”, which some scholars take to mean Jesus’ house, but could certainly appropriately refer to Levi’s house.  In Matthew’s Gospel, the same passage follows the narrative of the call of Matthew, but the scene is set simply in “the house” (Matthew 9:10).  Thus, this Evangelist has appropriated Mark’s story of the call of Levi, making it a story of Matthew’s call instead, but has not continued this appropriation by setting the following story in Matthew’s house.  He has appropriated for Matthew only as much of Mark’s story of Levi as he needed.”  (bolding, Gary’s)    —“Jesus and the Eyewitnesses”, p.111


Michael Licona, conservative evangelical scholar–who believes that Matthew’s “Dead Saints Shaken out of the Tombs” story may be fictional:

51 and the earth shook and the rocks were split. 52 The tombs were opened,
and many bodies of the saints who had fallen asleep were raised; 53 and
coming out of the tombs after His resurrection they entered the holy city
and appeared to many.  —Gospel of Matthew

“John lists none of the phenomena. Matthew’s report of the raised saints has baffled scholars for years, leaving several questions. Did Matthew intend for his report to be understood literally, allegorically, or otherwise? Or is it legend that Matthew included or invented (a la Bultmann)? Were the saints raised at Jesus’ death or resurrection? Were the saints raised in their same mortal body only to die again as was Lazarus or in resurrection bodies? Who were these saints?

…We have seen that it’s possible Matthew has already employed celestial language to be interpreted as apocalyptic symbols in Jesus’ Olivet Discourse. The same may be said of the celestial phenomena tied to the Pentecost event in Acts 2 where Luke seems to link the wonders in the sky and signs on the earth prophesied by Joel to the wonders and signs performed by Jesus and His apostles, even using the same terms in the same context to describe them. Yet, Joel lists these as blood, fire, vapor of smoke, the sun going dark and the moon turning into blood. But these phenomena apparently did not occur on that day. Moreover, Joel as repeated by Peter says that in that day “everyone who calls on the name of the Lord will be saved.” Luke then reports Peter encouraging the Jews to call on the name of the Lord and be saved. Then he reports that about 3,000 believed that day. Thus, Peter appears to believe the prophecy of Joel was fulfilled at Pentecost. Accordingly, it’s reasonable to hold that Joel and Luke intended for these celestial phenomena to be understood as apocalyptic symbols for the divine acts witnessed at Pentecost—specifically the speaking in tongues—without intending for readers to interpret them in a literal sense. It’s somewhat similar to us saying the events of 9/11 were “earthshaking.” Far be it for a historian a thousand years from now to conclude that an earthquake occurred that day that was felt around the world. Could we be making a similar mistake when reading apocalyptic language in a literal manner? Matthew 24 and Acts 2 are just two examples of what may be apocalyptic
symbols in the biblical literature.

…So, for now, I remain undecided pertaining to how Matthew intended for his readers to understand the raised saints. And I’m not alone.

…I hope that it has become clear in this paper that my intent was not to dehistoricize a text Matthew intended as historical. If I had, that would be to deny the inerrancy of the text. Instead, what I have done is to question whether Matthew intended for the raised saints to be understood historically.”

–Source:  here

 William Lane Craig, conservative evangelical historian and apologist–believes that Matthew’s Raising of the Dead Saints Story may be fictional:

Responding to Jesus Seminar fellow Robert Miller—who claimed that Matthew freely added to Mark’s Gospel the story of the resurrection of the saints, a story which Matthew did not take literally, but included it as a figurative expression of the apocalyptic significance of Jesus’ death—William Lane Craig said:  “Dr. Miller’s interpretation of this passage [Matthew’s Raised Dead Saints Story] strikes me as quite persuasive, and  probably only a few conservative scholars would treat the story as historical.”  —“Will the Real Jesus Stand Up”, edited by Paul Copan, pp. 164-165

In a debate between conservative Christian apologist William Lane Craig and New Testament scholar James Crossley captured in this Youtube video recording here (see minute 1 hour 33 minutes) regarding the Resurrection of Jesus, Dr. Craig was asked if the passage from the Gospel of Matthew regarding the Raising of the Dead Saints should be understood literally. Craig quotes a fellow historian who believes that this passage is a legend.  Craig agrees that an apocalyptic legend is a legitimate possibility…BUT…he goes on to emphasize that this event was connected to the crucifixion and therefore has nothing to do with the evidence for the resurrection of Jesus.  He states that even if Matthew’s Raising of the Dead Saints story is legendary it wouldn’t affect the evidence for the resurrection whatsoever!  What???  Actually, what it shows, Dr. Craig, is that first century Christians were perfectly capable and willing to invent stories about the events surrounding Jesus death!

 Craig Blomberg, conservative evangelical scholar–questions the historicity of the Temple Curtain Splitting Story and the Raised Saints Story:

“All kinds of historical questions remain unanswered about both events [the temple curtain splitting and the raised saints story].” –Blomberg, C. (2001). Vol. 22: Matthew (electronic ed.). Logos Library System; The New American Commentary (421)

 NT Wright, conservative Protestant scholar–questions the historicity of several stories in the Gospels, Acts, and the Old Testament:

Wright questions the historicity of the Raised Saints Story:

[I]t is better to remain puzzled [regarding Matthew’s Dead Saints Shaken Out of the Tombs Story] than to settle for either a difficult argument for probable historicity or a cheap and cheerful rationalistic dismissal of the possibility. Some stories are so odd that they may just have happened. This may be one of them, but in historical terms there is no way of finding out.”  —“The Resurrection of the Son of God”, p. 636

Wright questions the historicity of the Gospel accounts of King Herod fearing that Jesus was John the Baptist come back from the dead:

What does this story tell us about the world of second-Temple Jewish belief?  If we assume that Herod and his courtiers really did say something like this, it seems to be an exception to the general rule, that ‘the resurrection of the dead’ would happen to all the righteous dead simultaneously, not to one or two here and there. ” –“The Resurrection of the Son of God”, p. 413  (emphasis, Gary’s)

Wright questions the literal depiction of Hell in the Parable of the Rich Man and Lazarus:

“I stressed in the earlier volume that the parable of the rich man and Lazarus is to be treated precisely as a parable, not as a literal description of the after life and its possibilities.  It is therefore inappropriate to use it as prima facie evidence for Jesus’ own sketching (or Luke’s portrait of Jesus’ sketching) of a standard post-mortem scenario.  It is, rather, an adaptation of a well-known folk-tale, projecting the rich/poor divide of the present on to the future in order to highlight the present responsibility, and culpability, of the careless rich.” —The Resurrection of the Son of God, p. 437

Wright seems to question the historicity of Jesus’ predicting his own death and resurrection:

“It is out of the question, for a start, that the disciples were simply extrapolating from the teachings of Jesus himself.  One of the many curious things about Jesus’ teaching is that though resurrection was a well known topic of debate at the time we only have one short comment of his on the subject, in reply to the question from the Sadducees–a comment which is itself notoriously cryptic, like some of its companion pieces in the synoptic tradition.  Apart from that, there are the short repeated predictions of Jesus’ passion and resurrection , which many of course assume are vaticinia ex eventu, and two or three other cryptic references. “  —NT Wright, Gregorianum, 2002, 83/84, 615-635

Wright also states in The Resurrection of the Son of God that he believes that the reason for the three seemingly contradictory accounts in the Book of Acts regarding what exactly the associates of Paul saw or heard on the Damascus Road is due to the author doctoring the story to stimulate the interest of the reader!

Wright believes that the Book of Daniel has a fictional setting:

The immediate context of the passage [Daniel 12:2-3] is martyrdom:  the martyrdom which occurred during the crises of the 160’s [BCE], and in particular, the martyrdom of faithful Israelites under the persecution of Atiochus Epiphanes.  …considering the exilic theme of the whole book [of Daniel]—the fictive setting is of course Babylon, and the historical setting is that of the ‘continuing exile’ of 9:24, under various pagan rulers climaxing in the Syria of Antiochus—the most obvious biblical precursors are those which themselves speak of exile and restoration.  —The Resurrection of the Son of God, pp. 113, 115  (emphasis, Gary’s)

 Raymond Brown, Roman Catholic scholar (deceased)–believed in the bodily resurrection of Jesus (so hardly a liberal scholar) but doubted the historicity of Matthew’s Raising of the Dead Saints Story:

“I find the special material [material unique to Matthew; not found in any other gospel] that Matthew has grouped around the birth and the death of Jesus a consistency that suggests a source, but one of another nature than Mark and Q—a source that reflects popular dramatization through storytelling, much like expanded birth and passion narration ever since.  …With regard to the common Synoptic passion narrative  I argued that OT allusions or citations did not create the basic passion narrative sequence but helped to fill in the established, skeletal preaching outline.  In the instance of the Matthean special material, however, the OT background may have actually generated the stories, eg., of the manner of Judas’ death.”  –The Death of the Messiah, pp. 60-61

 Gary’s Conclusion:  So if even very conservative Christian scholars question the historicity of some of the stories in the Gospels, should we view the Gospels and Acts as historically reliable documents?   Should we trust that every story told in these books is historically true?  Or, should we treat them as we do modern works of historical fiction:  We tease apart the facts from the fiction?

Isn’t it, therefore, very probable that even though Jesus was a real historical figure, that he was a first century apocalyptic preacher, that he was crucified and buried, and that shortly after his death some of his followers sincerely believed that he had appeared to them in some fashion—that the stories of walking on water, feeding thousands of people with a few fish and a few loaves of bread, healing leprosy, and stories of people seeing his walking, talking,  broiled fish eating, into outer space levitating corpse is just more fiction???



Status: Offline
Posts: 23951

பல்வேறு ஆரம்ப கையெழுத்துப் பிரதிகளுக்கு இடையில் காணப்படும் உரை முரண்பாடுகள், முரண்பாடுகள் மற்றும் / அல்லது முரண்பாடுகள் உடனடியாக பிழைகள், தற்செயலான குறைபாடுகள் அல்லது கையாளுதல் அரசியலாக மொழிபெயர்க்காது. சில 'பிழைகள்' அல்லது சொற்களில் மாற்றங்கள் ஏற்படுவதால், வழக்கமான முறையில் விளக்க முடியாத பிழைகள் அல்லது முரண்பாடுகள், கவனிக்கப்படாத மற்றொரு விளக்கம் இல்லை என்று அர்த்தமல்ல.

விவிலிய எழுத்தாளர்கள் இயேசு உட்பட தங்கள் எண்ணங்களை ஏராளமாக வெளிப்படுத்திய முறை, வசனங்களை எழுதவோ பேசவோ அனுமதித்தது, மேலும் முழு கதைகளையும் கூட முற்றிலும் மாறுபட்ட படங்களுடன், ஆனால் இன்னும் ஒரு 'மறைக்கப்பட்ட' பொருளைப் பேணுகிறது. வேதங்களின் நவீன விளக்கம் அசல் பாதையிலிருந்து முற்றிலுமாக விலகிச் சென்றதற்கான உண்மையான வாய்ப்பு உள்ளது. பண்டைய கையெழுத்துப் பிரதிகளை கருத்தடை செய்யும் முயற்சியில், நவீன 'அறிஞர்கள்' சொற்களின் மாற்றங்கள் தீங்கு விளைவிக்கும் பிழைகள் என்று பொய்யாகக் கருதி நல்லதை விட தீங்கு விளைவிக்கலாம்.

இதை யாராவது கருதுகிறார்களா?

Page 1 of 1  sorted by
Quick Reply

Please log in to post quick replies.

Tweet this page Post to Digg Post to

Create your own FREE Forum
Report Abuse
Powered by ActiveBoard